Մի կաթիլ ջինջ արցունք

20140310131224801

Քո մասին երբեք չեմ գրել: Ախր մոր մասին գրելը, անգիր մի կանոնով, ինձ համար սրբազան ծիսարգելի տակ գտնվող մի բան է եղել, և երբեք չեմ համարձակվել անդրադառնալ փխրուն-նվիրական այդ աշխարհին: Հիմա, երբ արդեն ավարտվել է քո երկրային կյանքը, երբ արդեն շատ երկար ես բացակայում տնից, մանկության օրերից մնացած վաղեմի մի սովորությամբ որոշել եմ քեզանից թաքուն արգելված մի բան անել… Որոշել եմ գրել քո մասին…

Ինձ թվում է` այս անգամ էլ կներես ինձ, քանի որ քո մասին գրված ամեն մի բառն ու տառը ողողված կլինեն հոգեմաշ հիշողություններով, քո անհավատալի կորստյան դառնաղի արցունքներով, բայց նաև հյուսված կլինեն հոգուս ողջ ջերմությամբ, անցած օրերի քաղցրանուշ կարոտով…

 

Մորս մասին իմ ամենահեռավոր հիշողությունը գյուղական մի հարսանիք է, մեր ազգականներից մեկի հարսանիքը: Ես՝ երբեք իրար գլխի հավաքված այդքան շատ մարդ չտեսած շուրջ երկուսուկես տարեկան մանկիկս, հայտնվելով անծանոթ ու կիսաանծանոթ մարդկանց մեջ, սաստիկ ահաբեկված լալիս էի: Իմ հեռավոր մորաքույրերից թե հորաքույրերից մեկն ինձ գրկած ցույց էր տալիս արտասվալից աչքերով գեղեցկուհի հարսին, հպարտորեն դեսուդեն նայող կարմրաթուշ փեսային, որոնց գլխին մերթընդմերթ չիր ու չամչի, ընկույզի ու նուշի, անուշեղենների առատ «անձրև» էր տեղում: Բայց ազգականուհուս այդպես էլ չէր հաջողվում հանգստացնել ինձ մինչև այն պահը, երբ ամբոխի մեջ նկատեցի դեպի ինձ եկող հարազատ մի դեմք… Մուգ կանաչ, սպիտակ պուտիկներով շրջազգեստով այդ ջահել կինն իմ մայրն էր, որ երբ ինձ գրկեց, աշխարհի ամենապաշտպանված երեխան դարձա…

Տարիներ շարունակ, երբ որևէ տեղ կարդամ կամ լսեմ ՙմայր՚ բառը, աչքիս առջև միանշանակ կգծագրվի հիշողությանս ամենանվիրական անկյուններում պահպանվող անջնջելի այդ պատկերը` մուգ կանաչ, ճերմակ պուտերով շրջազգեստով, լուսավոր-թափանցիկ դեմքով, մազերի շուրջն այնքան բնական ու համաչափ դասավորված` լուսապսակ հիշեցնող խոպոպներով իմ մոր դեմքը…

 

Մի օգոստոսյան գիշեր, երբ կրտսեր հորաքրոջս հետ բակում քնած կլինենք մեր ծեր թթենու տակ դրված թախտին, երեխայի լացի ձայնից կարթնանանք: Հորաքույրս տուն կվազի՝ խոստանալով շուտ վերադառնալ: Քիչ անց կգա ու կհայտնի, որ մենք փոքրիկ աղջիկ ենք ունեցել:

Առավոտյան կտեսնեմ նրան՝ չգիտես ինչու անընդհատ լաց լինող իմ պստլիկ-պստլիկ քույրիկին: Երեկոյան, սակայն, մեր տանը կհավաքվեն մի ամբողջ խումբ բժիշկներ ու բուժքույրեր: Լուսադեմին հորս շտապ հիվանդանոց կտանեն, իսկ ուղիղ մի շաբաթ անց ձորով դեպի մեր տուն եկող ճանապարհի ողջ երկայնքով կձգվի տխրադեմ տղամարդկանց և արտասվաթոր կանանց շարանը: Հարևանի ավագ տղաներն ինձ, ավանակի վրա նստեցրած, այգի կտանեն, որ չտեսնեմ հորս հուղարկավորության մանրամասները: Իսկ մայրս, հլու իրեն բաժին հասած ճակատագրին, այդ օրից անմնացորդ կնվիրվի իր երկու փոքրիկներին՝ դառնալով հորական պապիս վեցերորդ դուստրը…

