Բանաստեղծություններ

Հեղինակ:

18839290_1407101889348699_8075185574321628684_n

 

***

Ինձ մի՛ տանիր հեռու,

մոտ բեր:- Հիշի՛ր երրորդ

 

հոլովն հայերենի:

Այն, որ կա՛ իմ ուսին,

 

ենթամաշկով Դու ես,

հոգ տար Ինձ-ի մասին:

 

Զի ակնբախտ ունես,-

օտարմունքը վանի՛ր:

 

Ինձ մի՛ տանիր, հեռո՛ւն

մոտ բեր` Հիշիր-ներով…

 

***

Ես մեկուկես ամ(անակ)ով

բառն եմ Սպի`

 

նետի վարդյա

որսորդական փշին խրված:-

 

Անմեկնելի մի պոետ կա,

ով իր տավղի

հայր(են)ադարձ լարն աղեղած`

 

ինձ անխափան

կրակում է լույսի արնագնդիկներին…

 

Երեք օրորոցներս

 

Առաջինը մորս

անթելան էր, որից

բարձրացա, որ տեսնեմ

 

երկրորդը` եռանիվ

հեծանիվս, որով

սայթաքեցի` տեսնեմ

 

երրորդ օրորոցս`

քսան ամսականի

իմ դագաղը գողտրիկ,

որի մեջ ես, ավաղ,

չտեղավորվեցի՜…

 

Լուսամուտ

Ներսի պատը ճաքած

մի մութ սենյակ էր դա

անլուսամուտ, որի

պատուհանագոգին —

 

ես ու հեծանիվս,

իրար կողքի նստած,

ձեռք-ձեռք բռնած իրար`

սպասում էինք, որ

հանկարծ մեկը կգա`

լուսամուտը բացի`

դատարկ` սեղանի պես

մեր դիմացի` վրան

կախված օդում ինչ-որ

շատ անհասկանալի

սարքեր, որ ամոթից

կարծես չէին նայում

իրար աչքերի մեջ:-

 

Երևում էր` մի բան

կա, որ պիտի լիներ

խորհրդավոր այդտեղ:

Ասենք` ընթրիք, քանզի

սեղանի շուրջ հատուկ

խորը ամաններում

գոլորշու մեջ արդեն

եռեփ էին գալիս

տարօրինակ, չտես

 

իրեր:- Չնայելով

ինձ` հեծանիվս թե`

— Սրանք ուտելո՞ւ են:

Բա որ մե՛զ էլ ուտեն:

 

— Ուշքի եկ,- ասացի,-

չար բաներ մի՛ խոսիր,

Աստված մեզ է նայում:-

 

Իսկ մենք նայո՜ւմ էինք

մեր ձանձրույթի միջով,

որի աչքերից մի

ծուխ էր գնում վերև:

 

Հենց այդ ծխի վրա

շուտով եկան մարդիկ,

և նրանց մեջ` մի կին`

քեզ իր գոգին դրած:

 

Բոլորը` լուռ, տխուր,

իսկ դու այնքան էիր

ջրիկացել, ասես

թե այդ կնոջ վերքոտ

կո՛ւրծքն էր խուտուտ տալիս

շրթնատամնային քո

նվվոցի «վ»-երին,

կամ` նրա աչաջուր

ա՛ղը` լուծված կաթում,

որը դու ոչ մի կերպ

չէի՜ր կարողանում

բերանիդ մեջ առնել:

 

Ու մենք չհասկացանք.

դրանից դու լացո՞ւմ,

թե՞ ծիծաղում էիր`

մի գլուխ բո՜լ ճաքած:

 

Հասկանալը մնաց

դատարկ, մինչև մարդիկ,

որոնց մեջ էր մայրդ,

քեզ պոկեցին մի պահ

կաթից և արցունքից,

 

նստեցրին սեղանին:

Ու պառկեցրին հետո,

սփռոցի պես մի բան

բարուրեցին վրադ,

 

բարձր օդում հեռվի՜

աղոտ լույսեր վառած

(անմարդ զբոսայգու

տխուր լապտերիկներ),

ամեն մեկն իր դանակ-

մկրատը վերցնելով`

սկսեցին դանդաղ

մի պատուհան ձևել

ճաքից քո` գլխավոր,

 

որտեղից մի շքե՜ղ

տեսարան էր բացվում.

