Բանաստեղծություններ

Հեղինակ:

 

Մենութիւն

Կոստան Զարեանի հոգիին

 

Ու երբ եռամեծ

Զարեանը Կոստան

Թռիչք առնելով

Շիկաքոյէն Ծով

Կ’երթար երկիրն իր՝

Շքեղ Հայաստան,

Հայկը՝ ընկերս,

Գիրի մարդ մը ժիր,

Միշտ հետաքրքիր,

Հարց տուաւ՝ վարպետ,

Բայց ինչո՞ւ կերթաք

Դուք կ’երթաք երկիր,

Ետին թողելով

Մեծ Ամերիկան:

-Մենակութիւնից,

Վանկարկեց հսկան:-

Բայց երբ եռամեծ

Զարեանը Կոստան

Դարձաւ երկիրն իր,

Պաշտած երկիրն հիր

Իր երկրին մէջն իսկ

Մնաց մէն-մենակ:

Չէ որ ըսուած է.-

Մինակութիւնը

Վայել է մեծին…

 

 

Վրէժ

Արփիարեանի անմար հոգիին

 

Խուլիգան մը «Հայ»

Օր մը սպառնաց

Խիզախ Արփիարին:

Արփիարը պոռթկաց.-

-Զա՛րկ, եթէ կրնաս

Սիրտիս իմ յոգնած:

Զա՛րկ, եթէ մեռնիմ

Զարկէդ տխմարի

Ու վերջին շունչիս

Գան հարց տալ ինծի.

-Ո՞վ էր թշնամիդ,

Անունդ անգամ

Վատ դաւաճանի

Չյայտնեմ պիտի…

 

 

 

***

Ու օր մը հեռուի

Գահիրէի մէջ

Մութի խուզարկուն

Լոյս Արփիարը

Կռնակէն զարկաւ

Տապալուած էր ան՝

Հայ գիրի հսկան:

Ոստիկան մ’արաբ

Փութով մոտեցաւ

Գետնամած զոհին.

-Ո՞վ էր թշնամիդ…

Արփիարն յուշիկ

Կակազել կրցաւ՝

Ես հայ եմ… ըսավ

 

Ճակատագիր

Այս ճակատագիրն ի՜նչ սեւ է, Աստուած:

Պետրոս Դուրեան

(Երեքի լուսատու հոգիին — Պարոյր Սեւակ, Մինաս Ավետիսեան եւ Մուշեղ Գալշոյեան)

 

Երեքն ալ գացին,

Երեքն ալ հսկա՜յ,

Մէկը բանաստեղծ

Տեսանող մը մեծ,

Երկրորդը  վարպետ՝

Նոր Թորոս Ռոսլին՝

Գոյներու արքայ,

Երրորդն անբասիր

Շէն արձակագիր:

Երեքն ալ գացին,

Երբ միայն միայն

Քառասունեօթ տարուան

Կեանք մը ապրած էին:

Եռարմատ տղաք,

Ժայթքած մայր հողէն,

Խօսքի ու գոյնի

Նաեւ պատմութեան

Ժայթքած լուսարձակ,

Յաւետ լոյս դարձաք,

Որ լուսաւորէք

Մեր կեանքի ուղին՝

Այսօրը դժնի,

Վաղը՝ լուսաբաղձ…

Յաւետ կենսալի…

Ճակատագիրն այս

Մենք փոխենք պիտի:

 

Անվախճեան Արշիլ Գորկի

 

Ադոյեանը Ոստանիկ,

Այլ անուամբ

Արշիլ Գորկի,

Արկածով մը՝

Շեղեալ կարգի,

Երբ կորսուած էր անգին

Նկարելու ձիրքը իր,

Ալ ապրելու համար ժիր…

Կեանքը ամբողջ ի՞նչ կ’արժէր…

Թեւատ ձեռքով կեանքն իր հիր

Յանձնել կրնար մահացիր՝

Օղակէ մը ճօճումին…

Բայց իր գործով օրհնացիր

Մեր Ոստանիկ մեր Գորկին:

 

Անդին 1, 2016

Կարծիքներ

կարծիք