 

-Մա°մ, ինչո՞ւ մանկության լուսանկար չունես:

-Նկարե՞լ են, որ ունենամ: Մի օր տատդ քեռուդ գրկած գնացել էր քաղաքից եկած լուսանկարչի մոտ՝ նկարվելու: Ես էլ, դե, փոքր աղջիկ էի, լաց եղա, ուզեցի իրենց հետ նկարվել: Չթողեց: Ասաց՝ քո մազերը սանրած չեն: Սանրած չէին, սանրեիր, ա՛յ մեր:

Մորս մազերը… Ամենազարմանալին ու ամենախորհրդավորը նրա արտաքինում: Բաց շագանակագույն էին՝ շեկին խփող, փափուկ ու փայլուն: Իսկ երբ լողանալուց հետո սանրում էր, ազատ թողնում, զսպանակաձև խոպոպներ դարձած՝ համաչափ փռվում էին ուսերի ողջ երկայնքով:

Պատմում էր, որ երեխա ժամանակ, երբ ինչ-որ բանից նեղացած կամ տանը անցանկալի հյուր էր լինում, փախչում գնում էր, բարձրանում բակամերձ այգու հսկա ընկուզենու ամենաբարձր ճյուղին և ժամերով խաղում սեփական մազերի հետ՝ արևի շողերին պարզած, նրանց մեջ հայտնաբերում անթիվ-անհամար ոսկեկարմիր թելիկներ:

-Հետո մեծացա, կամաց-կամաց վերացան:

-Փաստորեն ժամանակի ընթացքում կորցրել ես քո ոսկիները,- կատակում էի ես:

-Հիմա դուք եք իմ ոսկիները՝ դու ու քույրդ: Եթե լավ սովորեք, լավ մարդ դառնաք, հաստատ իմ ու հորդ կորցրած գանձերը հետ կբերեք…

 

Առաջին կուրսի ուսանող էի, երբ գարնանը ձեռքերիս ու ոտքերիս վրա օրեցօր աճող շատ տարօրինակ վարդագույն ցաներ հայտնվեցին:

-Տղա՛ ջան, էդ ի՞նչ ա եղել, որ մաշկայինի մոտ ես գնում,- խորամանկ ժպտալով ասաց մաշկային դիսպանսերի տեղը ցույց տվող կոշկակարը: Իսկ արյան քննության արդյունքները վերծանող տարեց բժշկուհին հանդիսավոր հայտարարեց, որ այսինչ, այնինչ վտանգավոր հիվանդությունները չունեմ, սակայն պետք է երկար ժամանակ անպայման օգտագործեմ այսինչ, այնինչ հաբերն ու քսուքները:

Մորս խորհրդով, սակայն, հրաժարվեցի ինձ հետ գյուղ տարած բոլոր դեղամիջոցներից: Եվ հաջորդ օրն իսկ երկուսով անխոս բարձրացանք Քամոտդար սարի բարձրադիր լանջին գտնվող մեր տոհմական Սուրբ Հակոբ մատուռը: Հնավանդ մի սովորույթ կար իմ ծննդավայրում` բազմաթիվ մաշկային հիվանդություններ բուժող այդ սրբավայր գնացողը ճանապարհին ոչ ոքի հետ չպետք է խոսեր, որ խնդրակատար սուրբը նրա իղձը կատարեր:

Մինչև մատուռին հասնելը Սուրբ Հակոբի աղբյուրից մայրս փոքրիկ շշով ջուր վերցրեց, ապա, տեղ հասնելով, մատուռի դեղնաճերմակ հողի հետ շաղախեց, քսեց ձեռքերիս ու ոտքերիս: Հետո մոմ վառեցինք, աղոթեցինք, ապա մատուռի մուտքի մոտ լվացվեցի սուրբ ջրով, երեք անգամ պտտվեցինք սրբավայրի շուրջը և տուն վերադարձանք:

Երեք օր հետո, ի զարմանս մեզ, ազգականների ու հարևանների, նոր ցաներ այլևս չհայտնվեցին ձեռքերիս ու ոտքերիս, իսկ հները… սկսեցին գունաթափվել ու վերանալ:

Եվ ամեն անգամ այս պատմությունը հիշելիս երկար կմտածեմ՝ Սուրբ Հակոբի սրբազան ջո՞ւրն էր ավելի զորավոր, թե՞ (մեղա՛ Աստծու) մայրական հզոր կենսադաշտը…

Այնպես, ինչպես վեց տարեկանում, երբ կարմրուկի տապի մեջ էի, և արյուն առնելու եկած՝ գյուղի վարսավիրի այրու հետ խորհրդակցող մորս արտասվալից ձայնը լսելով էի մտածում՝ կարոտյալներին օգնության հասնող ամենահաս Սուրբ Սարգսի գութը (մեղա՛ Աստծու) արդյոք հենց մայրական ամենազոր արցունքնե՞րը չեն շարժում…

Կամ ինչպես գարնան մի օր, երբ սարից բանջար բերող հարս-աղջիկների խմբի հետ տուն վերադարձող՝ արդուզարդ բոլորովին չսիրող իմ մոր մազերին առաջին ան•ամ լեռնային ծաղիկներ տեսնելով էի մտածում՝ մի՞թե այս աշխարհում (մեղա° Աստծու) կա ուրիշ մեկը, որ այնքան նման է Տիրամորը…

 

Ինձ միշտ զարմանքին միախառնված անբացատրելի երկյուղի զգացումով են համակում իմ զարմանահրաշ, գրեթե պայծառատեսական երազները…

Սերնդեսերունդ փոխանցված ժառանգական մի զարմանալի զգացողությամբ քանի-քանի անգամ եմ երազով տեսել ամենամոտ ու հեռավոր ապագան. կանխազգացել մեծ մորս մահը, քրոջս երեք երեխաների ծնվելը, ծննդավայրիս կորուստը, մեր երկրին պատուհասած մեծ երկրաշարժը, սրտամկանի մի քանի կաթված տարած աշխատանքային ընկերոջս մոտալուտ առողջանալը, չորս վիրահատությունից հետո անհույս վիճակում հայտնված աշխատանքային ընկերուհուս ապաքինումը…

Այդ օրն արթնացա անասելի ծանր զգացողությամբ: Վաղ առավոտյան էր նշանակված մորս վիրահատությունը: Վիրահատող բժիշկը, որ նաև հիվանդանոցի գլխավոր բժշկի բուժական մասով տեղակալն էր, մի քանի օր առաջ «ամենայն մանրամասնությամբ» ուսումնասիրել էր մորս առողջական վիճակը՝ «ոչ մի լուրջ բան չհայտնաբերելով», պարզել, որ վերջին շրջանում նրա նիհարելու միակ պատճառը «ընդամենը նախորդ վիրահատության հետևանքով առաջացած, ապա մեծացած ճողվածքն էր»:

Այդ նույն գիշեր երազ էի տեսել. նստած էի ատամնաբույժի աթոռին և արդեն չդիմանալով նրա սովորականից ավելի երկարատև ու ցավոտ փորփրոց-տանջանքներին՝ անհամբեր սպասում էի, թե երբ պետք է ավարտի գործը, երբ ատամնաբույժը, դեռևս չավարտած սկսած աշխատանքը, գործիքը մոտեցրեց հանդիպակաց մեկ ուրիշ ատամի…

Ես ու քույրս բոլորովին ժամանակ և տրամադրություն չունեինք մեր երազները հայտնի երազահանական խորհրդանիշներով վերծանելու (համանման մի երազ էլ ինքն էր տեսել), սակայն հիվանդանոց տարվող իրերը դասավորում էինք շատ անտրամադիր և մի տեսակ վատ նախազգացմամբ: Եվ երբ վերջապես անցավ վիրահատության ավարտին սպասելու անվերջ մեկուկես ժամը, և ավագ բուժքույրը ինձ, քրոջս ու քեռայրիս բժշկի մոտ հրավիրեց, այդ կանխազգացումը ընդամենը վայրկյաններ անց դառն իրականություն դարձավ: Ցավոք, կյանքում այնքան էլ հազվադեպ չհանդիպող անհոգի բժիշկը մի անսպասելի և սահմռկեցուցիչ տեղեկություն հայտնեց՝ մորս որովայնում (իր ասելով՝ վիրահատության վերջում) առաջին իսկ հայացքից չարորակ ուռուցք էր հայտնաբերվել:

Չգիտեմ ինչու, վաղ մանկությունից զրկված լինելով հորից՝ ինձ ու քրոջս միշտ թվում էր, որ մեր մայրը շատ երկար է մեզ հետ լինելու, նաև մեր հոր չապրած տարիներն է ապրելու, քանի որ մեզ համար նաև հայր է եղել՝ բառի ամենաիրական և ամենափաստացի իմաստով… Այս ծանր օրը, սակայն, եկավ խափանելու մեր հույսերը…

Մի քանի ժամ չկարողացա պատասխանել գործընկերներիս և հարազատներիս հեռախոսազանգերին, արդեն հիվանդանոց այցելության եկած մեր մերձավորներին… Աստվա՛ծ իմ, ինչպե՞ս եմ կարողանալու մորիցս թաքցնել արցունքներս, ի մի բերելով իմ չունեցած «բեմական շնորհները»՝ խաղալ, որ իբր վիրահատությունը լավ է անցել, որ ամեն ինչ լավ է լինելու…

 

Երևան-Աղավնաձոր երթուղային տաքսիով արդեն քանի-քանի անգամ ամառանոց եմ մեկնել՝ արձակուրդի: Քանի-քանի անգամ եմ ինձ ամենաերջանիկ ուղևորը համարել, քանզի գիտեմ, որ, միանշանակ, մայրս է բոլոր-բոլոր հանգամանքներում, ժամանակի ցանկացած պահին և տարածության ցանկացած կետում ամբողջ հոգով ու սրտով ինձ սպասողը, իմ ամենամերձավորն ու ամենաանփոխարինելի նեցուկն այս աշխարհում…

Ամբողջ ճանապարհին պատկերացրել եմ, թե ինչ ոգևորությամբ է իր նիհարիկ ձեռքերով ողջ տունը վերադասավորել ու մաքրել, բակն ու այգին կարգի բերել, չի մոռացել միայն ու միայն իրեն բնորոշ համ ու հոտով իմ սիրած կանաչ լոբին տապակել, այգու մրգերից ու հատապտուղներից ամենանրբահամ ամառային օշարակը եփել…

Ամեն անգամ արձակուրդի մեկնելիս նաև որքան եմ մտահոգվել՝ տեսնես դեռ քանի՞ տարի կարող եմ վայելել այս աստվածապարգև երջանկությունը… Հետո վախով էլ ինքս ինձ խոստովանել եմ, որ, ցավոք, անվերջ չէ կյանքը, և վաղ թե ուշ, ավա՜ղ, այս հարափոփոխ աշխարհում անցյալ է դառնում ամեն ինչ՝ լավ թե վատ…

Եվ ամեն անգամ, երբ ի հաստատումն այս հոգեխռով մտքերի մայրս կրկին կհիշի մեր գյուղի հայտնի պայծառատեսի երազը առ այն, որ իր երեխաները լուսավոր կյանք, բայց իրարից տարբեր ճակատագրեր են ունենալու, քանի-քանիերորդ անգամ տխուր կկրկնի՝ մայրերը հավերժական չեն, ամուսնացի՛ր, որքան կուզեմ գոնե հավատալ հիվանդանոցի բուժող բժշկի՝ այն թուխ ու բարի գյումրեցի երիտասարդի խոսքերին, թե մեծերի մոտ նման հիվանդությունները շատ դանդաղ են ընթանում…

 

Վիրահատության երկու տարին լրանալուց հետո մորս առողջությունը սկսեց զգալիորեն վատանալ: Ակնհայտորեն ուժերը լքում էին նրան: Հետազոտությունը ցույց տվեց, որ ոչ միայն ուռուցքն է զարգացել ու բազմացել, այլև արյան բաղադրությունն է փոխվել: Բժշկի խորհրդով, արյունը վերականգնող ներարկումներ արեցինք, մի որոշ ժամանակ դրական արդյունք նկատվեց:

Փետրվարյան մի երեկո, երբ մայրս հանդարտ քնած էր բազմոցին, երիտասարդ հոգեբանի «Ներաշխարհ» հեռուստահաղորդաշարն էի դիտում: Հերթական թողարկման նյութն ընկալելու առաջին իսկ պահերից զարմանալիորեն զգացի, որ հենց իմ հոգեվիճակում գտնվող մարդկաց համար է այս հաղորդումը…

