Երևանյան կադր

Հեղինակ:

Կոշիկներ

Աշունը եկել նստել էր եռացող թեյնիկին։
Խմում-խմում էի առօրյան առանց մտածելու, որ մի օր չեմ նստելու նույն աթոռին, չեմ խմելու նույն թեյը, բայց նայելու եմ նույն                    ժամացույցին կանաչ։
-Արցունքները չեն ծաղկում միայնակ երազանքների համար- մտմտում է արաբուհի հարևանս ու լվանում կեղտոտ ամանները։
Մեր խոհանոցի պատուհանները զուգահեռ են իրար։

Քսքստոցով դանդաղ հետ եմ գնում։
Դեղնում եմ։
«Խըրթ, խըրթ»,- հևում է մկրատը հիշողության ժանգոտած մշուշից։
Հոկտեմբերը սիրուն է փոքր քաղաքների համար, հատկապես կանանց, որոնք տերևաթափը շոշափում են ոտաբոբիկ։
-Վերքերի վրայով քայլելը ծանր է,- ասում է տատս՝ վիրակապերը կտրելով ու դարսելով։
Սենյակը լռության վերարկուն է հագնում։
Ոսկորսներս ճտճտում են։
-էս էլ քեզ համար,- շշնջում է տատս՝ վիրակապերի դիմաց տրված գումարը պարզելով ինձ։
Մի զույգ ճտքավոր կոշիկներ առած վազում եմ տուն։
Աշունը եկել է նստել է եռացող թեյնիկին։
Տատս ժպտում է մաշված ձեռքերով։
Երջանիկ ենք։
Հողաթափերս նետում եմ աղբարկղ, որ  տատիս ձեռքերը չմրսեն հանկարծ։

 

 

Երևանյան կադր

Սրճարանում հեղձուկ է։
Պատուհանից դիմացի մայթն է մերկանում՝ հանելով ձախ ոտքի զուգագուլպան։
Ես սիրում եմ ձախլիկներին, հատկապես՝ կին։
Հայացքով գրկում եմ դիմացի սեղանի մոտ նստած կնոջը։
-Նվագե՛ք կիթառ, եթե գնալու տեղ չունեք,- բզզում է մի մեղու դաշմնամուրին դրված դեղին վարդերի մեջ։
-Պոեզիան է միակ ապրելու ձևը,- գոռում եմ ես մատուցողին՝ մեկ շիշ գինի պատվիրելով։
Կան չտեղայնացված մարդիկ, որոնք ապրում են քաղաքից քաքաղաք, փողոցից փողոց ընկնելով. նրանց բնակության մշտական                  հասցեն հիշողությունն է։
Ես թափառական չեմ։ Իմ ծխախոտը հանգել է միայն մի կնոջ մարմնի վրա, որի ուսերը պատշգամբ էին օվկիանոսի վրա բացվող։
Սա անտանելի սեր է, սակայն ես ցանկանում եմ այն ստանալ ամեն առավոտվա լրագրերի հետ դատարկ փոստարկղի։
Նա չներեց ինձ անուղղելի բանաստեղծություններիս համար ու լքեց։
Հոկտեմբերը չարաբատիկ քաղցկեղ է։
Հոգնել եմ մենակության գարշահոտից։ Գնամ նստեմ ավտոբուսը, որի կանգառները կանաչ ծառերն են։
Սա իմ մոնո ներկայացումն է, երբ երեկ առաջին անգամ ոտք դրեցի Երևան։
Սիրահարվել եմ: Ում՝ չգիտեմ։
Աչքերս բացեցի, վարագույրը իջավ։
-Ծաղրածու,- շշնջաց մի կին տուֆե շրջազգեստով, ու ժպտաց։
Երևանն էր։

 

 

Մանկություն

Վազում եմ:
Մեր տան Էրեբունի գորգը ծաղկել է:
Մանկությանս նախշերը մեկիկ-մեկիկ դասավորում եմ դոմինոյով:
Լամպը վառվեց:
Պապս գրկել է ռադիոն, որ լսի օրվա լուրերը:
Կամաց-կամաց աչքերս քայլում են մթի միջով:
-Թանկացումները շարունակվելու են,- հայտարարվում է ռադիոյից:
-Վաղը հաց տու՛ր հարևան Մանուշին,- դիմում է տատս մորս:
Սվիտրս ճտճտում է: Կուչ եմ գալիս վառարանի տակ:
Երազանքների խրամատները խորն են, երբ իրականությունը նստում է առաստաղին:
«Սու՜ս,պիտի գնա՜մ»,-շշնջում եմ ինձ:
Դաղձահոտ լռությունը երկարում է:
Սովետական պաստառի արանքներից կաթում է անձրևաջուրը:
Տատս թղթե անձրևանոց է դառնում:
Վեր թռա տեղիցս:
Ստվերս սկսում է դանդաղ ճաքել:
-Սա դուք եք,- բացականչում է ֆիլիպինցի վարսահարդարը, ուղղելով մազերս:
Նայում եմ հայելու մեջ ու ինձ չեմ գտնում:
Անձրևաջրի կաթիլներ են:
-Կտրե՛ք էլի,-ավելացնում եմ ես:
Մութը չկա:

 

 

 

Կարծիքներ

կարծիք