Ճիչ

20142309164834289

Հեռախոսը թվացույց աչքերը գորտի նման պլշել-նստել էր անկյունի աթոռակին: Մեկ էլ հանկարծ ցնցվեց, և սենյակը պռունկեպռունկ լցվեց նրա ծլնգոցով: Տղամարդը վայր դրեց վրձինն ու ձեռքն առավ խոսափողը:

-Էլ չեմ կարող,- ճչում էր կանացի մի հուսահատ ձայն:

-Ի՞նչ չես կարող,- ինքնաբերաբար հարցրեց նա:

-Դու ո՞վ ես,- զարմացավ ձայնը:

-Ո՞ւր եք զանգահարել:

-Չէ, նախ ասա` ո՞վ ես:

-Հեռախոսի մեջ նստած դոդոշը,- խոսակցությունը կարճելու համար կատակեց տղամարդը:

-Թեկուզ վիշապ: Կարևորն այն է,որ խոսեցիր ինձ հետ,- չնահանջեց կինը:

-Դու ճչում էիր:

-Ճչում էի, որ ինձ լսեն: Շուրջս բոլորը կարծես խլացել են:

-Մարդիկ միշտ էլ խուլ են, եթե դա է իրենց պետք:

-Մենք երբևէ հանդիպե՞լ ենք:

Տղամարդը մի պահ ցանկացավ վայր դնել խոսափողը` դա համարելով հերթական հեռախոսային արկած, սակայն կնոջ ձայնի անբացատրելի թավշյա տխուր երանգը նրան հետ կանգնեցրեց այդ մտքից, ու նա շարունակեց.

-Գուցե, այլապես չէիր զանգահարի:

-Համարը պատահական եմ հավաքել: Սիրտս պայթում էր մենակությունից:

-Միշտ էլ կգտնվի մեկը, ով կլսի քեզ: Մարդիկ դեռ գութ ունեն:

-Չասացիր, թե որտեղ ենք հանդիպել:

-Երևի փողոցում հենց այնպես աննպատակ թրև գալիս:

-Լսիր, էն դու չէի՞ր, որ քայլում էիր երազների վանդակը ձեռքիդ:

-Շատերն էին քայլում:

-Չէ, դու շատ չէիր: Դու նման չէիր մյուսներին:

-Իսկ ի՞նչ էիր անում այդ ուշ ժամին մեն-մենակ:

-Հավաքում էի վանդակաճաղերից թափվող քո երազները:

-Եվ ի՞նչ:

-Շատ էին նման իմ երազներին:

Տղամարդը շփոթ մի հայացք նետեց նկարակալին ամրացված սպիտակ կտավին ու լղոզված ամայության մեջ տեսավ ճչացող կնոջը`պարուրված օձագալար ալիքվող գծերով: Արդեն մի քանի օր է` ժամերով նստում էր ճեփ-ճերմակ քառակուսու առջև, նկարելու, չէր ստացվում: Վրձինը տենդորեն պտտում էր մատների արանքում, հետո դեն նետում, ցրված նայում պատուհանից դուրս ու մտորում: Հեռախոսազանգը փոխեց ամեն ինչ, և հասկացավ, որ մինչ հիմա իրեն չէր հերիքում կնոջ ճիչը:

-Ես չեմ տեսել քո երազները,- ասաց նա:- Իմն էլ չեմ հիշում:

-Մի տխրիր,- սփոփեց կինը:- Ես երազ տեսնում էի երկուսիս փոխարեն: Ուզո՞ւմ ես պատմեմ քոնը:

— Չէ, բանի նման չի լինի: Հետո էլ արդեն հրաժեշտի ժամն է մոտենում:

Հեռախոսի մյուս ծայրում լռություն տիրեց, միայն լսելի էր կնոջ ընդհատ-ընդհատ շնչառությունը: Տղամարդուն հասկանալի էր նրա հուզմունքը, և նա ակամա զղջաց իր խոսքերի համար:

-Ես չգիտեմ քո հեռախոսահամարը,- լսվեց կնոջ վհատ ձայնը:

-Դա կարևոր չէ: Արդեն զանգահարել ես:

-Դու միակն ես, որ խոսեցիր ինձ հետ: Ես այլևս չեմ կարող առանց քո ձայնի: Հասկանո՞ւմ ես, չեմ կարող:

-Դու ճչում էիր: Կարծեցի` վատ բան է պատահել:

-Ճչում էի նաև ինձ լսելու համար: Այնպիսի զգացում ունեի, թե էլ չկամ:

-Դու կաս, և ես լսում եմ քո ձայնը:

-Շնորհակալ եմ: Դե, ասա հեռախոսահամարը: Խոստանում եմ գլուխդ շատ չտանել:

-Այս միլիոնանոց քաղաքում էլի շատուշատ հեռախոսներ կան:

-Նրանց տերերը ինձ խելագարի տեղ են դնում և լսել անգամ չեն ուզում: Նրանք չգիտեն քեզ նման երազել:

Տղամարդը չպատասխանեց ու չոր վրձինը թեթևակի սահեցրեց կտավի վրայով, ուր կինն էր ծվարել: Մնում էր միայն նրան հանել իր ներսից ու հանձնել այս ձյունե ճերմակությանը: Սակայն տարօրինակ կերպով չէր ցանկանում բաժանվել այդ անգո էակից: Ուզում էր, որ մնա երևակայության մեջ, ներծծվի մարմնի բոլոր հյուսվածքներում, բջիջներում: Նա արդեն իրենն էր, իր հնարածը, և չէր ցանկանում ի ցույց դնել ուրիշներին:

-Ինչո՞ւ ես լռում,- լսվեց կնոջ տագնապալից ձայնը:- Խոսիր, խնդրում եմ:

-Ես հեռախոսի համաձայնությունն էի հարցնում:

-Եվ ի՞նչ, մերժե՞ց:

-Եթե դա ինչ-որ բան կփոխի,- ու թելադրեց թվանշանների շարանը:

Կնոջ ձայնը դրանից հետո հնչեց ավելի զվարթ.