Քամին մեղմորեն ալիքում է բաց պատուհանի վարագույրները, հաղորդման հեղինակը կիսամութ սենյակում, մոմի դալուկ լույսի տակ մտորում է կյանքի ու մահվան, լույս աշխարհ գալու և կյանքից հեռանալու շուրջ… Հաղորդման երկու հերոսները կյանքի հակադիր կողմերում աշխատող մարդիկ են՝ դիահերձարանի դիմահարդարուհի և ծննդատան մանկաբարձուհի, ովքեր շարունակում են հեղինակի մտորումները…

Բարեբախտաբար, հաղորդման ընթացքում մայրս չարթնացավ և չնկատեց իմ խռովահույզ ապրումները, իսկ առավոտյան քույրս մտահոգ նկատեց, որ որքան մոտենում է իր առաջին թոռնիկի՝ մեր մոր առաջին ծոռնիկի լույս աշխարհ գալու օրը, նույնքան էլ հեռանում ենք նրա ապաքինման հույսից…

-Վախենում եմ՝ ամեն ինչ իրար խառնվի,- տագնապում էր քույրս և անմիջապես էլ ավելացնում,- բայց իրավունք չունենք մեզ կորցնելու, այս ամենի տերն էլ ենք մենք, ծառան էլ… Հուզվելու ժամանա՛կ էլ այլևս չենք ունենա…

 

Մայիսյան պայծառ այն օրերին, երբ գարունն իր գեղեցիկ տարերքի մեջ էր, երբ ծաղկել էր մեր այգու ջահել ծիրանենին, երբ առաջին բերքն էր պատրաստվում տալ ծննդավայրից բերված և մորս ձեռքով աճած եռամիջուկ ընկուզենին, երբ շատերն էին նոր հույսերով կյանքի նոր նպատակներ իրագործում, երեք երազ տեսա, որոնք իմ երազամեկնական պատկերացումներում, ավա՜ղ, նույն անհավատալի և անխուսափելի իմաստն ունեին:

Առաջին երազում մեր տան մուտքի դուռը կիսաքանդ տեսա, դռան ներսի կողմից՝ մորս թխած գաթայի մի կտոր՝ հատակին ընկած: Երբ ափսոսանքով մոտեցա, որ գետնից վերցնեմ, շքամուտքով տատի հետ անցնող փոքրիկ մի տղա ձեռքը պատի ճեղքից ներս մտցրեց, վերցրեց ու տարավ…

Երկրորդ երազում միջանցքում կանգնած սափրվում էի: Սենյակում բազմոցի մոտ կանգնած մայրս ինչ-որ բան էր ասում ինձ: Հանկարծ սենյակի լույսը մարեց, իսկ միջանցքինը մնաց… Ես խիստ շփոթվեցի ու զարմացա՝ ինչպե՞ս կարող է տան լույսերի մի մասը անջատվել…

Եվ երրորդ՝ ամենասահմռկեցուցիչ երազը՝ մորս թելի կոճի մեջ խրված ասեղը ուզում էի հանել ինչ-որ բան կարելու համար, հանկարծ ասեղը մեծ արագությամբ դուրս թռավ ձեռքիցս և… աջ աչքիս մեջ աննկարագրելի ուժգին ցավ զգացի…

 

Հունիսյան անձրևոտ այն օրերին, երբ քո ավագ թոռնուհին մայրանալու էր պատրաստվում, երբ մեր հոր անվանակիր միակ թոռնիկդ բանակ էր մեկնում, երբ համալսարանի գերազանցիկ ուսանողուհի կրտսեր թոռնուհիդ տասնութն էր բոլորում, ավա՜ղ, եկավ ամենաանպատկերացնելին…

Վերջին օրը… Քո վերջին ժամերը… Երբեք-երբեք չէի պատկերացնի, որ կգար այդ օրը… Կեսօրին աշխատավայրից տուն եկա: Ուժերդ իսպառ լքել էին քեզ և  արդեն ցավեր ունեիր: Զանգահարեցի մեր շենքի առաջին հարկում գտնվող դեղատուն: Ասացին, որ բուժքույրը մի տասը-տասնհինգ րոպեից կգա: Քիչ անց ցավերդ մեղմացան, և մի փոքր հանգստացած՝ ննջեցիր բազմոցին: Իսկ երբ նստել ուզեցիր, և քեզ ուղղեցի, աջ աչքիդ ակունքի մոտ մի կաթիլ արցունք տեսա՝ ընդամենը մի կաթիլ ջինջ ու մաքրամաքուր արցունք… Ո՞ւմ համար էր թափվել արցունքի այդ մենավոր կաթիլը…

