Չգրելու մասին

Հեղինակ:

Սեղանին դրված է թուղթ ու գրիչ: Գնում ես, գալիս, վերցնում ես գրիչը, հետո՝ չէ էլի, չէ: Բայց ինչ-որ բան մտքումդ եփվում է, եփվում, եռում, տակնուվրա անում, ուր որ է՝ պատրաստ է:

Ինչ քեզ հիշում ես՝ գրում ես. երբ դեռ տառաճանաչ չէիր, բանավոր երկու բառ էիր իրար կպցնում, մի յոթ-ութ անգամ կրկնում ու վերջ՝ ինքդ քեզ կանգնեցնում էիր քո իմացած հեքիաթագիրների ու մանկագիրների կողքին (բա՜ն հորինեցի): Հետո դպրոցական տարիների բանաստեղծություններով լի տետրերը. խեղճերն այդպես էլ կյանք չունեցան: Քանի կար, իրենք իրենց այրվում-կրակվում էին ոտանավորների հանգերից, հետո էլ իսկապես այրվեցին բարկ թոնրում, մի օր, խորովածից առաջ այնքան արագ նետեցիր այդ կանաչ տետրերը, նայեցիր կրակից կարմրող թերթերին ու մի տեսակ թեթևացած խորը շունչ քաշեցիր. հետո խորովածն այնքան համե՜ղ էր (կարծես տարիներով խնամքով հենց այդ օրվա համար էիր գրել ու պահել): Դե էս կյանքում ամեն ինչ պիտի մի ինչ-որ բանի օգտակար լինի: Կանաչ տետրերի առաքելությունն էր այրվելը: Անցել են տարիներ ու կանաչից մի երկտող դեռ պտտվում է ուղեղումդ.

Լվանում է պատուհանս աշնան անձրևը,

Լվանում է ու տանում ամառվա փոշին…

Հիմա կասես լավ է, որ այրվեցին. փնթի կնոջ մասին է, սովորական, առօրեական. չէ, չէ, ո՛չ:

Աշնան անձրևը լվանում էր անցած օրերը, որ ավազահատիկների նման հավաքվել էին պատուհանին, ի՜նչ բան է հուշը՝ զարմանահրաշ կյանքի այսօրը, որն այդպես էլ չես գնահատում: Չես նկատում ՀԻՄԱ-ն, հենց դրա մասին, այդ անցյալի մասին հետո էլ գրեցիր, բայց արդեն արձակ: Զգում ես՝ արձակն ավելի է ազատ, թույլ է տալիս տողերում խուսավարել, ճախրել, ինչպես ազատ արծիվը լազուրում: Շունչդ չի կտրվում, թե չէ կաղապարված տողերում ինչ գրես, որ անթերի չլինի:

Կյանքն էլ է այդպիսին: Արձակը կյանքի ազատությունն է, վերցրու մի ժիր ու թռվռան օր ու դիր շրջանակին մեջ, չի ստացվի, մեղուն անգամ փեթակի պատերի մեջ չի արարում, դուրս է գալիս ազատ դաշտ, դրա համար էլ մեղրն այդքան համեղ է, ազատության ծնունդ: Թե չէ քաղաքում նստած, մաքուր, գեղեցիկ սենյակում թուղթ ու գրիչ՝ գրի: Ի՞նչ գրես. Գնում-գալիս ես մտքերի մեջ, նստում սեղանի առջև, գրիչով մի երկու խազ քաշում, նկարում էջի եզրերին, խզբզում:

Անցյալ օրը ծանոթներիցդ մեկն ասում էր՝ գոյություն ունի գրել սովորեցնելու արվեստ, իբր թե կարող ես սովորել ու գրել: Եղբայր, դա կամ կա, կամ՝ չէ: Ո՞նց սովորեցնես, որ մարդ գրի, էդ նույնն է, որ դանդալոշ արջին դարձնես լարախաղաց: Հա, մեկն էլ ասաց՝ եղբայր-ը դաշնակցական բառ է, այնքան էլ շատ էս օգտագործում (փաստորեն կուսակցությունները ոչ միայն մարդկանց եմ մասմասել, այլև բառերը): Դե արի ու էդ մասմասված հայերենով գրի:

Կգրվի, թե չէ, ժամանակը կասի: Առայժմ՝ լռություն: Սեղանին դրված ճեփ-ճերմակ թուղթ ու գրիչ, իսկ պատուհանից՝ ներս թափանցող արևի առաջին շողեր:

Օրը բացվեց մաքուր էջից:

 

 

Կարծիքներ

կարծիք