Հայերը

Հեղինակ:

nkar

Հայերը

Վտարանդինե՛ր, թշվա՜ռ բեկորներ,
միշտ խիզա՛խ, բայց միշտ տառապա՜ծ ազգի,
ահաբեկված մոր լքվա՜ծ զավակներ,
զոհեր՝ պանծալի ու մե՜ծ սխրանքի.
Օտա՜ր ափերում, մայր հողից հեռու,
ավեր խրճիթում, անտե՜ր ու անսե՜ր,
հարբու՜մ են նրանք, վերքը՝ սրտերում
և երգում այնպե՛ս — լալիս են ասես…

Հարբու՜մ են նրանք, գինու գավերում
թաղե՜լ են ուզում ներկա ու անցյալ,
ըր հուշը խեղդվի՜ գինու փրփուրում,
կրծքի տակ նիրհեն՜ տառապանք ու ցավ.
որ գոնե մի պահ չտեսնե՜ն, չզգան
իրենց տառապած մոր դե՛մքը բարի,
չլսե՜ն մի պահ աղերս ու կական
օգնություն կանչող բյուր զավակների…

Ինչպես գազանից հալածական հոտ,
ցրվա՜ծ են նրանք աշխարհում արար.
նրանց թիկունքին՝ յաթաղա՛նն արնոտ,
առջևում՝ գաղթի ճամփա՛ն է խավար…
Նրանց դեմ,- որոնք թողին արյան մեջ
հյուրընկալ դու՛ռը հայրենական տան,-
հիմա, բյուրավոր փակ դռների մեջ,
լոկ մի դու՛ռ է բաց՝ դու՛ռը գինետան…
Երգու՜մ են նրանք… նրանց երգը խոլ
վե՜րք է տնքացող, քարացած արցունք,
նրանց աչքերում վշտի վի՜հ է խոր,
բայց հոգում՝ արդար վրեժի բարձու՛նք.
և,- վերքն ինչքա՜ն էլ սրտերը խոցի
կամ արտասուքը ցավից վարարի՛-
նրանց աչքերը փայլու՜մ են բոցից,
խոցվա՜ծ է սիրտը, սակայն՝ քաջարի՛…

Ոռնու՜մ է բուքը շուրջը գինետան
և նրանց ռազմի երգին ձայնակցում,
ձուլում այդ երգին ձա՛յնն իր խոլական
և աշխարհով մեկ երգը տարածում:
Այդ երգից բուքը մրրի՜կ է դառնում,
մութը կրկնակի մութո՛վ է պատում,
և մի բուռ հայեր՝ զորագունդ դառնում,
թվում է երգով կռվու՜մ են մարտում…

Երգու՜մ են, հարբու՜մ մի բուռ բեկորներ
միշտ խիզա՛խ, սակայն տառապա՜ծ ազգի,
ահաբեկված մոր լքվա՜ծ զավակներ,
զոհեր՝ պանծալի ու մեծ սխրանքի.
Օտար ափերում, մայր հողից հեռու,
օտար խրճիթում, անտե՜ր ու անսե՜ր,
հարբու՜մ են՝ վիշտը խեղդած սրտերում
և երգում այնպե՛ս – լալի՜ս են ասես…

Թարգմանությունը՝ Գևորգ Էմինի

Անդին 7, 2013թ.

Կարծիքներ

կարծիք