Պատմվածքներ

12310662_962133260512233_4438111197464042488_n

Գողանամ մարդկանց դեմքերը

 

Ահա բացվեց պատշգամբի դուռը: Վերջապես: Այսօր ամբողջ օրը չենք հանդիպել: Զբաղված էր շատ ու… տուն եկավ ուշ: Նորից ծխախոտը ձեռքին է: Ինչո՞ւ է այսքան շատ ծխում: Իսկ հա՞զը: Այնպես է հազում, որ թվում է, թե վերջին շունչն ուր որ է կփչի: Չի խնայում իրեն, չի մտածում ու հոգ տանում մարմնի, առողջության ու իր ջահելության մասին: Մի՞թե կարծում է, թե հավերժ  է իրեն տրված այս կյանքն ու առավել ևս երիտասարդ լինելու հաճույքը: Շռայլում է ժամանակը, ասես հետևից այն նորից լցվում ու լցվում է: Բայց չէ… չէ՞ որ էդպես չէ ախր: Կվերջանա, ու չես հասցնի ոչինչ անել… ու հանկարծակի կվերջանա: Ես էլ էի վատնում րոպեներս, ժամերս, օրերս, ամիսներս… փոքրիկ ու կարճ կյանքս, քայլող կյանքս: Հագին միայն մի սպորտային տաբատ է, այն էլ գրեթե ընկնում է վրայից: Սակայն այդ տաբատի ոճն է էդպիսին, վստահ եմ: Նորաձևության վերջին ճիչերից է հավանաբար: Կարմիր կիսավարտիք է հագին, ծայրը երևում է: Հագնվում է բավականին նորաձև ու միշտ կոկիկ: Դրսում սա՞ռն է: Նոյեմբերն է արդեն: Հաճելի սառը եղանակ է երևի: Ավելորդ ոչինչ չկա պատշգամբում: Ֆրանսիական ոճի մի կլոր սեղանիկ է, կողքին՝ երկու փայտե, հին աթոռ ու… կարծես վերջ: Արդեն կեսգիշեր է: Ինչո՞ւ չի գնում քնելու: Այսօր հաստատ ինչ-որ բան է պատահել: Զգում եմ… զգում եմ նրա ցած կախված շնչառությունը, ցրված հույզերը, խորտակված ապրումները: Դեպք է պատահել, վիճե՞լ է, հիասթափվե՞լ է: Չգիտեմ: Թարթում եմ աչքերս, ասես ուզում եմ հասկացնել նրան, որ այստեղ եմ… դիմացի շենքում, իր պատշգամբին նայող պատուհանի հետևում: Ապարդյուն: Լաց եմ լինում, բայց ափսոս, չեմ կարողանում մաքրել արցունքներս: Դրա համար էլ եմ լաց լինում: Հանգեցնում է ծխախոտը սեղանին դրված մոխրամանում ու հենվելով պատշգամբի երկաթյա բազրիքին՝ նայում է շուրջը: Չեմ երևում: Մութ է: Իմ ննջարանում միշտ է մութ: Մկանոտ կրծքավանդակի վրա դաջվածք է: Չեմ կարողանում պարզել, թե ինչ է գրած ու նկարած, սակայն նրան շատ է սազում: Սկսեց ձեռքով ինչ-որ անկանոն շարժումներ անել: Շների հաչոց է: Այո, ուրեմն նրանց է քշում այնտեղից: Սկսեց բղավել: Հավանաբար չեն հեռանում: Արագ ներս գնաց: Վերջ, հաստատ ներքև իջավ: Փակեցի աչքերս, շնչում եմ դանդաղ, հավասար կուլ տալով թթվածնի այն բաժինը, որն ինձ է պատկանում: Նորից շների հաչոցը, բացում եմ աչքերս: Նա… մի մեծ հաց ձեռքին, վերևից շներին է կերակրում: Ժպտում եմ… բայց չի երևում: Շուրթերս չեն շարժվում:

Չեն շարժվում ոչ շուրթերս, ոչ բերանս… ոչ… ոչ…

Բարի է, պետք է որ բարի լինի, իսկ գուցեև ոչ: Դա էլ է հարաբերական, բարի, չար, խելացի, տգետ… գեղեցիկ, տգեղ: Ես էլ էի բարի… բարի… սակայն տարիների ընթացում փոխարինվեց այդ գեղեցիկ իրականությունը, ու դարձա չար՝ անկատարությունից ու անկարողությունից: Շներին կերակրելով մի՞թե կարող ես բարի համարվել:

