Սաղմոսներ

Հեղինակ:

Հուսիկ Արա

 

Սաղմոս 5

 

Տրորված լաթ եմ, Տեր,

օրվա բոլոր ժամերին օգտագործված,

որ շպրտվել եմ քո մոռացված անկյունը:

 

Վստահ էի, թե ճանապարհը բերում է ճիշտ.

քայլը քայլին գալիս եմ քեզ

ու տեղ չեմ հասնում:

 

Քեզ սիրում եմ երբեմն ինձնից էլ շատ,

բայց մարմնիս ցանկությունը չեմ զսպել հանուն քեզ

գոնե մի անգամ.

իմ թուլությունը մեծ է քոուժից,

և փրկվելու դիպվածը վաղուց է շրջանցել ինձ:

 

Քեզ վկայելով՝ չարին եմ վստահել

խոսքը և լռությունը.

ու մեղքս ծանր է քո ներումից երկու անգամ,

որ միտք է կշռում և չափում է հոգի:

Ես դժոխքն ընտրեցի ու ավելորդ եմ քո դրախտի համար

և շնչում եմ դառնությունը, որ զգում ես իմ կորստով:

 

Լույսը իմ ձեռքերում մութ կլինի,

երբ գաս երկրորդ անգամ.

աչքերս բաց ու չեն ճանաչի քեզ՝

քո ամենահայտնի նշանների մատնությամբ անգամ:

 

Ես կմնամ իմ մութի հետ տարտամ ու թաց,

դու կսահես քո լույսի մեջ՝ առեղծված:

Չեն հանդիպի իրար եկող քայլերը մեր,

որ փրկվելու մի վերջին հնար՝

կարողանամ սանդալներիդ փոշին համբուրել:

 

Մոռացված լաթ եմ, Տեր,

դռանդ առաջ ինձ փռիր:

 

 

Սաղմոս 6

 

Բառի մեջ քնած լույսը չի բացվում.

անկարող եմ, Տեր, խոսք ասել շիտակ:

Արդեն վստահ չեմ, որ երկնքում տեսնելու եմ քեզ,

ոչ էլ հույս ունեմ, թե երկրի վրա ենք հանդիպելու մի տեղ:

 

Սկիզբը դու էիր, վերջն էլ ես դու.

հիմա ոչ մեկը կա, ոչ էլ մյուսը:

Եվ մատնում է լույսի մի պաղ հետագիծ,

որ հրեշտակների քո շքախմբով

արտագաղթել ես երկինք ու երկրից:

 

Տանուլ է տված

օտար ճանապարհի պես բարակ ու երկար խաղը

դեռ չհասած ավարտին:

Օրերը դատարկ են հատ-հատ՝

ինչպես չի լինում քարտին կուտակված ստույգ գումար,

և արդեն իզուր է բաց պահել հաշվեհամարը,

թե վաղվա հույսի պահուստ՝ ինձ կփոխանցես ինձնից:

 

Ժամանակի որ կանոնը խախտեցի,

որ ինձ կորցրած օրերի եզրով չեմ դառնում ետ:

Հաշտ եմ հսկում հիմա ճանապարհը հեռացող լույսի,

մինչդեռ քեզ պիտի գայի, Տեր,

բոլոր նրանց նման,

ովքեր հոգնած են ու բեռնավորված,

որ հանգիստ տայիր ու անդորր:

 

Միաշունչ ճառ է կյանքը,

նախաբան՝ դրված մահվան դիմաց,

և մենությունս կլանչում է լքված գայլաձագի նման.

խնդրարկու եմ, Տեր,

դուռդ մի փակիր վրաս:

 

 

Սաղմոս 7

 

Հիշողությունդ հոգնած

ու մոռացումների դանդաղ շարան,

որ ամենատես էիր,

հայացքդ մեզ շրջիր լսողությանդ հետ:

 

Ահա, Տեր,

միջօրեի հասակը առած

և արևների հալոցքը ամփոփած իմ մեջ՝

մտնում եմ աշնան օրեր.

հասուն միրգ եմ, պտուղը,

որ կախվել է երկինք ու երկրի միջև՝

ամեն վայրկյան կաթելու պատրաստ:

 

Ինձ քամիր ինչպես կարմրախայտ խաղողի ողկույզ,

որ խտանամ այ ու հիշողությամբ շնչող  ինի,

և ճաշակիր վերջին ընթրիքից

երկար ու խորը ժամանակ հետո տրվող

նոր ընթրիքիդ խորհրդին:

Ցորեն եմ, պսպղուն հատիկ ու ոսկեդեղին.

