Բիգ Բեն

Հեղինակ:

Անրի Գ.Բոլորը կարծում են՝ անունս Կարեն է: Բայց իրականում Արշիլ է: Ու դա միայն ես գիտեմ: Ինչպես, օրինակ, քո անունը: Համոզված եմ, այն միայն ինձ է հայտնի: Մանկությանս մասին պատմել չեմ սիրում: Ո՞ւմ է հետաքրքիր մանկությունդ: Միայն մի բան. երբ ինձ լածիրակ էին ասում, նեղանում էի: Պնդում էի, որ մի տեղ կարդացել եմ՝ լածիրակ նշանակում է փողոցային երեխա, ու որ ամենևին էլ փողոցային երեխա չեմ: Իսկ մեծերը ինձ համոզում էին, որ նեղանալու բան չկա, որ լածիրակ ասում են փոքր տարիքիս պատճառով: Մեծացա՝ գրող դարձա: Գրողը մեռավ, երբ սիրահարվեցի: Հետո սերը մեռավ: Ինձ երկու դիակ մնաց: Երկար ժամանակ չէի հասկանում ինչ անել այդ դիակների հետ: Շալակած ման էի ածում: Նրանց հետ էի քնում, ճաշում՝ այդ երկու դիակների, որոնք օրեցօր ծերանում էին ու հանգչում: Ու հասկացա՝ թեև գիտենք, որ մի օր մեռնելու ենք, բայց մեր ներսում գիտենք նաև, որ ապրելու ենք միշտ: Երբ գրքի հերոսներից մեկը մեռնում է՝ ես ընդհատում եմ կարդալը: Գիրքը նորից բացում եմ միայն հերոսի մահվան հետ ընտելանալուց հետո: Գրողի համար շատ հեշտ է մեկին սպանել: Իսկ ինձ համար դժվար է հանկարծ բախվել թեկուզ երրորդական, թեկուզ չորրորդական, թեկուզ մի պահ հայտնված հերոսի մահվան հետ: Ինչո՞ւ պիտի մեկն անպայման մեռնի: Թող այդ մեկն առանց որևէ պատճառի բռնի ու անհետանա: Ավելի հեշտ կլինի ընտելանալ այդ մեկի բացակայության հետ, որովհետև բացակայել՝ դեռ չի նշանակում մեռնել, անհետանալ՝ դեռ չի նշանակում բացակայել: Դրա համար ես իմ հերոսներին երբեք չէի սպանում: Մի անգամ ինձ ասացին՝ առանց այն էլ քո հերոսները կենդանի մեռածներ են: Այսպես, թե այնպես, իմ հերոսները մեռնելու փոխարեն անհետանում են: Օրինակ՝ տղամարդը մի օր անհետանում է: Կինը փնտրում է նրան: Փնտրում է ամեն տեղ: Օր ու գիշեր: Իսկ վերջում կինը փոքրանում է, փոքրանում, փոքրանում, դառնում մանրէի չափ, բջջից էլ փոքր ու թափանցում բջջի մեջ՝ միակ տեղը, որի ներսը չէր նայել, ու այնտեղ գտնում է Աստծուն: Չհարցնես, թե ինչու է կինն այդքան փոքրանում: Ես առհասարակ չեմ սիրում վերլուծել: Երբեմն առանձին տողերը՝ մյուս տողերը մերկացնող, ծտի թևերի պատառիկների պես անցնում-գնում են մտքովս, չվում՝ մերկ թողնելով թռչուններին, մերկ թողնելով հարցականները, մերկ թողնելով զգացողությունը, ապրումը, աղմուկը՝ հենց իմ մերկության ներսում: Չհարցնես, թե ինչու է գտնում հենց Աստծուն: Ուղղակի ինձ միշտ թվացել է, որ Աստված բնակվում է հենց բջջի մեջ:

Արշիլը լռեց: Բենը միշտ լուռ էր: Արշիլը մսի պատառը տարավ բերանը, դանդաղ ծամեց, կուլ տվեց ու վրայից մի կում կարմիր գինի խմեց: Իսկ ընթերցող լինելը մասնագիտություն է, Բեն, կա մասնագիտացված ընթերցող, կա միջակ ընթերցող, կա միջակից ցածր ընթերցող. կարդում է, բայց նրա ու գրքի միջև այնպիսի կենսաբանական պատնեշ կա, որը թույլ չի տալիս նրան սնվել բառերով, խմել նրանց միջև լռությունը: Արշիլը պատառաքաղն ու դանակը դրեց ափսեի մեջ ու վերցրեց գինու բաժակը: Պահեց շուրթերի մոտ ու ճաշարանի թափանցիկ պատից նայեց դուրս: Փոքրիկ աղջիկը մայթից, քիթը քչփորելով, նայում էր մեկ Բենին, մեկ Արշիլին: Մոտեցավ աղջկա մայրը, խփեց նրա ձեռքին ու այդ նույն ձեռքից բռնած տարավ նրան: Եվ ինչո՞ւ են մարդիկ բազմանում, եթե աշխարհում այսքան մարդ կա, որոնց կարելի է սիրել: Դա նույնն է, որ մարդ մի տոննա նարինջ ունենա ու էլի նարինջ ուզի: Վայելիր ունեցած մարդկանց: Դու կարող ես մի տոննա մարդ վայելել: Բայց չէ, նրանք բազմացնում են ուրիշ մարդկանց: Ուրիշ մարդիկ՝ ուրիշ մարդկանց: Նայում ես փողոց, տեսնում ես՝ նրանք իրար երեսի անգամ չեն նայում: Բայց իրար բազմացնում են: Երևի Աստված իր ուզած մարդկանց է փնտրում:

-Առաստաղից նորից ջուր է կաթում,- ասաց կինը՝ նայելով ուղիղ Արշիլի աչքերին: Կան մարդիկ, որոնք կարողանում են այսքան ուղիղ նայել աչքերիդ: Կրակում ու ծակում են աչքերդ, մտնում են բիբերդ, կլանվում են: Իսկ դու տեղ չունես նրանց համար: Դու շատ մենակ ես նրանց հետ լինելու համար: Նրանք խցանվում են տեսողական նյարդիդ մեջ, ինչպես տկլոր ոսկորը՝ չոր կոկորդում: Ու թքած ունեն, որ միջանցքում կանգնած ես կիսամերկ: Արշիլը դիտանցքից տեսնելով հարևանուհուն՝ դիտմամբ մնաց անհեթեթ պուտավոր վարտիքով, մտածելով, որ կինը անհարմար կզգա ու կգնա: Բայց նա վստահ կանգնած էր դռան շեմին, մի ձեռքը վայելչորեն գոտկատեղին հպած, իսկ մյուսի տնկած ցուցամատը գռեհկորեն թափահարում էր քթի առաջ:

-Ուրեմն կրկին անձրևում է,- ասաց Արշիլը՝ քորելով թևն ու ծուռ նայելով կնոջը:

-Կրկին ջուր եք բաց թողել վրաս:

-Դուքով մի խոսեք հետս, ինձ մի քանի հատ եմ զգում ու խանդում ինքս ինձ:

-Ախր մեծ մարդ եք:

-Ընդամենը քառասուներկու:

-Անհասկացողի մեկն եք:

-Գրքասեր եմ:

-Դուք փչացնում եք առաստաղս:

-Ախր մեղավորը ես չեմ:

-Իսկ որտեղի՞ց է ջուրը կաթում:

-Միշտ նույնն եմ կրկնում:

-Առաստաղս մի օր կփլվի:

-Դուք այնքան գեղեցիկ եք:

-Մի բան արեք:

Լոգարանում ջուր եմ հավաքել, արի միասին պառկենք մեջը, կին, հրաշք կին, վախեցած կին, անթռչուն աչքերով չար կին, շրթներկդ կմաքրեմ, մազերդ կարձակեմ, մեջքիդ ծաղիկներ կնկարեմ, կշնչեմ մաշկիդ ծակոտիների մեջ, չվստահելով՝ կհենվես ինձ, հետզհետե կվարժվես դնչիս տակ քո դիրքին, ուսերդ կիջնեն դանդաղ կոպերդ կիջնեն դանդաղ ծնկներդ կիջնեն դանդաղ գլուխդ կհակվի դանդաղ շատ դանդաղ առհասարակ ամեն ինչ շատ դանդաղ լեզուս կգտնի ծոծրակիդ ամենանուրբ մազիկները մատներիդ սմքած բարձիկները հոտ կքաշեմ քունքիցդ կառնեմ նշենու բույրը նուրբ հալվելու աստիճան նուրբ փշաքաղված ձեռքերդ կպահեմ ձեռքերիս տակ հայացքդ կշոյի փքված երակներս որոնք կպայթեն բողբոջների պես կխաղաս արյան առվակների հետ ջուրը կկարմրի ջուրը կմթագնի ջուրը կցամաքի կցամաքեմ ես էլ քո համար կին հրաշք կին վախեցած կին անթռչուն աչքերով չար կին

Լոգարանի ջրից գլուխը հանեց ու հենվեց նրա պատին: Մազերը եռանկյունաձև կպել էին ճակատին: Ջրի բարալիկ առվակները վազում էին դեմքից վար: Լոգարանի ջուրը բաց թողեց: Ցնցուղը պահեց գլխավերևն ու գլխահակ կանգնեց ջրի տակ: Հետո սրճեց պատշգամբում: Նայում էր ծաղկած ծառերին: Ամեն մի ծառ՝ մի պայթյուն: Քամին խլում ու ցրում էր նրանց բուրմունքը, որը ճանապարհին ցրվում էր այնքան, որ Արշիլին հասնում էր միայն բուրմունքի իմիտացիան, ներշնչանքը, որը չէր մարմնավորվի բառերով, ուղղակի կլցվեր ու կլուծվեր նրա մարմնի մեջ:

Եթե նման պահերը շատ լինեն, կյանքն էլ շատ կթվա, Բեն, ավելի շատ, քան պետք է: Իսկ գուցե շա՞տ են: Գուցե ե՞ս եմ այդ շատությանը զուգահեռ ապրում: Գուցե ե՞ս եմ այդ պահերից դուրս ընկել: Գուցե ամեն օր նույն ժամին պիտի վիճեմ հարևանուհուս հետ ու հետո սրճե՞մ պատշգամբում: Նայեմ ծառերին ու ընդօրինակե՞մ նրանց լիակատար մենությունը: Ասա, ձայն հանիր, Բեն, ասա, ասա, մի լռիր: Արշիլը գոռում էր՝ նայելով ուղիղ Բենի աչքերին. չէր հաջողվում խցկվել նրա տեսողական նյարդի մեջ: Բախվում էր նրա աչքերին ու ընկնում: Բախվում ու ընկնում: Թպրտում: Նորից բախվում ու ընկնում: Համառորեն: Շարունակ: Բախվում ու ընկնում: Ճաշարանի հարևան սեղաններից մարդիկ զգույշ, իբր աննկատ նայում էին նրան ու Բենին, որոնց հայացքները հիմա փախչում էին իրարից: Արշիլը ծխախոտ հանեց ու ձեռքով կանչեց մատուցողին:

-Թույլ տվեք ծխեմ այստեղ:

-Չի թույլատրվում,- պատասխանեց տղան՝ ձեռքերը մեջքին դարսած:

-Միայն մի գլանակ:

-Մուտքի մոտ:

-Այստեղ եմ ուզում,- ասաց Արշիլը՝ ցուցամատը խփելով սեղանին,- հենց այստեղ, ամեն մարդ իրավունք ունի կյանքում գոնե մի անգամ այսպես ծխելու, գրողը տանի, ոտը ոտին գցած, ընկերոջ դիմաց նստած, չե՞ք հասկանում:

-Ձեր ընկերը դեմ չի լինի, եթե…

-Փողը դժոխքն էլ է լուսավորում, չէ՞…

-Չեմ հասկանում…

-Ինչքա՞ն եք ուզումմի ծխախոտի դիմաց:

Տղան լռեց:

-Ինչքա՞ն:

-Բայց մեր ճաշարանում կաշառք չի մատուցվում, սըր,- հայտարարեց տղան՝ զսպելով ժպիտը:

Արշիլը մի պահ սառը հայացքով նայեց տղային, հետո հանկարծ ծիծաղեց ու թփթփացրեց նրա ուսին: Դե արի ու սրան լածիրակ ասա, Բեն: Լավ, մի նեղացի, Բեն: Բիգ Բեն: Ներիր ինձ: Մեկ-մեկ այնքան անզուսպ եմ լինում, պատանու պես: Երևի դրա համար էլ ոչ ոք չի սիրում ինձ: Իսկ մայրս համոզված էր, որ բոլորը ինձ սիրում են, որ ուղղակի պարտավոր են ինձ սիրել, որ հնարավոր չէ ինձ չսիրել: Նման համոզմամբ էլ մեծացա: Մեծացա ու հասկացա, որ իրականում ոչ ոք էլ չի սիրում ինձ, դժվար է ինձ սիրել, առհասարակ սիրելն է դժվար: Արշիլը մի շնչով դատարկեց գինու բաժակը: Իսկ երբեմն… Արշիլը սրբեց բերանը: Երբեմն քեզ սիրում են ինչ-որ մի բանի համար: Մի բան անում ես, ու քեզ արդեն սիրում են: Հետո ինչ ուզում ես արա, միևնույն է, կշարունակեն սիրել քեզ միայն այդ մի բանի համար: Եթե գրող ես, քեզ կսիրեն ընդամենը մի գործի համար, կապ չունի, թե հետո ինչ ախմախ բաներ կգրես: Բայց արի չքննարկենք գրականությունը, Բեն: Դա այնքան ինտիմ բան է ինձ համար, որ անհարմար եմ զգում այն քննարկել ուրիշների հետ: Երբեք չեմ սիրել: Ախր այն քոնն է: Միայն քոնը: Քո մերկությունն է: Չես ուզում կիսել ուրիշների հետ: Չես ուզում ընդհատել նրա մասին լռությունը: Չես ուզում հանել նրան միջիցդ: Քո ներքին օրգանն է: Աղիքներիցդ մեկը: Քոնն է: Միայն քոնը: Հիմա սիրում են քննարկել: Քննարկելով՝ քննել: Քննարկելով՝ բամբասել: Քննարկելով՝ ապտակել: Իսկ ես խոսել անգամ չեմ սիրում, օրինակ, իմ սիրած գրքի մասին, որը կարդացել եմ ճամփորդելիս, երկրների ու քաղաքների արանքներում, մայրուղիների վրա:

Գրքի էջերը պոկվեցին ու փռվեցին ճանապարհի երկայնքով: Գրքի էջերի վրա կուչ էին եկել գնչուները, ամպերը, մատնահետքերը, սերերը, թունելները, տեղումները, ծառերը, ծածկոցի տակ քնած աղջիկը, էջանշանը, հետքը՝ սրճի, գինու, սերմի, ռիթմը՝ մենության, կրակի, ռեգգիի, համը՝ աղջկա, ծաղկի, քաղաքի… Նրա մարմինը գլորվում էր էջից էջ: Էջից էջ թեթևանում էր: Փոքրանում էր: Փոքրացավ այնքան, որ խցկվեց բառերի արանքում: Գլորվեց բառից բառ: Բռնվեց երկու բառից: Փոքրացավ այնքան, որ ձեռքերն այլևս չհասան հարևան բառերին: Լողաց բառերի արանքներում: Չէր հասցնում մտապահել մի բառը, երբ հայտնվում էր մյուսի մոտ: Փոքրացավ: Կորավ բառերի արանքներում: Կաթ-կաթ-կաթ: Թմբկահարումից կոպը ծանրացավ: Աչքերը բացեց: Ջրի խոշոր շիթը հոսեց քունքի վրայով: Վեր կացավ: Տնտղեց առաստաղը: Մի քանի տեղից ջուր էր կաթում:

