Կյանքի ծառը

Հեղինակ:

ՍԱՐ ՈՒ ՔԱՐ

Ահա´ սարը` ձորը բացել`

Ե´վ ահավոր, և´ կանաչ.

Ահա´ քարը` օրը գացել`

Ե´վ մահավոր, և´ անաչ:

 

ՁՄԵՌՆԱՄՈՒՏ

Երբ երկիրը պատեց

Վերմակ-վերմակ ու թեթևիկ-թեթևիկ,

 

Ճերմակ-ճերմակ ու թիթեռնիկ –թիթեռնիկ,

Ձյունիկն իջավ արծաթ երկնքով,

Եվ երկիրը պատեց:

 

Վերմակ-վերմակ ու թեթևիկ-թեթևիկ,

Հողիկը շիջավ ոսկի երկունքով,

Եվ աչուկները  փակեց:

 

Արգանդ-արգանդ ու դարավանդ-դարավանդ,

Ջըրիկը պառկեց հողի գրկին,

Եվ ըստինքը սառեց:

 

Մարմանդ-մարմանդ ու ադամանդ-ադամանդ

Արևը զարկեց պաղի սրտին,

Եվ աստղուկները շարեց:

 

ԻՄ  ԵՐԱԶՈՒՄ

Եվ ա´յս գիշեր, իմ երազում, քեզ հետ մեկտեղ պարեցինք,

Սեր-ոգիներ սուրբ սեղանում մեղրամոմեր շարեցին:

Ոսկի-արծաթ ամպի ծալեն նուրբ ու բարակ

քող ճարեցինք,

Ինծի- քեզի կարմիր-կանաչ սիրո շապիկ կարեցին:

 

ՃԱՆԱՊԱՐՀ

Բարակ ուղին սողալով,

Ոտի տակին դողալով,

Ճամփի ծայրին բուսել է

Կյանքի ծառը շողալով:

 

Ի՜նչ լայն սիրրտ է, որ ունի

Այս ճանապարհն Անհունի…

Մարդու, բույսի, գազանի

Եվ թևավոր թռչունի:

 

ԵՌ ՈՒ ՍԵՐ

Երկիրը եռում է` կողիկը գոցելով` ծաղիկ-ծաղիկ,

Առվակը սիրում է` հողիկը խոցելով մաղիկ-մաղիկ.

Վարդիկը ջեռում է շողիկը բոցերով` լռիկ-լռիկ

Հովիկը ծիրում է` լողիկը ծոցելով` ջրիկ-ջրիկ:

 

ԿՈՒՅՐԸ

Տե՜ր իմ.

Սե՜ր  իմ.

Զարկին Քաջքեր`

Կուրացուցի´ն իմ աչքեր.

Լույս տուր.

Հույս տուր.

Ասա´ ` նայե´`

Իմ աչերուն խնայե:

 

ՀՈՎ-ՍԵՐ

Նուրբ հովի պես լարերով`

Սուրբ ծովի պես պարելով,

Սերըդ սրտում պահեցիր,

Սրտիս խորքում գահեցիր:

 

Աշունն եկավ ծառին, սարին հևելով`

Անձրև թելեր փոշի-փոշի թևելով.

Պտուկը ճոխ` առին տարին

Տերևները կանաչ-ճանաչ պեղելով:

 

ՊԱՏՐԱՆՔ

Հոգիս թիթեռ

Մի վայր, մի վեր

Հույս ծովերով թևելով`

Հոգիս մի բուռ

Անմայր անսեր,

Լույս հովերով հևելով…:

 

Կարծիքներ

կարծիք