-Գիտես, արդեն կա մեկը, ում կարող եմ զանգահարել դժվար պահերին: Իսկ դա այնքան էլ քիչ չէ:

-Տարօրինակն այն է,- ասաց տղամարդը,- որ շաղակրատեցի քեզ հետ ու դեռ շարունակում եմ: Գլուխկոտրուկի պես մի բան է ստացվում:

-Երևի քեզ համար էլ է դժվար այս կյանքում:

Կնոջ ջերմ ու գորովալից ձայնի հնչերանգից նրա ադամախնձորը վերուվար եղավ: Հուզմունքից մոտեցավ պատուհանին, բացեց, նայեց դուրս: Մանր անձրև էր մաղում, ու նրա մեղմ խշշոցը լցրել էր ողջ շրջապատը. «Օ՜, անձրև, այնքա՜ն հուշիկ է քո գալը»…,- մտաբերեց նա բանաստեղծի խոսքերն ու խոսափողը մոտեցրեց բաց պատուհանին, որպեսզի կնոջը նույնպես հասներ անձրևաշիթերի նուրբ թմբկահարումը: Եվ հեռուներից, ուր անձրևներն են ծնվում, լսվեց նրա եթերային ձայնը:

-Անձրևն այտեղ` վերևում, երգեհոն է նվագում: Լսո՞ւմ ես:

Այդժամ տղամարդու հետ ինչ-որ անհասկանալի բան կատարվեց, ու նա գրեթե  բղավեց.

-Ո՞ւր էիր մինչև հիմա, ո՞ր գրողի ծոցն էիր կորել:

-Ուրիշներին զանգահարելով որոնում էի քո հեռախոսահամարը:

-Ես հիմա կնկարեմքեզ ու անձրևը,- ասաց նա և ներկերը ծորեցրեց գունապնակին, շաղախեց իրար, վերցրեց վրձնաշուրթով ու մոտեցրեց կտավին:

-Դու ինձ չես տեսնում,- հուզված շշնջաց կինը:- Ես այնպե՜ս հեռու եմ:

-Ոչ: Ես տեսնում եմ անձրևն ու քեզ: Ահա, դու քայլում ես նրա միջով` կաթիլներից հյուսված թափանցիկ զգեստով: Անձրևը ստանում էր քո մարմնի ձևը…

-Դու ինձ անձրևահարս ես դարձնում: Իսկ ես շատ սովորական եմ:

Տղամարդն այլևս չէր լսում, ինքնամոռաց նկարում էր: Խոսափողն ընկել էր հատակին: Կնոջ զսպանակված ճիչը լցրել էր կտավը. առաջին պլանում նա էր` թափանցիկ, ինչպես լույսը, լույսին միախառնված անձրևը և լույսից ծնված երազը: Գիշերը կիսվել էր, երբ նկարն ավարտեց: Արձանացած կանգնել էր նոր ծնված գլուխգործոցի առջև ու չէր հավատում, որ դա իր ստեղծածն է: Հուզմունքից արցունքի կաթիլներ գլորվեցին այտերն ի վար, ու… ժպտաց: Հոգնած նստեց թախտին ու նոր միայն նկատեց ոտքերի մոտ ընկած խոսափողը, որից լսվում էր տու-տուի միալար ձայնը: Կնոջը զանգահարելու և նկարի մասին պատմելու անզուսպ ցանկություն զգաց, սակայն ափսոսանքով հիշեց, որ  հեռախոսահամարը չգիտի: Հոգին լցվեց տագնապով. «Իսկ եթե այլևս չզանգահարի»… Ու ևս մեկ անգամ տխրամած նայեց նկարին և ինքն իրեն ասաց.

-Բայց կտավը կա, իսկ դա էլ քիչ չէ,- և հոգնած մեկնվեց թախտին:

Արեգակը հորիզոնից բարձրացել էր իր սկավառակի տասնաչափով, երբ հնչեց հեռախոսազանգը: Ծուլորեն ձեռքն առավ այն, ու լսվեց կնոջ ծանոթ ձայնը.

-Էլ չեմ կարող:

-Ինչո՞ւ չես կարող:

-Դու ո՞վ ես:

-Երեկ մենք զրուցում էինք, ու դու խնդրեցիր իմ հեռախոսահամարը:

-Աստված իմ: Իսկ ինձ  թվում էր, թե այս ամենը երազ էր, ոսկե ցնորք, ինչպես և անձրևը:

-Մի կասկածիր: Եվ անձրևն էր իրական, և մեր հեռախոսազրույցը, և մենք,- ասաց տղամարդը:

Ու եղավ լռություն, ինչպես որ ի սկզբանե էր: Հետո տղամարդու հուզախառն խոսքերը այդ լռության միջով մեղմաձայն հոսող գետակի նման ալեկոծեցին կնոջ հոգին:

-Ես քեզ սիրում եմ: Լսո՞ւմ ես: Ալո:

-Ի՞նչ,- հանկարծակիի եկավ կինը:- Ինչ ասացի՞ր: Կրկնիր, խնդրում եմ:

-Ես գտել եմ քեզ: Ալո:

-Սիրելիս: Ալո: Ալո: Ալո: Օ՜հ , սիրելիս:

— …………..:

— …………..:

 

Գիշերհավասարը նժարում էր երկրային օրը:

 

Անդին 8, 2013

Կարծիքներ

կարծիք