Արևի նկարչուհին. Անդինի հյուրն է նկարչուհի Հռիփսիմե Մարգարյանը

DSC03970

-Նկարչի մասնագիտությունն ընտրությունն էր թե՞…

-Նկարչությունը միշտ առկա է եղել իմ կյանքում, բնականաբար, երբ ընտանիքում կա մեկը, ով ապրում է դրանով, բոլորն են վարակված լինում, բայց որպես մասնագիտություն, որն իմը պիտի լիներ, այո՛, ես ընտրել եմ նկարչությունը: Եղավ մի շրջան, երբ բժիշկ էի ուզում դառնալ, ինչպես որ մայրս է, և կարծես թե ամեն բան տանում էր դեպի այդ ուղին, սակայն շրջադարձային մի պահի հասկացա, որ նկարչությունն է իմը, և ոչ որևէ այլ բան: Ես անչափ երջանիկ եմ, որ կարողացա ճիշտ կողմնորոշվել իմ նախասիրությունների, ներաշխարհի պահանջների և ինքնարտահայտման մեջ:

Սա այն աշխարհն է, որտեղ շատ ազատ եմ և գույնի ու գծերի  աշխարհում ես ինձ հավասարապես հարմարավետ  եմ զգում,քանի որ մասնագիտությամբ նախ դիզայներ եմ՝ ավարտել եմ Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի գրաֆիկական դիզայնի բաժինը, , ուստի դա իմն է ամբողջովին:

-Դուք և Ձեր հայրը՝ Վալմարը, ստեղծագործում եք տարբեր ոճերում, ինչպե՞ս որևէազդեցություն չեք կրել:

-Այո, ոճային ազդեցություն չեմ կրել և դրա համար ուրախ եմ, իսկապես: Եթե մենք ուսումնասիրենք արվեստի պատմությունը կտեսնենք նմանօրինակ դեպքեր, երբ նկարիչն ազդեցություն է կրում մեկ ուրիշից, ներծծում է ամբողջն իր մեջ և իր կամքից անկախ սկսում է նկարել նրա վրձնին հարազատ: Հայրիկն անվիճելի մեծություն է ինձ համար, նա հարուստ ճանապարհ անցած նկարիչ է, ով ապրել է զարգացման իր շրջաններն, ունի իր ձեռագիրը, բայց  ստացվել է այնպես, որ ես տրամադրության, էմոցիայի և վերացականի նկարիչ եմ: Ես խուսափում եմ կոնկրետությունից, իմ արվեստը վերացական է, ես ձգտում եմ դեպի անսահմանություն, որը  գուցե տիեզերքն է կամ ծովի հատակը, բայց ոչ որևէ հստակ իրականություն:

-Ի՞նչ է գույնը նկարչի համար. Գործի՞ք,միջո՞ց, ընկալո՞ւմ:

 -Ինձ համար վառ գույների առկայությունը պարտադիր է, որովհետև դրանք իմ ներաշխարհի արտացոլումն են:

Գույնից առավել սիրում եմ երանգները; Մաքուր գույնը երևի թե նույնն է, ինչ որ հստակ առարկան, օբյեկտը, իսկ երանգը վերացական է, անսահման, անսպառ: Գույնը միշտ հավատարիմ է իր սկզբնական դերին, իսկ երանգի հետ նկարիչը կարող է անվերջ  խաղալ…

 -Ձեր գործերը Ձեր ներքին ապրումների, էմոցիաների, տրամադրության արտացոլումն են, չհասկացված  լինելու  մտավախություն  ունենո՞ւմ եք:

 -Թող ամեն դիտող տեսնի այն, ինչ ուզում է և կարող է՝ իր երևեկայության չափով, ես անկեղծ եմ ինքս ինձ հետ… կտավի հետ…Եվ այդպիսով ես հանգիստ եմ:

-Ձեր ստեղծագործական կյանքում եղե՞լ են փակուղային պահեր:

 -Միշտ չէ, որ տառապանքից է ծնվում իսկական արվեստը, ես ավելի հաճախ ոգեշնչվում եմ երաժշտությունից, գեղեցիկից, ջերմ պահերից, արևից, աշունից… Ես ընդհանրապես լավատես եմ և երևույթների մեջ նախ տեսնում եմ դրականը. իմ գույներն այդքան վառ ու պայծառ չէին լինի հակառակ դեպքում:

Ցանկացած դեպքում նկարչությունն ինձ համար միջոց է պարպվելու, և եթե  լինում են պահեր, երբ ես ուզում եմ ինչ-որ բան նկարել, կա էմոցիա և չկա գույն, երանգ, պատկեր, ու չի ստացվում այդ ամենը մի կետում հավաքելը, ես երբեք ներկերս չեմ հավաքում և ինձ չեմ տալիս ինքնայրման, այլ փորձում եմ այնքան, մինչև կստացվի, որովհետև, ի վերջո, նկարիչն սպառում է իր զգացածը ստեղծագործելու ընթացքում և հաճույք պիտի ստանա այդ ընթացքից: Ինձ համար այդ ստեղծագործական թռիչքն ապրելու ընթացքը չի համեմատվում որևէ այլ բանի հետ, դա շատ թանկ, ներանձնական հույզի, պոռթկումի պահ է:

-Դուք, բնականաբար, ծանոթ եք թե՛ Հայաստանի, թե՛ արտերկրի Ձեր ժամանակի ստեղծագործողների աշխատանքներին: Ձեր կարծիքով, ի՞նչն  է պակասում մերօրյա ստեղծագործող մարդուն համամարդկային մասշտաբի գործ    արարելու համար:

 -Համամարդկային արժեք ներակայացնող գործեր ստեղծվում են բոլոր  ժամանակներում, պարզապես տվյալ գործի՝ որպես այդպիսի արժեք կրողի գիտակցումը, ցավոք, միշտ ուշ է գալիս::

Ես առիթ եմ ունեցել ծանոթանալու արտերկրի նկարիչների հետ, Փարիզում  նույնիսկ  որոշ ժամանակով ապրել և ստեղծագործել  եմ արվեստագետների շրջանում, ովքեր կազմակերպում էին իրենց փոքրիկ ցուցահանդեսները, և բոլորն էլ տաղանդաշատ ու  գնահատանքի արժանի  գործեր էին:

Ինձ համար ընկալելի չէ ժամանակակից արվեստի (խոսքս միայն նկարչությանը չի վերաբերում) թատերականացված, ուռճացված, հանդիսատեսին զարմացնելու նպատակով շոուի վերածվող դրսևորումները: Թեպետ, այն ամենն, ինչ արարում է մարդը, գոյություն ունենալու իրավունք ունի, եթե այն բավականություն է բերում մարդկանց հոգիներին:

-Ժամանակակից աշխարհը չափազանց փոքրացել է, նկատի ունեմ ժամանակն ու տարածությունը չափելի ու անցանելի են: Ո՞րքանով է կյանքի այս ռիթմը օգնում կամ գուցե խանգարում ստեղծագործող մարդուն:

 -Իմ կարծիքով, եթե նկարիչն ասելիք ունի, նա կասի այն՝ անկախ ժամանակից և տարածությունից:

Երբ ես վերադարձա իմ վերջին շրջագայությունից, որի ընթացքում հնարավորություն ունեցա վերջապես լինել  Վիեննայում և տեսնել  Գուստավ Կլիմտի «Համբույր» կտավը ես հիշում եմ, թե ինչքան լցված և հարստացած էի, իսկ նկարչի համար և ընդհանրապես արվեստագետի համար, ճամփորդելը, այլ մշակութային դաշտում լինելը հարստացնում է նրա ներաշխարհը:

Կյանքի ռիթմը փոխվել է, իհարկե, և  դա հիանալի է:Կյանքը շարժուն է դարձել, և չեմ կարծում, որ այն խանգարում է ստեղծագործող մարդուն: Տարածությունը անցանելի է, և յուրաքանչյուր անցած տարածք հսկայական լիցքեր է տալիս արվեստագետին, նոր աշխարհներ, նոր մշակույթ, նոր արժեքներ, նոր հույզեր…

 

 

Share

Կարծիքներ

կարծիք