Եվ ևս      

Դու երբեք չես հասկանա՝ ինչն է իրական և ինչը՝ ոչ: Քայլերը սենյակի մեջ դառնում են արձագանք քեզ համար միայն, ու ոչ ոք չի իմանա այն մասին, ինչի մասին կիմանաս դու: Տունը կարոտել ցանկացողներից մե՞կը կդառնաս, թե՞ անիմաստ փողոցում քայլողներից՝ ինչ տարբերություն վերջիվերջո: Հաստատապես պետք է գրել այդ մասին ուղղակի: Առավոտներն ու ցերեկները՝ արձակ, իսկ գիշերները՝ բանաստեղծություն: Երկուսն էլ նրա մասին, թե ինչքան մենակ ես: Տասը  քայլ մինչև դուռը, հինգ  քայլ մինչև զուգարանը, երեք  քայլ մինչև պատուհանը, մեկ քայլ մինչև դժոխք: Սիրի՛ր մերձավորիդ՝ առանց սպասելու հակադարձ բանի, սիրի՛ր, ինչպես սիրում էիր ձյունը մի ժամանակ, դե հո ձյունը քեզ չէր սիրելու: Սափրվելը թող վաղվան, այսօրը թող վաղվան ու մթության մեջ պառկելով՝ մտածիր, որ դու էլ ես լինելու վաղը: Քեզ հետ խոսելը կակտուս սիրելու նման է, մեկ է, ծակելու ես, իսկ ներսումդ հեղուկ կա, հաճույք կա անիմաստ անցորդի համար, որը քո անապատում կարող է ուտել քեզ ու հալյուցինացիաների տեր դառնալ, ինչպես դու ես դարձել ուրիշին ուտելով: Ու քանի դեռ չես հոգնել ինքդ քեզնից, մի՛ փնտրիր ուրիշին, ուրիշը թող մնա ուրիշներին:

Բայց մեկ է, հիշում եմ՝ ինչպես մի օր կանգնեցիր դիմացս ու խնդրեցիր չխոսել: Խնդրեցիր չխոսել ինձ՝ մարգարեական դեմքով մեկին, որի առաքելությունը եթե ոչ խոսելն էր, ապա գոնե գրելը պիտի լիներ: Դու, որ ինձ տեղափոխեցիր ուրիշ մակարդակի վրա ու չթողեցիր խոսել, ու ես պիտի գրեի, ստիպված: Դու այն անցքն էիր Չինական պատի, որից երևում էր հեռուն: Բայց դու չսիրեցիր ինձ, որովհետև ես հաստատապես որոշել էի՝ եթե չխոսել, ապա գոնե գրել, ես հաստատապես որոշել էի քանդել Չինական պատը ու վազել այդ լեռների վրայով՝ անտեսելով քո գոյությունը: Փաստորեն, քանդելով ամբողջ պատը՝ ես անիմաստ էի դարձնում քո գոյությունը: Հիմա մազերս կբարձրացնեմ վերև, ու դու էլ չես լինի: Իմ ճակատը ամբողջությամբ ի ցույց կդրվի միլիոնավոր անիմաստ անցորդների առաջ:

Վաղը ես կա՛մ կգնամ հին տունս, կա՛մ կմնամ փողոցում ու այդպես էլ չեմ հասկանա տարբերությունը խոսելու ու չխոսելու: Իսկ դու պառկած կմնաս հիվանդանոցի քո սենյակում ու չես էլ իմանա ոչինչ, կսպասես հինգշաբթիներին: Ու մենք կխաղանք այդ դրաման, չկասկածես, առանց Շեքսպիրի էլ կխաղանք, առանց հանդիսատեսի էլ, առանց ռեժիսորի: Աղջկա համար ամենավտանգավոր տղան ազատ տղան է, առանց պատերի տղան, իսկ ես պիտի որ այդպիսին լինեմ, որովհետև քանդել եմ առաջին հերթին նպատակը պատի ու թողել եմ ինձ մենակ այդ բարբարոս ցեղերի արշավանքների հետ: Կարոտել պատը, կարոտել քեզ, կարոտել այն տեսարանը, որը բացվում էր քեզնով, որովհետև աշխարհը այդ տեսարանին նման չէր, այդ տեսարանը մերն էր, աշխարհը ամեն երկրորդ հիմարինն էր, ամեն առաջին ապուշինը և ոչ երբեք մերը: Ես մտել եմ քո մեջ, ու սեքսը ավելի լավ բացատրելու ձև չգիտեմ այս բառերից բացի:

Մենակության վերջին օրը պետք չէ հատուկ նշել, և ընդհանրապես պահի կարևորությունը երբեք հնարավոր չէ հասկանալ, որովհետև պահերը նույնն են, մենք նույն մենք ենք մեր հարսանիքի, ընկերների թաղումների ժամանակ: Եվ ուղղակի խմելը պետք է օգներ ինձ, պետք է թողներ հեռու բոլորից, որովհետև սկիզբը չհասկացողը վերջն էլ չի հասկանա, իսկ սկիզբն ու վերջը հասկացողը չի գրում, չի խոսում, չի քայլում, երևի մեռնում է: Կես շշից քիչ վիսկին ոչնչով չի կարող օգնել, իսկ ուղեղը լարում է զգայարանները, որ մի բան զգամ, որ հասկանամ վերջին օրս: Ընդհանրապես կա երկու չափանիշ՝ Չինական պատի թելադրած և անձնական, իրական: Մահը՝ տխրություն, նոր կյանքը՝ ուրախություն, երկիրը՝ կլոր, խոտը՝ կանաչ, պատի հետևում ամեն ինչ ճիշտ է ու հանգիստ: Իսկ պատը քանդելուց հետո ուրախությունը՝ Nutella-ից, տխրությունը՝ եղանակից, լսած երգից, երկիրը՝ մեծ, անճանաչելի, ես էլ՝ տարակուսանքի մեջ նստած, սիգարետը՝ բերանս, մարդու դիմացկունությունից հիմարացած: Ու կռվի գնացած տղերքի կույր տղությունը չկա, ու կռվի չգնացած տղերքի ամոթալի վախը չկա, ոչինչ չկա պատից հետո, ոչինչ չկա հեռուներում, ոչ մի նոր բան: Ու նորից դու ես, ես եմ, մենք չկա: Սիներգիան իմ ու քո գումարից բարձր մի բան պիտի ստեղծեր մենքի տեսքով, եթե հավատամ մենեջմենթի դասախոս Հայրապետյանին: Ու երևի այս ամենը ոչինչ չի նշանակում, ու երևի պատը քանդելը ինքնանպատակ հիմար արարք էր, ու երևի տնտեսագիտության օրենքները ոչինչ են, փիլիսոփայությունը՝ բարդացված պարզություն: Կարմիր լույս է, կանգնի՛ր՝ ասաց պապիկը, ծխելը վնասակար է, խմել չի կարելի: Ձեռքին՝ թթի օղի, բերանում՝ սիգարետ, մեջը՝ պատ, դրսում՝ պատ, իսկ ներսում՝ ավելի սոսկալի մի բան՝ վախ: Խնդիրը այն է, որ չարի ու բարու վերջը նույնն է, ամեն դեպքում մեր իմացած վերջն է, իսկ մեր չիմացած վերջերի մասին չխոսելու երդում ունենք, ու դրժելու իմաստ էլ չկա: Կներես, Հիսուս, եթե սպասում ես մեզ այնտեղ:

Պետք է տղամարդկություն հավաքել ու հավաքել այս բոլոր թղթերը, հավաքել շորերս ու գնալ տուն: Անառակ որդու դերը խաղալը ինձ համար չէ, ուղղակի ուզում եմ տեսնել դարակս, մեջը՝ «Չե Գևարա» սիգարետի դատարկ տուփ, մեջը՝ «Մարլբորոյի» դատարկ տուփ, վրան՝ օդաչու ընկերոջս առաջին թռիչքից հիշողություն՝ մակագրած լավագույն ընկերոջը, մեջը՝ հին գրոտած թղթեր, կիսափակ տարածություն, փոշի ու հին ֆուտբոլային նկարներ, աղջկա նամակ, տղայի տխրություն ու էլի երևի ինչ-որ բաներ:

Տաքսու փող կար, սիգարետի փող էլ, ուրեմն պիտի որ ուժ էլ գտնվեր երիտասարդ մարմնում անելու պարզ գործողությունը՝ A-ից B տեղափոխություն: Ու խնդիրների մեջ այնքան հեշտ մի բան, մեջը՝ ոչ մի զգացմունք, գրքի վերջում՝ պատասխան, տրամաբանական լուծում: Բնավորություն ցույց տալ է պետք, պետք է նոր իրավիճակներին դիմակայել ու քայլել ուրիշ ուղղությամբ: Տաքսիից իջնելուց հետո մի քիչ քայլել է պետք, հատկապես որ իրերի իմ քրջուփալասը ծանր չէ, ուղղակի քայլ-միտք, պարզից էլ պարզ, 2+2:

-Խամություն չանես, էս Երևանն ա, քո սրտի ուղեկիցը չի, ոչ էլ 2795 տարեկան ա, ու եթե էդքան էլ կա, քո պետքն էլ չի, ոչ մեկի պետքն էլ չի: Ուղիղ երեսուն  քայլ ձեր մուտքից, ու դու, եթե հարբած չլինես, կհասնես ֆուտբոլի դաշտին: Ձախ կողմում բարդի չկա էլ, ու դու էն մարդն ես, որ բարդու մահ ես տեսել, դու պիտի որ հասկանաս, որ դաշտի ներկած ճաղերը քեզ, չասեմ՝ սպասում են, բայց անտարբեր էլ չեն անցնի կողքովդ: Քարով գոլ խփելուց հետո կողքերդ մի նայիր, բոլորը մերոնք են, քեզ վրա հո չեն ծիծաղի, բիչոկն էլ եթե չկարողանաս աղբարկղը գցել մոտից, ոչինչ, նույն լոգիկայով առաջ շարժվի: Կյանքը իր ներսում ինչ-որ շատ մութ բան էր պահում հատկապես տղերքի համար, ու դժվար տղերքից մեկն էլ դու էիր, ու ծնողներդ էլ զբաղված եղան՝ այս մելանխոլիայից քեզ հեռու պահելու համար: Էս գետնին ընկած հաշիշով պիպետկաները քեզ վախեցնողը չեն: Կիսախելագար տղերքը, որ կսպանեն մեկը մյուսին, ընկերներդ են: Դու էլ կարող էիր լինել նրանցից մեկը, դու դեռ կարող ես լինել նրանցից մեկը: Ֆուտբոլի դաշտի ուղիղ մեջտեղը հասնելուն պես սիգարետ վառեցիր: Նոր խաղի սկի՞զբ էր, հին խաղի ավա՞րտ, երկուսը միասի՞ն, թե՞ ուղղակի հիմար սովորություն, կարոտի հիշողություն՝ դժվար է ասել: Պիտի զանգած, զգուշացրած լինեիր գոնե, անակնկալ տուն մտնելը անիմաստ արարողությունների կանխարգելումը կլինի իհարկե, բայց ախր վախ կա մեջդ մի տեղ, խոստովանի՛ր, որ կա: Չէ, դե ընդունելը կընդունեն, դուրսը չեն թողնի, բայց անհարմար է էսքան ապուշ լինելը: Երկու ամիս չզանգել, զանգերին չպատասխանելը եսասիրությունից էլ վատ բան է:

Միանգամից երկու-երկու աստիճան բարձրանալով՝ հսկա զգալու փորձ արեցի, դռանը հասա ու սկսեցի Մոցարտի «Թուրքական մարշը» նվագել դռան վրա, բայց բացող չեղավ, հետո ուղղակի թակեցի, էլի նույնը, խփեցի կողքի տան դռանը: Լավ էր, բանալին թողել էին այնտեղ, վերցրի, մտա տուն, հետևիցս պինդ փակեցի, սիգարետ կպցրի ու նստեցի բազկաթոռին:

 

 

Կարծիքներ

կարծիք