Ալեհեր երգեր

 

DSC00159-(8)

Եռերգութիւն  

 

1.

Ով իմ անմահ Հաց

Լուր ինձ յոյս Բարեխօսած

Պարապ մի դարձրու աշխատանքս անչափ

Ոսկերք իմ որպէս խռիւ չորացան

Վաստակք իմ որպէս հովանի անցան

Ու ես որպէս խոտ անպիտան դարձայ

Օգնիր ինձ վհատիս իմ լեզուով խօսեմ

Զգայարանքս քառյանգոյց արձակ կարկատեմ

 

Արդար բարկութիւն

Զղջման յարատեւութեան շնորհ ինձ բաշխիր

Մահուան յիշատակը մարմնիս սրտի մէջ

Պատարագուող Իսահակի հեզութեամբ ես բանտեմ

Մեղաւոր ուլերի ժողովին խառնուած

Ինչպէս խայծ սեփական մտքերի անդունդում

Մտքերիս վարքը որպէս անցաւոր մի նժդեհ յիշեմ

Օգնիր ինձ քոյ ներկայ բացակայութեան միջով ես անցնեմ

Անէութեան բացուող դռներով ես անդին քայլեմ

Ու հայեմ յղիացած երազներիս ճախրանքն համընթաց

 

Անընտրել թագաւոր իշխանաց գնացքին

Հանդերձ արբանեակներով բանսարկուների

Երբ հոգեւարութեան թոշակս յաւուր

Գրանցուած կեցութեան անօրէն մենութեամբ

Հարուցիչ մեղքերս հրեշտակային խոստովանեմ

Գեշ մոլորութիւններս

Չար սովորութիւններս

Գիտցիր որ ես եմ տաճարը հրէից տուրեւառութեան

 

Խորհրդացեալ Հաց

Մարդացեալ Գինի

Քոնն եմ ես լռութեան ու միջեւ դատարկութեան

Երանելի չարչարանքներիս տարածութիւնը չափիր

Շահէնի սլացքին խնծիղս յանձնիր

Շառափ շափրակով Շահարիկներին

Բուրեան բարսմունքը բուռ-բուռ լիացուր

Ըղձանոյշներիս յիշատակը նուրբ

Թող սուրան անմէկիկ ամայութեան կոհակներով գէթ

Դիւթուած անդունդների հոգւոյս ընդմէջեն

 

Դառնագին օրեր

Անբիծ մշուշն ու ձիւնը նորատոտ

Կարնոյ իմ Երկրիս ափ տարահատեալ

Ցորեան հասկերին համբոյրներ բաժնեք

 

Ա՜հ ո՞վ ես Տեսիլ

Որ աշխարհիս վերջին մոգական այսքան

Լիացած որչափ երազանք նման

Կանուխ այս առտու ելել եկել ես

Իւղաբեր կանանց պէս քոյ անճառ տեսքով

Դուռն հոգւոյս այսպէս յամառ կբախես

 

Իմ անցեալի ներկայ ազդարար

Անհուն հեգնութեամբ թրթռուն վշտիս

Խորուն ստուերոտ խորքերդ սուզուեմ

Երգ մի մելանոյշ խաչուած կարապիս

 

Ու ես կհամրեմ մրմուռ սրտիս տենչերը հոգւոյս

Սրտազեղ երկնայոյզ մրմունջներով լի

Վիրակապուած պատմութեանդ մետաքսահիւս

Արցունքներով ողողեմ

Հայրենիքիս մագաղաթը աքսորական շղթահիւս

 

Հոգւոյս մէջէն կնճռոտ կեանքս է որ կ’թռչէ

Կոյս ծալքերից մութ անդունդիս

Ձիանց տրոփ սրտիս անշարժ կ’զարնէ

Ել հեռացիր աննսեհ նժդեհ

Աւաղ աշնան ուրուականն է կ’սպասէ

 

2.