Ուշ գիշեր է՝ իսկ մենք երկուսով դեռ արթուն ենք: Վերջացավ ձեռքի հացը, գուցե էլ չգնա նոր հացի կտորի հետևից, այլ գնա քնելո՞ւ: Հոգնած է, ուժահատ: Չեմ ուզում, որ հանկարծ հիվանդանա: Նա հավանաբար անքնություն ունի, ինչպես ես: Իսկ դա շատ լուրջ  և մարդուց տևական ուշադրություն գողացող երևույթ է: Կենսուրախ տղամարդ չէ: Տղամարդ: Իմ տղամարդը: Հինգ ամիս է, ինչ վարձակալել է այս  բնակարանը: Տեղափոխման ժամանակ շատ իր չուներ: Մի քանի արկղ գրքեր ու թղթեր էին ու էլի մի երկու պայուսակ, և վերջ: Տխուր էին նոր բնակարանում առաջին օրերը նրա համար: Անհանգիստ քայլում էր սենյակներով: Հետո հարմարվեց… գուցե: Ժամանակի ընթացքում կարողացա հասկանալ… բաժանվել էր կնոջից: Ինքն էր բաժանվել՝ տանջվելով, երևի չցանկանալով, ստիպողաբար: Չգիտեմ: Իսկ մի՞թե նման բան լինում է: Ստիպողաբար տանջվել, տանջել ինքդ քեզ: Երանի լիներ: Բայց այդ ամենն հօգուտ ինձ եղավ: Նրանց բաժանումից երջանկացա ես, միայն ես: Իսկ ի՞նչ կա որ, թեկուզ այդպես, թեկուզ այդպես, թեկուզ նրանց տխրությունից… սակայն ես հրապուրվեցի, սիրահարվեցի… զգացի ինձ մարդ, պատկերացրի ինձ դեռ շնչող մարդ…

Բնակարանը, որ վարձակալել է, հրաշալի կահավորված և գեղեցիկ է: Հյուրասենյակի և խոհանոցի պատուհաններին, որոնք նայում են դեպի իմ ննջարան, վարագույր չկա, այդ իսկ պատճառով կարողանում եմ ավելի շատ ժամանակ անցկացնել նրա հետ: Միայն քնելուց ենք բաժանվում: Այնպես է ստացվել, որ ննջարանի պատուհանները հակառակ փողոց են նայում: Հյուրասենյակի մեջտեղում կա մեծ, կլոր սեղան, վրան դրված է նրա համակարգիչը, մեծ ստվերաթղթեր, մատիտներ, գրիչներ, քանոնների տեսականի՝ երկար, կարճ, եռանկյունի, կլոր, ուղղանկյունաձև, հնգանկյուն… Ու միշտ ծխախոտը  նրա բերանին է: Հյուրեր երբեք չի ունենում: Աշխատանիքց վերադառնում է ուղիղ ժամը վեցն անց կես ու նորից անցնում աշխատանքի: Երբեք չի ընթրում, երբեք չի պատրաստում որևէ ուտելիք: Իր հետ տուն է բերում մի կտոր պիցցա կամ բուրգեր, կոլայով, երբեմն էլ պեպսիով ու… վերջ: Հիմա նրա աղիքները սարսափելի վիճակում են: Վստահ եմ: Խցանվել են, ինչպես խցանվել են մեր մարմինները կյանքի կոկորդում:

Վառեց հյուրասենյակի լույսը: Կարոտել եմ նրա դեմքը, իմը դարձած… արտասովոր դեմքը: Ոսկորոտ է, երկարավուն, աչքերը նշաձև են ու խոշոր, փոքր-ինչ արծվենի քթի մեծությունը նրան էլ ավելի  ցանկալի է դարձնում, շուրթերը… հաստ են… Բարձրահասակ է բավականին: Մազերը փոքրիկ պոչ է արել ծոծորակի մոտ:

Օ, ինչ մեղք եմ ես, ինչ մեղք եմ…

Չեմ կարողանում հասկանալ, թե ո՞ր երկրից է: Հաստատ արտասահմանցի է, սակայն… նման է և՛ ֆրանսիացու, և՛ իտալացու… Սեղանի վրա  փռած սպիտակ թղթի վրա կռանալով ինչ-որ գծագրեր է անում: Կորացած ուսերն անհաջող կերպարանք են ստեղծել: Կարծում եմ՝ տների նախագծեր է անում: Մատների հմուտ  շարժումներով վեր ու վար է անում սրածայր մատիտը: Ահա սեղանի տակի արկղից հանում է մի տարօրինակ տեսքով ակնոց՝ ահռելի մեծ ու լայն ապակիներով, դնում է աչքերին: Նորից կռանում է, բայց այս անգամ առանց ուսերը կորացնելու, որովհետև նախօրոք սեղմեց նաև սեղանի տակ գտնվող այն առեղծվածային կոճակը, որը վերև ու ներքև է բաձրացնում ու իջեցնում այն: Նրա աշխատանքային սեղանն է, հասկացա, այլ ոչ թե սովորական ճաշասեղան: Սպասում է՝ մինչև իր ուզած դիրքին կհասնի և կսեղմի անջատման կոճակը: Ահա և սեղմեց: Եռանկյունաչափությունից այնքան էլ լավ չեմ, այդ իսկ պատճառով էլ չեմ կարող ասել, թե ինչ անկյան տակ է բացված սեղանը: Գոհ է կարծես իր աշխատանքից: Երկու րոպե լուռ կանգնած նայում է: Հետո մատիտը դնելով մի մեծ, կլոր բանկայի մեջ, որի մեջ հազարավոր մատիտներ կան, գնում է խոհանոց: Բացում է սառնարանի դուռը, ցավոք, այն այնպես է դրված, որ պարունակությունը չեմ կարողանում տեսնել, հանում է մի շիշ գարեջուր և ագահորեն խմում: Ծարավել է: Ես էլ կխմեի, եթե կարողանայի հասկացնել, թե ինչ եմ ուզում: Անշտապ վերադառնում է հյուրասենյակ: Շիշը դնելով հատակին՝ սպիտակ սավանով ծածկում է գծագրած թուղթը: Կարծես ավարտեց աշխատանքը և հիմա կգնա քնելու: Չեմ ուզում: Չեմ ուզում կտրվել նրանից, չեմ ուզում կորցնել տեսադաշտիցս… թեկուզ մի գիշերով: Թող չքնի, թող չքնեմ նաև ես… Շփոթված շրջում է սենյակում: Չի կարողանում մի հանգիստ անկյուն գտնել, չնայած որ ամբողջ տունն էլ հանգստի մեջ է:

Քրտնել եմ: Ողնաշարիս երկայնքով քրտինքի մի առատ գետ ասես հոսելիս լինի:  Որքան կուզենայի սրբել: Շարժվել: Պարել նրա հետ ու հատկապես տանգո պարել: Մթության մեջ ավելի հեշտ է երազելը, ավելի հեշտ է խաբվելը: Գիշերվա շատ խորը սև պահին, երբ քամին էլ է արդեն դադարած լինում, ուզում եմ կանգնել… Սիրել եմ ուզում: Կին դառնալ եմ ուզում…

Գեղեցիկ է դիտել մարդկանց պատուհաններից դուրս վազող լույսերի հետքերը: Արդեն գիշերվա երեքն է: Ինչ-որ աթոռ է քաշ տալիս դեպի պատշգամբ: Ավելի ճիշտ, ոչ թե աթոռ է, այլ բազկաթոռ: Այո, այո, և տեսնես որտե՞ղ է այն տեղավորելու, բայց կարողանում է՝ ի զարմանս ինձ: Հարմարավետ խցկելով աջ անկյունում՝ թրմփոցով ընկնում է վրան: Չեմ թարթում աչքերս, հետևում եմ, սպասում եմ հաջորդ քայլին: Գլուխը դնում է ձախ ափի մեջ ու… ու… տխրում կարծես: Մի՞թե ինձ չի նկատում, չի զգում: Մութ է իմ սենյակում: Ախ… եթե կարողանայի լույսը վառել, եթե կարողանայի… մեզ օգնել: Չեմ համարձակվում մեղադրել նրան: Գուցե մեղավորը ես էի, ես էի կատակներ անում, ես էի շեղում նրա ուշադրությունը, իսկ նա… նա ուղղակի սկսեց ծիծաղել ու… կորցրեց ղեկը…

Դժվար է լինել ամբողջովին հաշմանդամ, դժվար է: Որոշեցինք հանգստանալ իրարից, որոշեցի հեռացնել ինձանից նրան…

Վերջապես…

Փակեց աչքերը: Քնեց…

 

 

Տասը րոպեանոց հարսանիք

 