Հետո զանգահարեց բուժքույրը: Խնդրեցի երեկոյան գալ ներարկելու: Եվ հենց այդ ժամանակ ընդամենը մի ժամ առաջ տուն մտած հորեղբորս կինը նկատեց, որ այլևս չես արձագանքում մեր խոսակցությանը, և հայացքդ անթարթ սևեռված է պատուհանից թափանցող լույսին… Ի՜նչ իմանայինք, որ ընդամենը րոպեներ առաջ երկու լուսավոր հրեշտակ քո հոգին թևանցուկ երկինք էին տարել արդեն, և քո փոխարեն բազմոցին նստած էր մնացել գրեթե անճանաչելիորեն փոխված մի ծերացած-տառապած մայրիկ…

 

Եվ ի՜նչ իմանայինք, որ քո հեռանալուց ուղիղ յոթ օր անց, ինչպես հեքիաթում, հրաշքների հրաշք է կատարվելու՝ աշխարհ է գալու քո առաջին ծոռնիկը, որ ի զարմանս մեզ բոլորիս… աղջիկ է լինելու և ինչ-որ առումով քեզ է փոխարինելու այս աշխարհում….

Նա ճիշտ քեզ նման ճերմակ ու թափանցիկ մաշկ է ունենալու, մետաքսի պես փափուկ, շիկավուն մազեր, որոնց շուրջը՝ այնքան բնական ու համաչափ դասավորված՝ լուսապսակ հիշեցնող խոպոպներ…

Եվ գարնան մի արևոտ օր, երբ քո երիտասարդ տարիների լուսանկարները հիշեցնող դեմքով հնգամյա ծոռնուհուդ այգի կտանեմ, քանդված հյուսերն ամրացնելիս հանկարծ սիրտս տակնուվրա կլինի՝ նրա մազերի մեջ թաքնվածքո կորցրած ոսկեգույն թելիկները կտեսնեմ՝ ճիշտ և ճիշտ քո մանկության մազերի կարմրաշեկ ոսկեթելերը… Եվ իմ փոքրիկ զարմուհու մազերը կհամբուրեմ անսահման երջանիկ արցունքներով…

 

Մա՛մ, քո բացակայությամբ էլի տարիներ կանցնեն, և մի օր, երբ ինձ համար այլևս անհետաքրքիր կդառնա որքան զարմանահրաշ, այնքան էլ անըմբռնելի այս աշխարհը, գարնան անձրևոտ մի լուսաբացի կգամ քեզ մոտ: Ինձ համար, անշուշտ,  ցավալի կլինի բաժանումը արդեն հարազատ դարձած այս աշխարհից, սակայն քեզ հանդիպելու հույսը կքաջալերի ինձ, և քեզ մոտ, խոստանում եմ, քաջաբար կգամ…

Մութ ու խորհրդավոր մի ուղի ինձ կառաջնորդի դեպի հեռվում առկայծող և հետզհետե պայծառացող լույսը: Հետո կհայտնվեմ ամբողջովին կանաչով պարուրված արևաշող մի նոր աշխարհում:  Մուգ կանաչ թավշագորգին սփռված ճերմակ մարգարտածաղիկներով լի սարալանջով թեթևասահ կսլանամ դեպի լեռնակի գագաթը, ուր բազում անծանոթ, կիսածանոթ ու ծանոթ դեմքերի մեջ կտեսնեմ դեպի ինձ եկող հարազատ-հարազատ մի դեմք՝ ժամանակի ցանկացած պահին և տարածության ցանկացած կետում ամբողջ հոգով ու սրտով միշտ ինձ սպասող իմ մոր դեմքը: Դու հագած կլինես մուգ կանաչ, ճերմակ պուտիկներով զարդարուն քո զգեստը, իսկ լուսապսակ դարձած մազերդ շրջանակած կլինեն ավելի լուսավոր ու ավելի թափանցիկ դարձած դեմքդ…

Եվ այնքան ջերմ, այնքան սպասված մեր հանդիպմանը կհիշեմ հայտնի ճշմարտությունը՝ յուրաքանչյուր բաժանում հանդիպում է ենթադրում, յուրաքանչյուր կորուստ՝ ձեռքբերում…

 

Անդին 11, 2013

Share

Կարծիքներ

կարծիք