 

Տէր իմ Հոգւոյս

Լուր ինձ յոյս Բարեխօսած

 

Անմէկիկ ես տղուկ էի

Լի մայրական աղօթքներով միամիտ

Մինաւորիկ թափառեցի

Իմ հեռաւոր տեսիլների սարսուռները երգելու

Բոլոր բոլոր երդիկների արդարութեամբ լուացուած

Անընկճելի ճակատագրերն հեգելու

 

Տրտում արտեր խրախճանքի վկաներ

Հէգ պարտէզներ խոկումներիս թոթովանքը

Հողին մէջը լուռ սնուցած իբրեւ հունդեր

Առ քնարս լոյս ջամբեցին

Մէկիկ մէկիկ մխիթարանք

/Որքան ներդաշնակ են շիթերն անձրեւի

Որքան համեմատ կաթիլներն իրար/

Քոյ նոր Սիրոյ արշալոյսին կ’ժպտէի մանկան պէս

Քոյ սիրաշատ կնոջական մարդկութիւնից պտղաւորուած

Սիրուս թուրմով ողողեցի յիշատակը աչքերուդ

Վաղ առաւօտ վաղ եղեամին այգուն այգուն երգելով

 

Ով իմ Աղբիւր Խաչի

Մի կամենար մխիթարել անձն իմ

Հազար տարի ժառանգորդիս բոյլ մեղքերի

Պարզերես դարձրու Տէր արարմունքս ողջ

Ձաղկիր սուրափուշ խօսքիդ գաւազանով

Հորիզոններում քայլող ուրուականների

Ստուերների փառքը շեփորող եղկելի անձիս

 

Սիօնի բազում մեղքերի վրայ

Յոթնամեայ աւուրք մեղքերս շատցան

Ծանիր շաւիղն իմ առ զիս քննութեան

Հոգվոյս բարեկամ

 

Երեւումի դժգոյն պատկերներ

Իրիկնային ազդու վճիռներ

Տեսիլ երկինքներ անյատակ հեռու

Փակեք անդորագրերը սրտիս փեղկերի

 

Քոյ նայուածքի մէջ է որ ես իմ դրախտը կ’փնտրէմ

Եթե իրաւ քոյ Սէրն այդչափ այդչափ զօրաւոր է

Թող Ծովերը ետ դառնան

Բացուած Ծովի յատակները

Բուրաստաններ թող դառնան

 

Տառապանքիս ժպիտներդ քովս նստած

Թող ճառագէն մտերմաբար

Հայրենիքիս անգութներին

Աւանդութեան պատգամը հին-

Նոր Տարիի աղբիւրներից մի ակնթարթ

Ոսկի է որ կ’ծորայ հորդառատ

 

Հայր մեր

Թեև բազում են նեղիչք իմ անձի

Բազմապատիկ են մեղքերս սակայն

Որքան նախանձի որոգայթներից

Ջանացի մնալ զերծ ու անտեղեակ

Այդքան նախանձն ու չկամութիւնը այլոց

Շերամի նման պատանեցին զանձն իմ մեղսունակ

 

Ծիրանենի՜ Ծիրանենի՜

Երբ ցաւագին օրը հասաւ

Առաւօտեն կ’թափառիմ այրած տանս

Պատուին ի շահ

Դաժանութեան լոգանք կ’լլած

 

Թռչունները լուռ լռեցին

Տէր իմ Տէր իմ

Տուր աւետիս

Բոժոժաձայն ուլերն ահա ջորիների ճանապարհին

 

Մեղրախոստում բզզոցահամ հայացքներէդ

Սիրահեղուկ պիտ հորդէ

 

Ես այն Ճիւղն եմ Կարնոյ Երկրիս

Որ նման իր Պապերուն

Յուր Վրէժը մատերուն տակ որպէս նուագ

Վարժ քալեցուց ինչպէս հմուտ դաշնակահար

 

3.

 

Տէր իմ Ստուերած

Լուր ինձ յոյս Բարեխօսած

 

Ցոյց տուր առ Քեզ ճանապարհ ինձ Տէր

Հալածիր ուրուականներին շուրջս բոլորուած

Ողորմութեամբ սաստիր ամբոխը ստուերած

Տուր համբերութիւն հանուն քոյ անուան

Ողորմեայ ինձ եւ լուր աղօթքներս հոգու ընդերքից

Խցանուած ոգիների պիղծ առատութիւնից

 

Մինակ եմ տանը

Կսպասեմ անկոչ հիւրերու արձագանք որսալ

Գանգիս խութերում ստուերները ոտքի են ելած

Համրաքայլ լռութեամբ բանակցիլ զմիմեանս

/Ծալքերն ուղեղիս անկողիններ յուրեանց/

 

