Բանաստեղծություններ

Հեղինակ:

Avag-Yepremyan

***

Ինքս`

իմ ես-ի ավերակներում-

գլուխս առած երկու ափիս մեջ-

կամարից ընկած

մի շքեղ քարի

նստած ու…

անհուշ…

 

***

Իսկ ջրերը բարձրանում են,

Ինչպես բառերը:

 

(Օրը օրին

Ավելի խորտակվածը`

Օրը օրին

Ավելի երկնամերձ…)

 

Բառերը,

Ինչպես ջրերը,

Չհոսելով արդեն,

Պարտակում են մեզ:

 

Նատյուրմորտ

Մշուշի մեջ` քաղաք,

մաղաքի մեջ` մարդիկ,

ու մարդկանց մեջ` մշուշ:

 

Հին, հին

 

Բանաստեղծություն իմ,մի՛ աղմկիր,

Սա երազ է, ձյուն է, մի՛ աղմկիր:

Սոված այստեղ գայլի կաղկանձն անգամ

Կարկամ քնքշություն է, մի՛ աղմկիր:

 

Սրան էինք հասու, սեր կարծեցինք նաև

Դավաճանաությունը, մի՛ աղմկիր:

 

Երկնակամարը, տես, կա-կլինի,

Քանի դեռ դու սյուն ես, մի՛ աղմկիր:

 

Նույնիսկ եթե արդեն ունկդ է պատռում

Մահվան վայնասունը, մի՛ աղմկիր:

 

Չէ՞ որ կյանքը  եղավ, և դու եղար

Նրա մի խոր սույլը, մի՛ աղմկիր:

 

***

Կախվելուց առաջ թուղթ են գրում:

Եթե մի թուղթը չի բավարարում,

կարելի է երկու՛ թուղթ գրել,

գուցե թե` երեք, չորս:

Այդպես է գիրքը գոյանում.

կախվելուց առաջ:

 

***

Մեր հոգում արև կա:

Բայց հիմա գիշեր է:

 

Վաղնջական

Նույնիսկ` աստվածները.

Նրանք, ում հավատում ենք,

Եվ նրանք, ում մասին չենք էլ լսել:

 

Մեր քաղածը և ոտնակոխ արածը,

Մեր նվաճածը և կորցրածը,

Մեր խոտորը և շիտակը,

Մեր ծնողներն ու մեր երեխաները,

 

Մեր երեխաները…

 

Ոչնչի մեջ ենք ճառագում,

Եվ կյանք նշանակող

Մեր հեռացումներն ու դարձերը

Լուսապսակն են կրում Ոչնչի:

 

Ոչ մի աղմուկ — ծաղիկների, գագաթների,

Երազների ու երեխաների —

Չի կարող խախտել լռությունը…

 

Ո՞վ և ինչո՞ւ է կամենում,

Որ խոսեմ:

 

Էլեգիա

(դասական ART-ագրություն)

 

Հոգուս մեջ` բառեր,

սրտումս`ցավ,

շուրջս` աշխարհի

ուրվագծեր…

 

Ի՜նչ երեխաներ

եկան ու անցան,

դայակը դեռ կա`

Չարիքը ծեր:

 

 

Անդին 2, 2017

 

 

Share

Կարծիքներ

կարծիք