Բանաստեղծություններ

nkar-78 (1)

 

Նույնացած կայարաններ

Փոքրիկ ու նեղ կոշիկներով

մեծ ու լայնսիրտ ցավեր ենք տեղափոխում՝

դռնից դուռ,

փողոցից փողոց,

քաղաքից քաղաք…

 

Տեղափոխում ենք և նստած երկաթգծերին՝

սպասում վերադարձին

վաղուց հեռացած գնացքների,

իսկ նրանց չվացուցակը

նույնն ուղղությամբ է՝

առաջին ու վերջին կայարանն է՝ Մահ:

 

Փոքրիկ ու նեղ կոշիկներով

մեծ ու լայնսիրտ ցավեր ենք տեղափոխում՝

դռնից դուռ,

փողոցից փողոց,

քաղաքից քաղաք,

որոնում ու չենք գտնում

գերեզմանոցը նահատակված գնացքների,

ու համառությամբ մեր թիկնադարձ

սպասում նրանց վերադարձին:

 

Չղջիկների ժանգոտ կռինչ է,

ու մեր սպասումն այնտեղ

առանց մեզ է ու գլխիվայր,

այնինչ չղջիկները կոշիկ չեն կրում ու չգիտեն,

որ քաղաքները տարբերվում են իրարից,

որ ցավերը երբե՛ք նույնը չեն լինում:

 

 

***

Նավերս,

հիշողություններով բարձած,

թեև երկինք եմ ճանապարհել,

լողում են,

մերթընդմերթ

իջնում, ննջում են

լուսին-լուսին

աշխարհի դեմ մերկ

իմ ներկայի նավամատույցին:

 

Մի սիրտ ունեմ, այն խարիսխ է

անհաշիվ, ծանրաբեռ նավերի,

որոնք նավախելով

խփվում են քունքիս՝

խարսխվելու աղերսով.

որ մնամ արթուն:

 

Այդ ո՞վ է փորձել փակել

երկնի փեղկերը,

կամ փեղկ ունի՞ երկինքն արդյոք:

 

Տիեզերքի անկշռությամբ

դեռ իջնում են նավերս,

ճակատագրի թրաձկներից ծակ երբեմն,

իսկ ես դեռ գլուխս եմ դեմ տալիս՝

թաց նավերը փրկելու,

հանուն թեթև վայրեջքի,

այնինչ ես ինքս խոռոչ եմ,

ես՝ ասեղի աժդահա բացվածք,

որով նավ չէ՝

երկիրը կարող է անցնել

ու ազա՜տ շունչ քաշել,

ինչպես կույրը,

որ ասեղն է թելում

վերջապես:

 

Մամ

Մա՛մ,

ինձ ծուռ ես ծնել

ու զարմանում ես,

որ ընտրում եմ դեռ

ճամփաները ծուռ,

որոնք ոչ մի տեղ

ինձ չեն հասցնում,

որոնք պտույտ են,

որոնք իմ միջով

ինձ բերում են ինձ,

որ քեզ մոտ չգա՜մ:

 

Մա՛մ,

դու մի՛ վախեցիր՝

ես չեմ մոլորվում,

լույսը ուղղակի

մեր հին ու բարի

տաքուկ սենյակի

վառի՛ր նույնությամբ

ճանապարհներիս,

ու վառիր այնպես,

երբ իմ մանկության

լուսաբեր տան մեջ

քեզնից բաժանող

մեկ դուռը անգամ

բացվում էր ուղիղ

սրտիս կտուրին:

 

Մա՛մ,

ու ո՛չ մի Աստված,

թե քեզ հետ անցա

մառ գողգոթայի

իմ բաժին ճամփան,

որ չէի ընտրել,

որ չէիր ընտրել,

միասին անցանք,

որ աստվածանաս,

որ աստվածակամ

պտույտով բախտի

վեր ու վարելով

ես քոնը մնամ,

որ երջանկությունը

ճարահատորեն

տառապանքներիս

հատուցում որպես

գալիք օրերիս

ստնտուն դառնա:

 

 

Ծառի ցավը

 

Ծառարմատի

տքնության մեջ՝

տխրատրոփ ու գալարուն,

մեկը լսե՞ց ցավը ծառի:

 

Ծառը ծաղկեց,

ասին՝ գարո՜ւն,

ու երկունքի ճիչը գրկեց

շամանդաղի ձգվող հեռուն:

 

Ծաղկած փեշը

ծառը խառնեց

առվի կանաչ երակներին,

ուրախ-զվարթ տարավ առուն՝

անլաց, անցավ գարունները

սիրողներին հմայելու:

Ճյուղը ծառի փութով կարդաց

նորակտուց մի ճռվողուն,

էլի ասին՝ գարո՜ւն…

 

Ցավը ծառի մնաց հողի

տքնության մեջ,

մնաց հոգնած արմատներում,

արյունաքամ, կեղևաբաց

լերկ մատներում:

 

 

Գիշերվա բողբոջ

 

Գիշերը գնում է մնալու նման

լուսնածոպերի դողի երկայնքով,

կաթնալույսի նոր ղողանջը վրան՝

անհունի ազատ, վայրի տարերքով:

 

Մատները դրած հողի երակին՝

տրոփն առնում է, տանում հեռուներ,

ու անքնության միջով անջրդի

բացում կենսահուն լույսի առուներ:

 

Գիշերը գնում է մնալու նման,

գիշերը երաշտն է ջրում սրտերի,

որ անբառելի իր հրայրքներում

բողբոջի կանաչ աչքը չստվերվի:

 

 

Անդին 1, 2017

Share

Կարծիքներ

կարծիք