-Ջուրը բա՞ց եք թողել,- հարցրեց Արշիլը վերևի հարևանուհուն:

-Ծորակները փակ են,- պատասխանեց հարևանուհին՝ կոճկելով խալաթի կոճակը կոկորդի մոտ:

-Բայց ջուր է կաթում առաստաղից:

-Իրոք ջո՞ւր է որ,- հարևանուհին կծեց շրթունքը:

-Թույլ տվեք ներս մտնեմ ու ստուգեմ:

-Չոր տեղը ջուր չեն փնտրում:

Կինը պատուհանից դուրս էր նայում ու ծխում: Արշիլը անցավ սենյակից սենյակ, խոհանոցից զուգարան, զուգարանից խոհանոց, անկյունից անկյուն: Ոչ մի հետք չգտնելով՝ կանգնեց կնոջ հետևում, ձեռքերն իջեցրած:

-Տեսնո՞ւմ եք այն մարդուն,- հարցրեց կինը առանց շրջվելու: Արշիլը առաջ եկավ:

-Ծաղկավաճառ է: Մի անգամ նրանից դեղին ծաղիկներ գնեցի: Նա ասաց, որ ծաղիկները սազում են ինձ: Իսկ մի քանի օր հետո նա արդեն չէր հիշում ինձ:  Նա չէր հիշում, որ ինձ դեղին ծաղիկներ են սազում:

-Հիշել բոլորին, ով քեզնից ծաղիկ է գնում՝ անհնար է:

-Մի՞թե կարելի է մոռանալ նրան, ում դեղին ծաղիկներ են սազում:

-Դե… չգիտեմ…

-Իսկ երբևէ մտածե՞լ եք, որ հնարավոր է ինչ-որ տեղ լինի մեկը, որի կյանքում դուք հայտնվել եք միայն մի պահ, հետո անհետացել, բայց նա մինչև հիմա հիշում է ձեզ այդ պահի մեջ, նստում է գնացք ու հանկարծ հիշում, գիրք է բացում ու հանկարծ հիշում, պառկում է քնելու ու հանկարծ հիշում, իսկ դուք մոռացել եք նրան, դուք կորցրել եք այդ պահը:

-Ո՞ւր է նա,- ասաց Արշիլը՝ հենց նստեց ու ձեռքերը դարսեց սեղանին: Մատուցողներից երկուսը ճաշարանից դուրս եկան: Մուտքի մոտ լոտոսի դիրքով նստած ցմփոր ծերունու քանդակը տեղավորեցին աթոռին՝ Արշիլի դիմաց:

Մի անգամ երաժշտական դպրոց փնտրելիս կորա քաղաքում: Շուրջը մարդ չկար՝ ումից կարող էի հարցնել: Կարծես բոլորը հանկարծ անհետացան: Քաղաքը միանգամից հրաժարվեց քեզնից, անպետք օրգանի պես դուրս հանեց ու շպրտեց: Լինում է այդպես, երբ նա փակում է իր կոպերը քո առջև, բայց մթնում է հենց քեզ համար: Ինչ-որ շենք մտա: Սրահի պատերից մեծ նկարներ էին կախած: Չեմ հիշում, թե ինչ նկարներ էին, բոլորի վրա խճճված գծեր էին: Անկյունում մի հերարձակ աղջիկ էր նստած ու կարդում էր: Մենակ էր: Ինձ տեսնելով՝ ժպտաց: Ի՞նչ է այստեղ՝ հարցրի: Իմ ցուցահանդեսը՝ պատասխանեց: Երաժշտական դպրոցի տեղը գիտե՞ս: Չգիտեմ: Ես անմիջապես դուրս եկա շենքից: Քայլերս արագացնում էի: Քայլերիս մեջ խուճապ կար: Ես չէի հասկանում՝ ումից կամ ինչից եմ փախչում: Քայլերիս մեջ տագնապ կար: Քայլերս մարմնիս միջով բարձրանում էին վեր: Քայլերիս թմբկահարումը զգում էի արդեն գանգիս վրա: Զգում էի, որ անհնար էր այլևս փախչել: Զգում էի, որ երբեք չէր հաջողվի գանգիս վրայից մաքրել ոտնահետքերս: Դանդաղեցրի թափը, արյանս շրջանառությունը, սրտիս աշխատանքը, մտքերիս ընթացքը, րոպեներիս հոսքը: Ինչ-որ բան փակվեց ներսս: Փակվեցին աղջկա աչքերը:

-Մի շիշ Բորդոյի գինի,- ասաց Արշիլը մատուցողին: Նա բերեց շիշն ու բաժակը:

-Մի բաժակ էլ բերեք: Այսօր ընկերս էլ է խմելու:

Նրան թողեցի խճճված գծերի մեջ, այնինչ շուրջը մարդ չկար: Հիմա շատ ուշ է, Բեն: Հիմա նրա աչքերը բացվում-փակվում են կոպերիս ներսում: Հիմա նրան տեսնում եմ պատուհանի մեջ, որի փեղկերը բացվում-փակվում են, կուլ են տալիս նրան ու դուրս են թքում, նորից կուլ են տալիս ու դուրս են թքում: Փորձում եմ մաքրել լորձը նրա դեմքի վրայից: Բայց մաքրում եմ նաև դեմքը, կորցնում ափերիս մեջ: Ափերս դարսում եմ ապակու վրա, պահում, ետ վերցնում ու փնտրում նրան հետքերիս մեջ: Նա չկա: Ինչպես ես չկայի այն օրը, այն պահի մեջ, նրա նկարների մեջ, նրա աչքերի մեջ: Իսկ նա գնացք է նստում ու հիշում ինձ: Գիրք է բացում ու հիշում ինձ: Պառկում է քնելու ու հիշում ինձ: Չի մոռանում ինձ: Չի մոռանում իմ բացակայությունը: Հիշում է ինձ՝ ինչպես հին մեռելի՝ հողի կծիկը կոկորդում: Հիշում է՝ հանկարծ ու անպատեհ: Նորից գցում է փոսի մեջ ու հեռանում:

-Թույլ կտա՞ք գոնե այսօր մի հատիկ ծխեմ այստեղ,- հարցրեց Արշիլը:

-Մուտքի մոտ,- պատասխանեց մատուցողը:

Վառեց ծխախոտն ու նստեց տպիչի մոտ: Երկար ժամանակ չգրելուց բառերը փախել էին իրենից: Պիտի հատ-հատ գտներ նրանց ու վերադարձներ: Չէր ստացվում: Ծխախոտները մեկը մյուսի հետևից կարճանում-երկարում էին շուրթերի արանքում: Բթացած հայացքով նայում էր թղթին: Մատները հպեց ստեղնաշարին: Բառերը երամ-երամ վերադառնում էին: Լցվում էին ունկերի ու աչքերի մեջ: Բայց թղթի վրա սատկած թռչուններ էին թվում: Դուռը թակեցին: Առաստաղից ջուր է կաթում, ասաց հարևանուհին: Թուղթը ճմռթեց ու մի կողմ շպրտեց: Նոր թուղթ վերցրեց: Կին: Հրաշք կին: Վախեցած կին: Անթռչուն աչքերով չար կին: Ճմռթեց ու շպրտեց: Նոր թուղթ վերցրեց: Նոր ծխախոտ կպցրեց: Գրքի էջերի վրա կուչ էին եկել գնչուները, ամպերը, մատնահետքերը: Նոր թուղթ: Աղջիկը նայեց աչքերիս: Երաժշտական դպրոցի տեղը գիտե՞ս՝ հարցրի: Չգիտեմ՝ պատասխանեց: Նոր թուղթ: Նոր ծխախոտ: Նա փորձում էր խցկվել տեսողական նյարդիս մեջ: Տպվել ուղեղիս մեջ այնպիսին, ինչպիսին չէի տեսնում նրան այդ պահին: Բայց բախվում էր աչքերիս ու ընկնում: Բախվում ու ընկնում: Բախվում ու ընկնում: Ճմռթեց ու շպրտեց: Նոր թուղթ: Նոր ծխախոտ: Բախվում ու ընկնում: Բախվում ու ընկնում աաաաաաաաաաաա իիիիիիիիիի սսսսսսսսս մմմմմմմմմմ նհսեքդճֆրմդվճհսկիդհլսնբ