Կանգնած եմ պատուհանի մոտ: Այն հարթ է ու սլացիկ, առանց դարուփոսերի, ինչպիսին լինում է մարդու դեմքն ու մարմինը: Անցնում է մտքովս, թե ինչո՞ւ չեն երևում ապակու աչքերը, բերանը,  ականջները, ատամները: Հավանաբար կույր է ու չի տեսնում ինձ ու չի էլ լսում: Ծեր է ու երևի չունի ատամներ: Առավոտյան ժամը վեցն անց կես է: Դրսում դեռ կարմրած աղջամուղջ է: Պատուհանի նեղ արանքից խորամանկորեն մաքուր օդ է սողոսկում ներս ու ինձ գայթակղելով ստիպում ավելի լայն բանալ այն: Շնչում եմ, վերջապես կարողացա կուլ տալ վաղորդյան այդ անկաշկանդ սառնությունը: Որքան եմ կարոտ բնական, լազուր ապրելուն: Քամի սկսվեց: Հետաքրքիր սուլոց ունի քամին: Այն նման է վախեցնող ազդանշանի: Իսկ ես չեմ վախենում, ես… ես… Իսկ ես հույս ունեմ, որ նա կգա: Մինչ հարսանյաց արարողության սկսվելը կգա: Կարոտել եմ, սպասում եմ, մայրս է: Ուզում եմ տեսնել, գրկել: Ուզում եմ տեսնի ինձ հարսանեկան գեղեցիկ, սպիտակ զգեստով: Հարսանիքիս օրն է: Փակեցի պատուհանը՝ անքաղաքավարիորեն դուրս հրավիրելով չարաճճի քամուն: Քնած են բոլորը: Իսկ ես չեմ կարողանում քնել: Լալիս են ձեռքերս, լալիս են մատներս, լալիս են նիհարած աչքերս: Ուզում եմ արցունք տեսնել, այո, այո, ուզում եմ արցունք հոսի մարմնիցս: Իսկ արցունք, չգիտես ինչու… չկա: Մատս իջեցնում եմ ապակու վրայով, գրում եմ նրա գեղեցիկ անունը՝ Ծովինար, հետո գլուխս կախում եմ, համբուրում եմ ապակին, փորձում եմ կարոտս առնել, փորձում եմ գրկել, կշտանալ նրանից: Բայց ընդամենը գլուխս եմ հարվածում ապակուն՝ թըրը¯խկ: Կարծես ցավեց: Տորորում եմ ճակատս: Կարողանում եմ ժպտալ դեռ: Թուքս եմ կուլ տալիս: Դառն է, զարմանում եմ, ինչպե՞ս կարող է թուքը դառը լինել, բայց այն փոխել է իր համը, գորշ է դարձել, զգում եմ նրա գույնը: Պատուհանից այն կողմ թևատված, գետնի վրա ճախրող աշուն է: Երազանքս  թափանցիկ է: Երևի տեսնում են բոլորը: Մի քանի ժամից սկսվելու է: Գալու են հյուրերը, փեսան՝ իր բարեկամներով, հարևաններ, ընկերներ: Իսկ ես սառել կանգնել եմ, չեմ ժպտում, չեմ թռչկոտում, չեմ հուզվում, ինչ երևի բոլոր հարսնացուներն են անում իրենց հարսանյաց օրը: Իսկ ես թախծում եմ, վախենում եմ, որ հանկարծ չի գա, չի հասցնի գալ: Դողդոջուն ձեռքերով փակում եմ դեմքս, տրորում եմ հոգնած, կարեկցանք աղերսող աչքերս ու մոտենում մահճակալին: Նստում եմ փայտյա, կարմիր ներկված հատակին ու իմ հին, գեղեցիկ նախշերով փորագրված մահճակալի տակից հանում…  առեղծվածային մի սնդուկ: Խալաթիս փեշով խնամքով մաքրում եմ վրայի փոշին, որը, վստահ եմ, այնքան էլ հնամյա չի, քանի որ վերջին անգամ երևի երեք, թե չորս օր առաջ եմ մաքրել էսպես: Դեմքիս ու հոգուս վրա լույս է հայտնվում. միաժամանակ ժպտում են և՛ մտքերս, և՛ մկաններս: Բարակ, երկար մատներ ունեմ, բացում եմ սնդուկն ու նորից, ինչպես ամեն անգամ, հանում եմ նրա նկարներն ու կողք կողքի շարում հատակին: Մայրս է: Լուսնային գեղեցկություն ունեցող մայրս: Թխահեր է, սակայն ունի կանաչ աչքեր, որոնք համբուրում են ինձ լուսանկարից: Գեղեցիկ, սև վարսեր ունի: Երկար չեն: Նա երբեք երկար վարսեր չի սիրել: Ահա այս մեկում բոլորովին կարճ են, ասես տղայի գլուխ լինի: Բայց միևնույնն է, հանդարտ գեղեցկություն կա այստեղ: Մեծ է նրա աշխարհը, նրա տիեզերքը, նրա բնույթը, նրա սերը… նրա ես-ը: Համբուրում եմ յուրաքանչյուր նկար ու շրջում հակառակ կողմը. յուրաքանչյուրի հետևում կա գրառում, գրված է տարին, ամիսն ու օրը: Էդպես հեշտ է հիշել, թե հստակ որ օրն եմ տեսել նրան:

Հիվանդանոցում է:

Հոգեբուժարանում:

Տասը տարի է:

Մայրս նկարչուհի է: Մարդկային ուղեղի ցանկություններն ու քայլերն անկանխատեսելի ցավագին ու զավեշտական կարող են լինել: Տարօրինակ ու փաղաքշանք պահանջող բան է ուղեղը: Պատահական… մի օրվա մեջ… մի ժամվա մեջ անէանում են նրա խուճուճ ծալքերն ու… վերջ… ցնդում է պարունակությունը՝ եռացող թեյնիկից ելնող գոլորշու նման: Դառնում ես խելագար: Մանկանում ես: Մայրս սկսեց խաղալ խաղալիքներովս. իմ՝ իր մանկան խաղալիքներով: Սկսեց մանկան պես պատերին նկարել ու գրել: Երեկոները շշով կաթ խմել, իրեն օրորոցում օրորել պահանջել: Սկսեց օտարանալ…

Որոշում եմ մի փոքր հանգստնալ: Պառկում եմ մահճակալին ու սկսում կասկածամիտ, լավագույն դեպքում շնչահատ հայացքով ուսումնասիրել առաստաղի ճաքերը: Նրանք այնքան շատ են, ասես մարդու երակներ լինեն: Ոմանք հաստ են, ոմանք՝ բարակ, ոմանք էլ չեն երևում: Նայում եմ ժամացույցին: Արդեն ութն անց կես է: Չհասցրեցի մի փոքր մտածել, մի փոքր շրջվել հետ, մի փոքր զղջալ: Պետք է վեր կենալ ու պատրաստվել արդեն: Հարսի զգեստը մայրիկինս է: Անչափ նուրբ է ու գեղեցիկ: Քամինն իր մեջ գուրգուրող թեթև ատլասն այնքան ճշգրիտ է կարված, որ թվում է, թե հեքիաթային կերպարի ես վերածվում այն կրելով: Սկսում եմ հագնվել ու շպարվել… Եվս մեկ ժամ… և արդեն պատրաստ կլինեմ…