Դարակներուն մէջ պարտամուրհակներ

Մամուլ առ մամուլ հասունցած արդեն

Խճողուած են անդ խուրձերով լեցուն

Տարիներու վիշտեր կան սեւեռուն

Ձեռքիս հպումին կարօտ են զանոնք

Կասկածոտ հայացքիս նայուածքիս խուսափող

 

Գիշեր ատենով անրջային ծաղկանոցները մտաբերեցի

Խատուտիկներու կաթը մարգարտէ

Մայրս կքաղեր

Դառնահամ կաթը

Մայրական դէմքին զուսպ կլլոց թաքցրած

 

Հարազատ չէ՞ մը գիշերաոգին

Դառնահամ կաթին

 

Ծանօթ դէմքեր են մէջ այս ստուերած

Իմ տարիներն են անցած գնացած

Այս մէկը ահա զուարթութեամբ լի

Յիշատակներիս պատկերն է չարառ մանկութեամբ յղի

Յիշողութեանս ամէն մորմոքից ոգիներ շատցան

Որքա՜ն ծալքեր կան վարագոյրներիս

Չէի նկատած բազմութիւնն ասոնց

Չէի նկատած

Կուգան կ’ժպտին կ’ողջագուրուին

Ահաւասիկ այս մէկը ստուեր-ուրուական

Անցած գնացած դէմքերս հագած

Սառը խուզարկու լուռ խոժոռութեամբ

Ու անկարելի մորմոք ծաղրական

Ընդհատ ընդհատ ընդմիջումներով

Հառաչանքներս կ’կրկնէ սեռով

 

Յաւիտենական Բարի

Հովիվ Քաջ

Լուր ինձ Տէր

Աստուածային ողորմութեամբ եւ բարեգթութեամբ

Խնայեայ արարածս քոյ

Զամէնեսեանս օրհնեայ իմաստնեաց

Լուսաւորեայ եւ պարգեւիր ամէնեցուն

Երկնից արքայութիւն

Տէր ամէնազօր Աջով Քոյ զօրացրու

Ինձ ստուերապաշտիս

Ուրուականների բնակարանի եղկելի անձիս

 

Ափիս մէջ ծաղիկների գորովանքի բոյրեր յուշիկ

Ինչպէս հեւքը նորահարսի

Գարունների կսպասեմ

Նոր հմայքներ թող ինձ բերէն

 

Ափիս մէջը պտուղ միրգեր ժպիտներով համ եւ հոտի

Ինչպէս կուրծքը նորահարսի

Աշուններն են հպարտ զուարթ

Բերած ինձի բերքահմայք

 

Ափիս մէջը գունդ գունդ արիւն ձիւնի փոխան

Վերջին երգն է

Որ կ’կրկնէ կանչէ կռունկ

 

Մահից առաջ վախնալ չկայ

 

Հուր հրեղէն հորդող նայուածք

Իմ քնարիս պարտէզներէն

Յուսադրումի ապառաժներ կնոջական գեղեցկութեամբ

Լեցուն լեցուն աստուածութեամբ

Առաւօտեան այնչա՜փ գորով

Շուշան հոգուն դէպ աստղներ թեւեր տալով

 

Տեսած կ’լլա՞ս

Պախրաներու ադամանդեայ վազքը հպարտ

 

Մորս ստուերն է

Ահա հայրս

Ո՜հ ինչ զարմանք

Ստուերն յոյսիս ու հաւատքիս

Ուրուականը ինքնագնացիս

Առարկայեաց ողջ խաղերիս

Սարսուռներուս ստուերները

Սէրերս ալ հոս են քով-քովի նստած պատերու վրայ

Եւ լուռ քամահրանքով կ’դիտէն անկումս վստահ

 

/Հին ու բարի ժամանակներ

Եկաք յուշելու երջանիկ պահեր/

 

Հին ստուերներ ուրուականներ

 

Կծու ցուրտն է սրսուռ սրսուռ

Տերեւների անկումի յետ խորհիլ կուտայ

 

Հոգուս մէջը երազներս են երգերի յետ

Թախծոտ Ձմռան ձերբազատուած խաղաղութեամբ

Մաքուր սիրոյ ջինջ սրբութեամբ

Ունայնութեան պարտէզին մէջ ափ մը յուշը հավերժական

 

Յերկինս ես Հայր իմ

Փրկեայ զանձն իմ զաւակիս

 

Անդին 3, 2016

 

Կարծիքներ

կարծիք