Բառերի եզրը

Հեղինակ:

Բառերի եզրը

 

Մենք նստում ենք արահետի եզրին և զրուցում:

Ամենամեծ նեղությունը երկար ժամանակ է՝ մեր կողքին է, որովհետև սառցադաշտի եզրին հանգչում են դիակները:

Ո՞վ է կանգնում դաշտի եզրին, մայրուղու եզրին:

Քերի Գրանտը[1]:

Գերեզմանի եզրին մի որդ է պառկել՝ բահից ազատված:

Աղբավայրի եզրը չորանում է արդեն:

Սարսափելի ցուրտ կլինի, և կապիտան Սքոթը[2] կբռնի վերքը՝

եզրից թարախակալած:

Հոգնածության եզրին մենք բոլորս խոսում ենք գլխավոր նախադասություններով:

Մեռածի կեղտոտ գրպանների եզրին

մատներն ու եղունգներն են կողոպտիչների:

Մենք նստում ենք արահետի եզրին, արահետի եզրին և զրուցում ենք,

զրուցում ենք:

Որտեղ պետք է լինի բառերի եզրը, այնտեղ չորացած տերևը սկսում է

այրվել եզրերին, և բառերը գալարվում են

իրար մեջ անվերջանալիորեն դանդաղ.

«Տխրության այս եզրերը»:

Այս եզրը տխրության:

 

 

[1] Անգլիական ծագումով ամերիկացի դերասան:

[2] Խոսքը Մեծ Բրիտանիայի ռազմածովային թագավորական տորմիղի կապիտան, բևեռային հետախույզ Ռոբերտ Սքոթի մասին է:

 

Թարգմանությունը գերմաներենից՝ Սիրանուշ Փարսադանյանի

 

 

Կարծիքներ

կարծիք