Է՛յ, խելա՛ռ, թունդ հարբած կոնծաբան

Լուսանկար

Է՛յ, խելա՛ռ, թունդ հարբած կոնծաբան,
Եթե դռներդ բաց ես անում քացով ու հիմար ես ձևացնում քեզ ամենքի առաջ,
Եթե մի գիշերվա մեջ դատարկում ես քսակդ ու ծաղրում խոհեմությունը,
Եթե դու թափառում ես տարօրինակ կածաններով ու զվարճանում ցանցառ, անմիտ բաներով,
Գործ չունիս երգի և խելքի հետ,
Եթե փոթորկի ժամին առագաստդ պարզելով մրրիկի հանդեպ ջարդում ես ղեկդ երկու մասի,
Ապա ես կհետևեմ քեզ, ընկեր, կգամ հարբելու քեզ հետ ու ջհանդամը կկորչեմ- հերն անիծած:

Իմ օրերն ու գիշերները ես կորցրել եմ իմ գիտուն և իմաստուն հարևանների շրջանում:
Շատ բան գիտենալուց մազերս ճերմակել են ու շատ դիտելուց՝ աչքերս մթնել:
Տարիներով ես հավաքել եմ ու դիզել բաների փշրանքներ ու մանրուքներ:
Ջարդի՛, տրորի՛, պա՛ր եկ նրանց վրա ու բոլորը տուր քամուն:
Որովհետև ես գիտեմ՝ ամենախոր իմաստությունն է — լինել հարբած ու ջհանդամը կորչել — հերն անիծած:

Թող կորչեն խղճի բոլոր սուտ խայթոցները, թող ես անդարձ կորցնեմ իմ ճամփան:
Թող ամեհի խելագարման ցասումն ինձ դուրս շպրտի խարիսխից:
Աշխարհը լիքն է օգտակար և ընդունակ, բանվոր ու գործավոր մարդկանցով:
Նրանցից ոմանք հեշտությամբ գնում են առաջին շարքերում, մյուսները համեստորեն շարժվում են նրանց հետևից:
Թող երջանիկ լինեն նրանք ու հաջողակ, իսկ ես թող լինեմ փուչ ու անպիտան:
Որովհետև ես գիտեմ, բոլոր գործերին մի վերջ կա — լինել հարբած ու ջհանդամը կորչել — հերն անիծած:

Երդվում եմ հրաժարվել այս վայրկյանից իսկ արժանավոր մարդկանց շարքը դասվելուց:
Դեն եմ շպրտում հպարտությունս իմ գիտությամբ ու կարողությամբ դատելու –ո՞րն է լավը, ո՞րը՝ վատ:
Ես կփշրեմ իմ հուշերի արտոսրալի անոթը՝ շաղ տալով արցունքներիս վերջին կաթիլը:
Ես կլողանամ մասուրի պես կարմրին տվող գինու փրփուրի մեջ ու նրանով կլուսավորեմ իմ ծիծաղը:
Ես պատառ-պատառ կանեմ քաղաքացու իմ ցուցանակը:
Ես սուրբ երդում եմ տալիս՝ լինել անպիտան, լինել հարբած ու ջհանդամը
կորչել — հերն անիծած:

Թարգմանությունը՝ Համլիկ Թումանյան,

Անդին 3, 2013

Share

Կարծիքներ

կարծիք