-Ո՞ւր է նա,- հարցրեց Արշիլը մատուցողին:

-Չգիտեմ, երեկ անհետացավ:

-Ո՞նց… գողացա՞ն…

-Ստուգեցինք տեսագրությունը՝ գողություն չի կարող լինել: Քանդակը կա՝ հետո չկա:

-Ոնց թե…

-Հենց այդպես: Հանկարծ անհետանում է կադրից:

Արշիլը քարացած աչքերով նայում էր մատուցողին:

-Այսօր թույլ ենք տալիս ծխել: Մի շիշ գինի էլ՝ մեր հաշվին:

Անտանելի է քո բացակայությունը, Բեն: Վառած ծխախոտը թողնում եմ մոխրամանի մեջ ու ինձ դուրս գցում փողոց: Փողոցում այնքան մարդ կա: Ամեն մեկը՝ մի սատկած բառ: Փոխում եմ փողոցները: Ամեն մեկը՝ մի օձի մեջք: Փոխում եմ ամպերը: Ամեն մեկը՝ մի սատկած բու: Բեն: Բեն: Բիգ Բեն: Չեմ հասկանում՝ ինչից կամ ումից եմ փախչում կամ ինչին կամ ում եմ մոտենում: Բախվելով մի անցորդի՝ ուզում եմ ասել՝ պատսպարիր ինձ քո մեջ: Մյուսին՝ թքիր մեջս: Երրորդին՝ գտիր ինձ: Չորրորդին՝ մասնատիր ինձ: Կարկատիր ինձ: Թափ տուր ինձ: Ապտակիր: Դատարկիր: Փախիր ինձնից: Կորցրու ինձ մեջդ: Ստորակետ դիր մեջս: Միջակետ: Վերջակետ: Սկզբնակետ: Բառեր լցրու մեջս: Շեշտ: Գծիկ: Բութ: Բութ: Ահավոր բութ: Ահավոր բութ է արևը: Կղզին: Կրիան: Կատուն: Սա այն շենքն է, Բեն: Այն նույն շենքը, Բեն: Մտնում եմ: Այս անգամ սրահում մարդիկ կան: Պատերին դեմքեր են: Ծուռ: Թեք: Ուղիղ: Ալիքաձև: Անդեմք: Անպատուհան: Անկտուր: Ազատ: Պարզ: Մաքուր: Բութ: Բութ: Ահավոր բութ: Մարդկանց դեմքին դեմք չկա: Նրանց դեմքերը թռել են պատերին: Նրանք նայում են իրենց դեմքերին ու չեն ճանաչում: Իսկ անկյունում այն աղջիկն է նստած, Բեն: Այն նույն հերարձակ աղջիկը, Բեն: Քայլերս՝ երկչոտ կատուներ, գողեգող մոտենում են նրան: Կմոտենամ ու կծանոթանամ հետը: Կմոտենամ ու կհիշեցնեմ այն օրը: Կմոտենամ ու ներողություն կխնդրեմ նրանից: Կմոտենամ ու ճաշի կհրավիրեմ նրան: Կմոտենամ ու կգովեմ նրա նկարները: Կմոտենամ ու մի նկար կառնեմ նրանից: Կմոտենամ ու պարի կհրավիրեմ նրան: Կմոտենամ ու կքննարկեմ նրա նկարները: Կմոտենամ ու կպատմեմ իմ մանկությունից: Կմոտենամ ու կպատմեմ իմ սիրած գրքի մասին: Թո՜ւ: Ուղղակի կգրկեմ նրան:

 

Անդին 1, 2016

 

Share

Կարծիքներ

կարծիք