Ահա և հարսանյաց սրահում ենք: Հրաշալի է: Գեղեցիկ է, ինչպես ես էի պատկերացնում: Նրբագեղ շուշաններով զարդարված են սեղանները, սրահի անկյուններում դրված են միջնադարյան լապտերներ, որոնք իրենց չքնաղ լուսավորությամբ լցնում են սրահն անշահ երջանկության մթնոլորտով: Փայտյա աթոռների ու դռների վրա մարդկային մատների անզուգական աշխատանքներն են ընդգծված: Յուրաքանչյուր  նախշի հետ կարելի է հորինել մի իրական ու պարզ պատմություն: Թավշյա փափկություն եմ զգում օդում, գուցե լուսավոր է սիրտս, գունագեղ, ինչպես ծիածան, այդ է պատճառը: Հատակի փայլուն արտացոլանքի մեջ փորձում եմ գտնել դեմքս: Ուզում եմ տեսնել՝ երջանի՞կ եմ, թե՞ ոչ, ժպտո՞ւմ եմ, թե՞ լալիս: Միայն մի բան եմ կարողանում գտնել այնտեղ: Սպասում, փակ տարածությունում սավառնող սպասում: Թխկթխկում է սիրտս, ինչ-որ մեկը բախում է այնտեղից, փորձում է կալանքներից ազատվել և դուրս թռչել, փախչել: Երևի մա՞յրս է: Թակում է ուժեղ, որ լսեմ, արձակեմ սրտիս պինդ կոճկած կոճակներն ու դուրս թողնեմ իրեն: Ազատ արձակեմ: Ճանկռում է ներսից, ցավեցնում, փոքրիկ գդալով մի անցք է բացում դեպի վեր՝ ուղեղ: Կարոտել է… երևի: Երևի՞:  Մտքերիս վանիլային հոտի միջից  լսում եմ ինչ-որ մեկի զնգուն ձայնը: Ի՞նձ են կանչում: Խոնավ մառախուղ է նստել թարթիչներիս՝ դժվարացնելով թարթելը: Ուղեղիս ծալքերը, ծարավից ճաքճքելով, արյան անոթերս են ծակում ու հռհռում: Հարցնում են, թե ես արդյոք ծարավ չե՞մ: Չգիտեմ ինչ պատասխանել: Որտեղի՞ց է այդ ձայնը: Շփոթված չորս կողմս եմ նայում: Շրջվում եմ աջ՝ նստած են մարդիկ՝ վայելում են: Շրջվում են ձախ՝ ոչ մի տարբերություն: Նորից մարդիկ, մարդիկ… մարդիկ: Տարբեր դեմքեր, ոմանք ծանոթ են, ոմանք անծանոթ… Ու նորից ինձ են կանչում: Բարձրախոսը ձեռքին գեր մի անձնավորություն ինձ ձեռքով է անում: Իր մոտ՝ սրահի կենտրոն է հրավիրում… երևի: Նայում եմ՝ փորձելով հիշել, թե ո՞վ կարող է լինել այդ մեծ փորով մարդը: Սակայն ով էլ որ լինի՝ ճանաչում է ինձ և… կարծես բոլորին: Մոտենում եմ նրան: Ժպտում եմ և երկու րոպե անց հասկանում… որ ընդամենը հադիսավարն է: Տեղեկացնում է, որ եկել է այն պահը, երբ պետք է հարսը պարի. այսինքն՝ ես: Չորացավ բերանս, աչքերս փոքրացան, սկսեցի «զկռտալ», սակայն միայն ներսումս՝ մաշկիս տակ: Ի ցույց չեմ դնում տանջանքս, շփոթմունքս: Ձեռքերս դնելով շուրթերիս՝ փնտրում եմ նրան: Գուցե եկե՞լ է, լուռ կանգնել է մի անտեսանելի անկյունում ու ինձ է նայում, գլուխս շոյում՝  իր մտքերում, զրուցում ու էլ չի հեռանում: Բայց չեմ գտնում… Հնչում է երաժշտությունը: Բարկանում եմ, սակայն զուր… Այն, ինչ ես եմ զգում, ցանկանում, կարոտում ու սպասում, ոչ ոք չի տեսնում ու չի լսում…

Բարձրացնում եմ թևերս երաժշտության մեղմ, դանդաղ հնչյունների ներքո ու սկսում  պարել: Հուզիչ է: Ձեռքերի նրբագեղ շարժումներով կատարում եմ նախօրոք պատրաստած պարը: Սիրտս ընկճվել է, ուզում եմ գոռալ, բարձրանալ մի անտեսանելի ծառի կատարի ու անհետանալ քամու մեջ: Ու դեռ երկու րոպե չանցած… Ահա… եկավ: Եկա՜վ: Մա՜յրս է: Հավերժ իմ մայրս: Եկավ երկու ուղեկցողների հետ, որոնք կանգնած են նրա աջ ու ձախ կողմերում: Կորավ ամեն ինչ շուրջս, ստվեր դարձան, թաքնվեց ամենը մի հայացքում: Միայն նա է՝ սպիտակ վերնաշապիկով, սպիտակ տաբատով, կարճ կտրած մազերով: Ձեռքերը: Նայում եմ ձեռքերին… Ազատ են… Ազա՜տ… Փոխվել է: Ամեն պտույտի հետ մեկտեղ գողանում եմ նրա հայացքը, նրա կարոտը, նրա մետաքսյա ժպիտը… Ավարտվեց պարը: Իջեցնում եմ ձեռքերս: Չգիտեմ ի՞նչ անել: Ասես մեկը բռնել է կոկորդիցս ու որքան հնարավոր է սեղմում է ուժեղ: Հասցրեց: Հասցրեց գալ: Հասցրեց տեսնել ինձ հարսի սպիտակ զգեստով՝ իր զգեստով: Հասցրեց տեսնել իմ պարը: Հասցրեց տեսնել իրեն իմ մեջ: Հասցրեց մասնակցել հարսանիքիս տասը րոպեով:

 

 

Անդին 9-10, 2015

 

Share

Կարծիքներ

կարծիք