գարնացանի մոդեռն

ակոսներով աբստրակտ

ոռոգ մի լաբիրինթ:

 

Անձայն, որ միայն ե՛ս

լսեմ, հեծանիվս

ասաց.- Ի՞նչ կլինի,

որ ես այնտեղ աճեմ:-

 

«Եղիցի»-ն չուշացավ,

 

և անդ արմատ գցած

հեծանիվս հիմա

հսկա, բարձր ծառ է,

 

որի շուքին մենակ

նստած` ես տխրեցի

բանաստեղծությունն այս,

 

ուր դու դատարկվեցի՜ր

այն լուսամուտ ճաքից…

 

***

Ամսաթվի էսօրով,

դեկտեմբերի, այսինքն,

քսանչորսերորդ ժամին,

 

բջջայինս հավաքած`

զնգզնգացրի… հորս տուն:

 

Եվ հեռավոր շատ մի մարդ

պատասխանեց.- Կարդում եմ:

 

Ձայնն իմացա, ասի.- Հա՛յր,

լավ է, որ կարդում ես, բայց

և լսի՛ր, էլի, էլի…

(որ քեզ չլքեմ հանկարծ):

 

Սակայն իսկույն «հանկարծ»-ից

«Հ»-ն հանեցի` ասելով.

 

— Լույս թող արա, ծնունդիդ`

վաղը, քեզ Երևան բեր:

 

— Գործեր ունեմ անավարտ,

դեռ զբաղված եմ,- ասաց,- քեզ

տասներկու օր եմ տալիս,

տես ինչ ես անում, մինչ Սուրբ

Ծնունդին գաս… Զանգէզուր:

 

***

Ես համրանում եմ`

միայն թե ինքդ:

 

Դու խլանում ես`

միայն թե ինքս:

 

Մեր հոգիներն են

իրար ամաչում:

 

Ու նրանց միջև

 

մի ինքնյա Թե կա

լուսավոր, բայց այս

 

ի՞նչ տխրություն է…

 

***

Բայց երբ սերն էր, իմ

ամենադժվար

երազն ավերած,

լուսնաքարերով իր իջևանում,-

 

ես ինձ իմացա՛

հույսի միջոցին

(աղոթք էր, ինչ էր): Վերքս շտապելով`

 

դրանց մոլորակ

դեպի-ն ընդգրկած`

գուրգուրեցի նե՜րս: Փոշին սրբելով`

 

շարեցի կողք-կողք

(սիրո՜ւն ողջագույր)`

ճիշտ անկյուններով,

պատսպարեցի իմ միջևանում:-

 

Որ երբ մի օր ինքն

իրեն կորցնելիս

հոգնած արևն իր զարթնի մեռնելուց,

 

վանկերը ցավեն,-

Աստծուս ձայնի մեջ

քարեր ունենա` հանգստանալու…

 

 

***

Ես գրվելիս

ժամադրավայր

եմ անհնար`

աններելի

սանդուղքներով

 

դեպի մի Բայց,

ուր վասնզի

 

մի մեղք կա, որ

պատկանում է

մեկ ուրիշին,

բայց ես նրան

կրած ունեմ…

 

***

Թախծիս նկուղում

սանդուղք կար վարդե

(ինչպե՞ս իմացար),

որ դու ձեռքերով

իմ անհավասար

(մեր տարիքնե՜րը) —

 

մի դեղին ուրբաթ

հանեցիր թաքուն,

դրեցիր ծնկիս

(ես աղոթք էի)

և արցունքներիս

սանղամատերով

քեզ բարձրացրիր վեր`

 

դեպի սիրանո՜ւյշ

լյունեսկ մակբայով

նավարկման կոպի

վերնահարկն արթուն…

 

Կընկնե՞ս երբևէ

իմ թարթիչից վար,

կխորտակե՞ս ինձ

իմ իսկ ջրերում:

 

Սանդուղքն ո՞ւր թողիր…

 

Հրեշտակացունց

 

Մարդը խեչակ է`

թռչունի ափին:

 

Փեղկվածք ասողիկ:

 

Վերք-վերքոց ճառա-

գայթումիս խորքում`

կողի-գեղարդի

անկյունադարձով`

 

թռչունն ընկնում է,

խեչակը` ճախրում…

 

Նրանցից մեկս

փեղկերն ո՞վ տարավ,-

 

դեպի ափերն Ո՞ւմ,

որի մեջ բացվեն…

 

 

Անդին 4, 2017

Share

Կարծիքներ

կարծիք