հացդ թխիր ինձնից

և մեզ երկրորդ անգամ սկսելու քո սեղանին բաժանիր:

 

Քո հայացքով է լցվել դեմքիս շրջանակը ամբողջովին.

առավոտ եմ, տոն եմ նորից

ու գույների ներբաց շքերթ,

և լույսը չունի իրիկնանալու վտանգ իր մեջ:

 

Հացդ լինեմ ու գինի քո նոր սեղանին,

կաթիլ-կաթիլ ու բաժանվեմ փշուր-փշուր.

ինձնից սկսիր քո վերադարձը.

հարությունը լինեմ ու կյանքը երկրորդ անգամ:

 

 

Սաղմոս 8

 

Դու միշտ երկնքում ես, Տեր,

իսկ ես ցմահ այստեղ եմ՝ ցածում,

որ քեզ ու իմ նմաններին երկիր անունով է հայտնի:

 

Հիմա և վաղուց

դժվարանում եմ ժամերը փոխել օրերի մեջ

և ակնթարթը բռնել, որ իմն է միայն:

 

Դեռ զգում եմ մանուկ հոտը այն փոքրիկի,

որ առաջին անգամ խաղալիքը ցույց տվեց մարդկանց,

իր ուրախությունն էր՝ հազիվ 3-4 տարեկան.

խլեցին ձեռքից, ու էլ երբեք ետ չստացավ:

 

Այն պատանին է երբեմն ետ նայում,

որ հասունության շեմին թռցնում էր երազները՝

փոքրիկ ու ձեռնասուն թռչուններ,

և չհասցրեցին իջնել տանիքներին.

կրակեցին հաճույքի համար

կամ ուղղակի որսամիս:

 

Դեռ քայլում է ինձ հետ երիտասարդ իմ հասակը,

որ հավատում էր, թե ճանապարհն է ընտրել իրեն

և լուսավոր նշանների միջով տանելու է երկար,

բայց փակուղի էր հենց առաջին խաչմերուկում՝

անակնկալ ու «Ելք չկա»  նշանով:

 

Հիմա ամբողջովին ավերակ՝

մոխիրներիս շեղջին եմ թառել բվի նման.

դժվարանում եմ ապրել մարդկանց աշխարհում,

որ ես եմ ու իմ տեսակն է:

Օրերս հատ-հատ և իմ հոգին սատանային եմ ծախել,

բայց դեռ մի անգամ փրկագնված ետ չեմ առել Աստծուց:

 

Եթե սա է քո գծած երկիրը

և կյանքը՝ քեզանով մանրամասնած,

ուրեմն դո՛ւ էլ մեզանից մեկն ես, Տեր:

 

 

Սաղմոս 9

 

Դու մեղքից ես սկսվում, Տեր,

քեզ ճանաչելու գիտակցումը հիմա ունեմ ամբողջական,

երբ հոգուս ամեն թել և մարմնիս յուրաքանչյուր բջիջ

մեղանչել են վարժ ու կատարյալ:

 

Ես հիշողություն եմ բանական ու մարդկային՝

բեռնավորված ժամանակով վկայողի,

և միջոց եմ, իրացնողը

Աստծու կողմից նախատեսված աշխարհի:

 

Իմ այս հասուն ժամին,

որ ենթադրում է առատ ու լիքը տարաներ,

երբ խոնարհվում են՝ հատակը չափելու հայացք,

մինչդեռ թերմացքին եմ կախել գլուխս

ինձնից փախուստ տված օրերիս:

 

Ամայության մեջ դատարկ ու առանց ինձ եմ.

այն, որ ես էի, ափսոսներս անիվ սարքեմ՝

չեմ հասնի անդարձ իմ հետևից:

Հիմա՝ բաց ու անամոթ, քամիներին մնացել եմ մերկ,

կորուստներս կարկատան առ կարկատան

ծածկոց դարձնեմ մարմնիս

քո առջև ցինիկ ու մինչև վերջ լկտի չկանգնելու համար:

 

Դու չկայիր իմ սկզբում.

իմ վերջում էլ չես լինելու.

իմ գտածը չունի քեզնից մաս,

կորցրածիս մեջ էիր բացակա:

 

Մեղքի վերջը քո սկիզբն է, Տեր,

և Աստված կատարյալ գիտակցումն է չարի.

երբ անցել եմ սահման ու գիծ և մեղքից եմ այն կողմ,

նորից դատարկ եմ՝ քեզնից ամայի ու մենավոր:

 

 

Սաղմոս 10

 

Առանձնացված ժամերը օր չեն դառնում, Տեր,

ինչպես քո ձեռքն է սահմանել,

երբ լույսը զատում էիր խավարից.

