Բանաստեղծություններ

Հեղինակ:

 

Մայրուղու կարծրությունը

 

Լռում ենք, դիմապակու հայելու միջից իրար նայում:
Լռում ենք:

Ծով տանող ճամփին հանդիպող լճերն անցնում ենք
առանց բանաստեղծության:

 

 

ՀՀ, ճամփի գյուղեր

 

Պարզապես հեռացիր այստեղից: Հարցեր մի տուր
պատի տակ նստածին, կանանց կնճիռներն ուշադիր
մի զննիր,

տղամարդկանց տունդարձին մի սպասիր, մի
կռացիր ու սիրիր նորածնին, չթրջվեն աչքերդ,
վերջում ձեռքով չանես, չժպտաս:

Առանց ֆոտոների, բանաստեղծություն չգրած նրանց մասին՝

վերադարձիր տուրիստական ավտոբուսդ, ճակատդ
լուռ սեղմիր սառը պատուհանին, իբր չես տեսել,
իբր չես հիշի

ու իսկապես մի հիշիր: Երբեք:

Երբեք մի հիշիր:

 

 

Անանձնագրային

Զարմիկս տեսավ ծննդավայրս՝ «Չեխոսլովակիա»,
ու կարգին հռհռաց.

«Սենց երկիր չկա, դու ոչ մի տեղ ես ծնվել, դու չկաս»:
Լեզուս կուլ գնաց, կապտեցի ամուր կապված
բարուրի պես,

որ թողել են պատմության պատահական
աղբանոցում ու գնացել:

Հիմա նույն տեղում բարեկարգ այգի կա, ուր շների
հետ զբոսնում են ինձ նմանները,

ում պատմությունը փոխնակ մոր պես չի ճանաչում:

 

 

Հոթելի մարդիկ

 

Անհնար է մտածել ժամանակի մասին՝ պառկած
անկողնում, որ քոնը չէ և ուրիշինն էլ չէ,

որովհետև ամեն անգամ բացվում է մաքուր թղթի
պես՝ նոր էջից սկսվող:

Եվ ուրեմն – հոթելի մարդիկ չունեն անցյալ,
չեն կարոտում, չեն լացում, չեն ծերանում:

Ինչքան էլ նեղ լինի միջանցքը, իրար միջով չեն
անցնում: Մեկը մյուսին չի պատկանում:

Այսքան մենություն նախաճաշի սեղանին, իրար
կիսաձայն բարևող ու մյուս կեսով երդվող՝ երբեք
չհիշել միմյանց, չճանաչել փողոցում,

չմատնել գիշերային փխրությունը պատերի:
Հոթելում միայն բանաստեղծություններ են գրվում՝
միանգամյա օճառի պես կարճ, բարի մանր շշերի

ու ընդունարանի աղջկա ժպիտի պես հպանցիկ:
Հոթելի ժամացույցները հաստատում են, որ երբ
մթնում է հիման այստեղ, մի այլ քաղաքում դեռ
ընթանում է երեկը,

իսկ երրորդում հետոն շտապում է գործի: Ուրեմն
ի՞նչ իմաստ ունի

վազելն անծանոթ չափման մեջ, տարածքում,
որտեղ անկշռելի ես, ուր ոչ ոք չի կրակի քունքիդ:

 

 

Տաղ թարգմանչաց

 

Նախ նրանք թարգմանում են մարմինդ, հետո՝
բանաստեղծություններդ, ապա մեկնում են մի
պատահական առավոտ՝ քեզ թողնելով ծանոթ
բառիդ առաջ անճանաչելիորեն մերկ, անօգնական
ու տագնապած,

մեկը, որ անծանոթ լեզվով խոսող քաղաքում
հարձակված շանը չգիտի ոնց սաստել:

 

 

Վենետիկ    

 

Նեղ փողոցներն ընտելացնում են անխուսափելի
հանդիպումներին:

Նեղ փողոցները վարժեցնում են իրար միջով
իրարից հեռանալու ցավին:

Նեղ փողոցներն ամաչեցնում են ոտնաձայնիդ խուլ
արձագանքից առջևից քայլողի սրտում:

 

 

 

Բեռլինյան երկատումներ

 

1.

Բեռլինը հիսունն անց տղամարդ է, որ հենց առաջին
հանդիպմանն ասում է.

–Քեզնից սիրուններին էլ եմ տեսել, խելոքներին էլ,
բայց քե՛զ եմ ուզում:

…Ու սեթևեթանքի տեղ չի թողնում, ու դու զինաթափ
հանձնվում ես:

 

2.

 

Սիրտս ավերված է, ոնց Բեռլինը 45-ին, ու
տակնուվրա՝ ամեն դեկտեմբերի պես: Շունը տիրոջը
չի ճանաչում,

որովհետև ով պատահի տիրություն է անում,
ականջները շոյում, ասում՝ ինչ տխուր աչքեր ունի ու
տարօրինակ մեծ:

Այս փլատակում տերերը շան կարիք ունեն, տերերը՝
տիրոջ, տերը՝ շան տիրոջ, շան
տիրոջ տերը՝ ուրիշի տիրոջ:

Կախ ականջներով այս կործանումս բոլոր
ճամփեքից երկար կձգվի:

 

3.

 

Հանդիպեցինք հին հրեական գերեզմանոցում:
Լռությունն այնքան խորն էր՝ շունչներս պահեցինք:

Այնքան խաղաղ էր դատարկությունը՝ ձևացրինք, թե
չկանք: Ոչ իմ տատն էր այնտեղ, ոչ իր պապը, բայց
չգոյության ցավից նվվացինք:

Նույն ավտոբուսը բարձրացանք: Ապրելու ամոթից
կարմրեցինք: Երբևէ չխաչվող ճամփեքի հույսով
տարբեր դռներով հեռացանք:

 

 

Երևանում Մալթայի դեսպանատանը

 

Հետդարձի ճամփեքը թերի հեռացումի ճամփեք են –
նման պարտքին ավելացող տոկոսի, չսոսնձված
կոլաժի, հղի կնոջ՝ տասներորդ ամսում,

իմուքո չարած մենության, հոգեվարքին միջամտող
բժշկի,

կապույտով խմբագրված բանաստեղծության:

Հետդարձի ճամփեքին ոչ ոք չի գցի ձեռքն ուսիդ:
Հետդարձի ճամփեքին բոլորը մենակ են
հավասարապես:

 

Անդին 8, 2016

Share

Կարծիքներ

կարծիք