Քո վերնաշապիկի մեջ շարունակում եմ ապրել

Հեղինակ:

* * *

Մատներս

ամեն առավոտ

լարից ընկած դաշնամուրի

փոշոտ ստեղնաշարին

քեզալի

օրեր են նկարում՝

անքեզ

ապրումներս

խոր թաղելու համար…

 

այս գինին կապույտ-կապույտ երակներ ունի,

կապույտ-կապույտ մատներ,

կապույտ-կապույտ հոգի…

 

այս գինին հոսում է

գվատեմալական լեռներից

և թափվում ծոցը գուանաբարայի…

 

այս գինին գիշերվա քունը ծվատող ծղրտոց ունի,

որի մեջ խեղդվում են ակնաբիբերի

պայթյունները խուլ …

 

այս գինու միջով կապույտ-կապույտ ժամանակն է հոսում,

և մի զույգ կապույտ ոտքեր ըմբոշխնում են

հավաներայի հնչյունները կապույտ…

 

այս գինին երգում է իմ կապույտ-կապույտ երակներում,

այս գինին կապույտ-կապույտ կամուրջ է իմ ու քո

կապույտ անցյալների միջև…

 

 

Ալբա

Գազօջախին բլթբլթացող սուրճն

ինձ վերադարձրեց իրականություն:

Դռան ու քո միջև ընկած նեղ արահետը

տարավ ննջասենյակ, որտեղ ապրում ենք

ես ու վերնաշապիկը քո…

Ես նրան չեմ լողացնում:

Քեզաբո՜ւյր է…

Անձրև է: Ներսում  թրջվում եմ:

Զգում եմ պատուհանի տակ աճող

ծաղկից ինձ փոխանցվող

կաթիլների սարսուռը…

Տես՝  ինչպես է թպրտում երկինքը:

Աստղերն են դողում… Մերկ են…

Իմ ներսում կանգ են առնում

ժամացույցի սլաքները…

Վերադառնում եմ սենյակ…

Շարունակում եմ ապրել

քո վերնաշապիկի մեջ…

 

 

* * *

Հենց այսպես եղավ՝

արեցինք ոչի՜նչ ապրելու համար,

չապրելու համար մենք ուժ չունեցանք։

Դո±ւ… դու ծերացար ինձանից հեռու,

ես քեզնից հեռու, անքե՜զ մեծացա…

 

 

* * *

Երջանկությունը

լուսադեմին սկուտեղի վրա  արթնացող

սուրճի գավաթն է,

որ  զուգընկեր ունի…

երկտեղանի մահճակալի ամբողջ լայնքով-,

ճմռթված անկողինը,

քո սիրած երաժշտության տակ

անխնա գալարվող ծխախոտի ծուխն է

այն դեպքում, երբ դու չես ծխողը…

Երջանկությունը

ուշ երեկոյան մեքենայի շարժիչի

բակը լցնող աղմուկն է,

որն ընդհատում է ընթերցանությունդ,

բերում քեզ իրականություն՝

սեփական կյանքով ապրելու…

ավելի շատ տալն է, քան առնելը՝

առանց որևէ ակնկալիքի…

Երջանկությունը

տուն է, որի միայն մեկ պատուհանի

անունն է սեր…

Երջանկությունը երկուսի մեկանալն է,

ապա երեքի, չորսի, հինգի՝

իմ պարագայում…

 

 

* * *

Երբ հեռաչու ինչ-որ թռչուն

պատուհանիդ տակ կրկին բույն է շինում,

գարունը դադարում է տարվա եղանակ լինելուց£

Նա դառնում է ապրելակերպ…

 

 

* * *

Ամեն շաբաթ օր լուսաբացին

հասկանում եմ, որ բաց եմ

թողել ուրբաթ երեկոն…

ինքնաթիռ թերթից են պատրաստում,

ճերմակին հոգի են խզբզում…

մի կաթիլ համբերություն է մնացել

ճաք տված գավաթի շուրթին…

վաղը կիրակի է….

շաբաթն ապրել է պետք

երիցուկի գույներով և բույրով նաև….

 

Անդին 04.2017

Կարծիքներ

կարծիք