Ես ուտում եմ ավազը հիշողության…

Հեղինակ:

 

Երկիր և Երկրիս շարքից

Ծիրանահասցե իմ փշոտ երկի՛ր,

նստի՛ր ծնկներիս,

որ արնաքամ և մագաղաթյա

հոգեցավերդ հոսեն

սրտումս առանց անձրևի…

դու կուտակվել ես

իմ քչության մեջ

որպես մի մամուռ

ժայռերից քերված,

որ մշուշածով

հոգեալիքում սիրտը

չխեղդեց…

Արցունքաերկինք

հասկերի երկիր…

մկրտվի՛ր հույսի

տաք երկինքներում

դու կարմրագորգ

մեր կարոտների

Աստվածանախշ

վերջին երազն ես…

 

***

Հոգեբիբերդ փշրեցինք, Երկի՛ր,

աղավնակտուց հույսի վանքերդ՝

նկարելով մեր դիմակաերես

հայելիներից ներս…

և մարմինը քո

երկնաերազի,

Ավետյաց վաղվա

մկանը եղավ,

որ ճրագեցինք

մի պատարագում,

ուր հավատ չկար.

մեր միայնության

մահճակալի մոտ

դու կծկվեցիր

իբրև հոգեխաչ

լեռնաեդեմի,

որ հոսեց դանդաղ

քարաժայռերից

մեր աղոթատան….

չեմ լռի, Երկի՛ր,

այլ կքարկապվեմ

ձայնալարերիդ,

որ համրացան

ծամվող օրերի

ուշաթափությամբ,

չքնե՛ս հանկարծ

տառապանքների

կարմիր սավանով,

մի՛ մրսիր, Երկի՛ր…

իմ փշալարված

միակ հոգեհող…

* * *

Փչի՛ր, քաղաք,

ես կթաքնվեմ

քո մոռացության

տուֆե թփերում,

որ դու չհիշես,

անինձ օրերիդ

գողգոթան կարմիր…

քո սիրտը արդեն

հոգեհասցե չէ

և ոչ էլ գոգնոց,

իմ համեմահոտ

շերեփի համար…

ինձ լքի՛ր, քաղաք,

ուզում եմ գրկել

ես քո շներին,

որ չունեն ոսկոր,

բայց թափառում են

լիալուսնիդ տակ

և չեն հարցնում

օր և ամսաթիվ…

չգիտեն նրանք,

որ դու մերկության

ցնցոտիներով

բաժանում ես քեզ

մուրացկաններիս,

այս կարճամետրաժ

լվացքի համար,

որ կոչեցինք սեր

առանց արմատի

ու քեզ տեսնելու…

ինձ փռի՛ր, քաղաք,

քո պատշգամբից,

ես՝քո ծակ գուլպան,

կարող եմ զգալ,

ինչպես է քամին

հոգուցդ եռում.

 

Աղջնակ

հաս/

քառակուսիս ես

այսօր աղջնակ

ես քեզ կխցկեմ

մի խորդանոցում,

որ չունի աչքեր,

բայց միայնության

սանրով դեղին

սանրում է քեզ

առանց ժպիտի,

շնչի՛ր, աղջնակ,

քո արցունքաներկ

թիթեռները դեռ

հևում են անգույն

ստվերների մեջ,

որ նկարեցիր

դու իմ ասֆալտին,

իսկ ես մրսում եմ

մի վերմակի տակ,

որը խեղդեց քեզ՝

ներարկելով ինձ

մաղձը մարդկային…

իմ հաս՝աղջնակ,

դու անտառապահ

իմ տիկնիկների

միակ վկան ես,

որը չղջիկ է

և նաև փաթիլ

սև վերարկուի

գրպանում կարված,

որ ես թողեցի

առանց խղճալու…

 

հաս/

Ես կհոսեմ ձեռքերիդ վրա՝

սադափե լույսի

տաք արցունքներով…

պատռի՛ր ինքդ քեզ՝

ճերմակաերազ

գիշերազգեստդ

ատամներիդ տակ

ճիչով խցկելով…

չքվի՛ր, աղջնակ,

վերելակը քո

չի հասնի երկինք.

այնտեղ գիշերը

չունի մկրատներ

հույսի թարթիչներ

կտրելու համար…

իմ կոշիկները

էլ չունեն հասցե…

պղպջակներս բե՛ր

ինձ, աղջնակ,

որ դատարկության

ջրափոսերում

ես ինձ տեսնեմ՝ես…

 

* * *

Ես ուտում եմ

ավազը հիշողության.

իմ հոգին

նարնջագույն անապատ է,

ուր արևամուտը

հոսում է արցունքների հետ…

ես ատում եմ

պահմտոցին սաղմոսների,

որովհետև երկինքը

ծնկի գալ չի կարող,

բայց մի աչք կիսաբաց է…

Դու տեսնում ես, Աստվա՛ծ, ուր

Դու ես՝ ես չկամ…

սևագրի՛ր ինձ՝

առանց փշրելու

սարսուռը հարության…

ես կփշաքաղվեմ ծնկներիդ՝

կրծելով եղունգները այն հույսի,

որ չունի էլ Քեզ

բիբերում արյունոտ…

չծամե՛ս էլ ինձ՝

շրջելով խաղաթուղթը

այն կարմիր,

որ ես եմ կտցահարում…

Անդին 10.2017

Կարծիքներ

կարծիք