քաոսը չի լքել տիեզերքը թերևս

քո այդ ակնթարթից մինչև վրիպումն իմ այս:

 

Քո խոսքի լռությունն եմ լսում՝

առանց ինձ.

մենությունն է, Տեր:

Դառը բուրում են աչքերը կամկար,

հայացքը՝ցուրտ ասեղ,

շունչը մրսում է թոքերիս մեջ:

Ինչն անցնում է՝ անդարձ իմ դուրսն է,

ամեն հեռացող իմ միջով է:

 

Երբեմն թևերիդ վրա ինձ տար,

որքան էլ մեղքս ծանր լինի իմ մարմնից.

քո մենակն եմ, Տեր,

ազնիվ չէ, որ գթությունդ շրջանցի ինձ:

Եզր հրված օտար եմ այս ցածում.

ստիպված ես անձս պահպանել քո երկնքից:

 

Ձեռքս պարզեցի՝ոչ մի մոտիկս չբռնեց,

կանչեցի՝ հարազատը չարձագանքեց,

վանեց մերձավորը, երբ սպասում էի սեր.

քո լռությունն ունեմ, որ դեռ պիտի խոսի,

սփոփանքն ու դեղահաբը իմ մենության:

 

Մարդու ժամերի մեջ ապրեիր մեկ օր՝

երկնքին աներևույթ,

երկրի վրա մենակ ու անհարկավոր.

կեցությունս շոշափեիր՝ անձս դարձրած քեզ մարմին:

Իմ կողքին՝ անզորությունս ինձ հետ կիսեիր, Տեր,

քեզ տեսնեիր իմ մեջ:

 

 

 

Սաղմոս 11

 

Ոչինչ եմ, Տեր,

ոչ ոք կանչիր,

եթե հայացքդ շրջես ինձ:

 

Չես զիջել հնար ետդարձի,

որ ճանապարհը քայլեմ նորից,

գուցե ուրիշ լինեն նշանները ուղեկցող.

իսկ առջևում կանոններ չկան:

 

Բախեցի՝ չբացվեց,

խնդրեցի՝չտրվեց,

փնտրեցի՝ չունեցա.

հոգնած եկա ու բեռնավորված,

չտվեցիր հանգիստ.

կորած էի, չգտար առակիդ համաձայն:

 

Ամեն օր եմ լցրել սափորները կաթիլ-կաթիլ,

բայց ինչո՞ւ են հիմա դատարկ.

արթուն եմ մնացել քանի գիշեր

ու վառ պահել ճրագները,

վստահ էի՝տուն եմ հասնում,

և դուռը կլինի բաց:

 

Ինչ գրել էիր ինձ համար՝

բառեր չէին,

անընթեռ խզբզոց էր օտարի:

Քո լուսանցքում մնացի,

և հայացքիդ ստվերը չխնայեց ինձ.

ձախողում էր մի ամբողջ ընթացք՝

իմ հավատից հույսը քո տված:

 

Քո ամենահաս խոսքը վրիպեց ինձ, Տեր,

և շրջանցեց հայացքդ ամենատես:

 

 

Սաղմոս 12

 

Ամենամենակն եմ վստահել քեզ, Տեր,

որ չի լսելու էլ ուրիշ մեկը.

դու ես, և քո աչքն է

ինձ խորքից քննող ու բջիջս թափանցողը:

 

Սահուն, ինքնահոսի պես դյուրին է

քեզ խնդրելը,

այդպես բառը բացվում է անստվեր

քո հայացքի տակ միայն.

քո երկու սահմանն էլ մուտք է,

և սկիզբը, և վերջն է ընդունարան:

 

Գոհաբանեմ ինձ վիճակվածը,

որ սերը քո բովանդակությունն ունի,

լույսը քո հայացքով եմ տեսնում

և հույսը սպասում եմ քեզանից:

 

Ետ չառնես հանկարծ իրավունքը,

որ քեզ ունենալու խաղաղությունն է.

ձայնը պահպանիր իմ մեջ դեռ չմոլորված,

որ քեզ հետ խոսելու մաքրությունն է ուղղահայաց:

 

Թույլ տուր աջիդ մոտենամ,

կշռեմ ուժը չերևացող ձախակողմիդ.

քեզ հասկանամ ամբողջովին:

Ոչ միայն միտք, մարմին դառնաս անձիս.

բառը քննելով հասնեմ քեզ,

և չմնա ոչ մի թերև խոսքիդ մեջ:

 

Խարիսխ դառնամ առանցքիդ շուրջը,

ամբողջանամ,

ինձ տեսնեմ քո մեջ:

 

Անդին 7-8, 2015

Share

Կարծիքներ

կարծիք