Գուցե սարսափ

20140310144240315

Հայրս ու մայրս ինձ տեղ են տվել, բայց գրեթե չեն տվել, հյուր եմ ու հյուր չեմ: Տվել են, որովհետև իրենցն եմ: Չգիտեմ ինչու, մարդու կյանքը բաժանվում է մասերի, մանավանդ աղջկա, որ աղջիկ է՝ օրիորդ՝ հայրական տանը, հետո հարս՝ կին, ապա մայր՝ կին, ապա մայր, սկեսուր՝ կին, զոքանչ՝ կին, էլի մայր՝ կին, ապա տատիկ՝ կին, ու միշտ, չգիտեմ ինչու, բոլորը շատ ժամանակ մոռանում են, որ կին են և ինչ որ մեկն իրեն պարտավորված է զգում հիշեցնելու՝ դու կին ես:

Եվ ահա, հայրս ու մայրս տեղ են տվել, որոնց համար որպես աղջիկ եղել եմ իրենց տանը մինչև քսան տարեկանս, հետո եղել եմ անընդհատ հյուր: Հյուր՝ աղջիկ: Տարիներն անցել են: Եվ հանկարծ դարձել եմ հյուր՝ տան անդամ և դրան ավելացրած՝ մայր, սկեսուր, տատիկ: Մի խոսքով, անհամատեղելի, անհասկանալի մի վիճակ: Եղբայրս էլ, եղբայրս տեղ է տվել, որովհետև իրենն եմ, բայց, եղբայրս, համոզված եմ, որ չի կասկածում, որ իր քույրն եմ, և կինն ինձ սիրով ընդունել է որպես հարս: Իսկ ես բացի հարս լինելուց նաև հորաքույր եմ, մայր, սկեսուր, տատիկ ու թեև մոռացել եմ՝ նաև կին: Այս նոր ու անկախ հայրենիքում եղբայրս փորձեց գործարար լինել՝ տանուլ տվեց: Այդպես տանուլ են տալիս խաղը:

Ազատություն է:

Ազատության ու անկախության ցանկության մեջ առաջինն էի:

Ես ցուցարար եմ: Հա, ես էլ էի զարմացած: Բայց մի օր ոտքով Զվարթնոց հասա ու շատ շատերի հետ պաշարեցի օդակայանը: Ինչ կա որ, ազատ-անկախ լինելու համար կարելի է և ցուցարար լինել: Բայց խիղճս չէր թողնում, չէր մթագնում, և իմ հասակով մեկ կանգնեցի ռուս, մեզ թշնամի արդեն հայտարարված տուրիստներին պաշտպանելու, և հայ տղամարդու բռունցքը նույն րոպեին բարձրացավ ինձ հարվածելու: Ես հայ եմ, գոչեցի, միայն խիղճս է անհանգստացնում ինձ: Այո, պարզվում է՝ նաև հայ եմ: Միտքս խոսում է հայերեն, ձայնս խոսում է հայերեն, ցուցարար եմ հայերեն: Հայերեն ապրում էի: Մինչ…

Դեռ չեմ հավատում:

Ցուրտը հողից սողոսկում էր մարմին: Թվում էր՝ սառույց ես դառնում: Սալահատակին փռված սառույցի նման: Փարատվում ես, որ միակը չես, որ ժողովրդի կեսը, առավոտ լուսումութը չբացված, բնության տված ցուրտն անտեսելով, իբրև չզգալով, հերոսի նման պայքարում է իր օրվա հացի, իր երեխաներին մի կերպ սովի ճիրաններից փրկելու համար: Այսինքն՝ սառում եմ հայերեն, քաղցում եմ հայերեն:

Ինչ որ մեկն իրեն չափազանց բարերար է համարել և որոշել է սոված մարդկանց կերակրել տորթով, որի մեջ խաչ կար, գուցե նաև քրիստոնյա էր, չգիտեմ, իսկ ես այդ օրը ծաղրածու էի: Ուրախացնում էի երեխաներին, որ գուցե քաղցած էին:

Հայհոյեցի նրանց, ովքեր մտահղացել էին այդ արարողությունը… Հայ մայրերը իրենց երեխաների հետ շաղախվել էին կրեմի ու թխվածքի մեջ: Ես հայհոյում էի… Ես, որ աղջիկ էի, որ մայր էի, որ քույր էի, հորաքույր ու մորաքույր էի, որ կին էի, որ հարս էի ու սկեսուր չէի դեռ, որ տատիկ չէի դեռ, որ ծաղրածու էի, նաև տղամարդու բառով հայհոյեցի: Այո: Այդպես: Հասցրեցին:

Ուրե՞մն: Չգիտեմ:

Պետք էլ չի, ամենակարևորն այժմ հոգեվիճակս է: Ուզում եմ հեռանալ իմ հողից:

Երկու բանալի կա պայուսակիս մեջ: Շփոթել եմ մետրոյի կայարանը: Առաջին անգամ զգացի, թե ինչ երկար է Երիտասարդականից Մարշալ Բաղրամյան ընկած տարածությունը: Բայց միևնույն է, ես կնստեմ ու ետ  կգնամ: Դա ուղղելն անչափ հեշտ է: Իսկ անցյա՞լը:

Իմ պայուսակում տան բանալի կա: Բա: Կա, այն բացում է այն տան դուռը, որ իմը չէ, բայց իմն է: Հանելուկ է: Ասում են՝ բնության մեջ հարցականներ չկան, այդ մենք չգիտենք դրանց մասին: Այդ ես չգիտեի խաբեության մասին, իսկ այն պատրաստվում էր, պատրաստվել էր, և այդ թակարդ սարդոստայնի մեջ վաղ թե ուշ ընկնելու էր ինչ որ մեկը: Ես չէի ինչ որ մեկը, ուրիշն էր, բայց այդ ուրիշը ես էի: Բանալիներն իմն են, իսկ տունը՝ ոչ:

Շրջում եմ թերթը: Չեմ ցանկանում միմյանց հետ շփվեն տարբեր օրերի մտքերը: Մտքերն իրար կխանգարեն: Խենթություն է: Թե՞… հիմարություն: Վախենում եմ բառերից: Իսկ բառը կրկնվում է մտքումս: Այդ ե՞րբ ամեն ինչ փոխվեց այսպես: Այդ ո՞ր կուտակումն էր՝ սիրո՞, թե՞ ատելության: Սխալները մարդու համար են:

Ներսումս պահված մի հարց ունեի, որ անսպասելի ասում էի. մեղադրել-չմեղադրելու նման՝ ինչո՞ւ չեմ հեռացել Հայաստանից, չէ՞ որ կարող էի մյուսների նման աշխարհի մի անկյունում տեղ գտնել:

Կյանքը փոխվել է, անցումային է: Աղբարկղերը դարձել են գնահատելի մարդկանց որոշ տեսակի համար: Նրանք կերակրվում են անմիջապես այդտեղ՝ աղբարկղում և ամեն օր փորփրում են ու փորփրում և աղբարկղից կրում են ամենը, ինչ հնարավոր է:

Խրախճանք է:

Ով որտեղ կարող է: Այս տեսակին աղբարկղն է հասու, մյուս տեսակին՝ մի ողջ երկիր, մի ողջ ժողովրդի միտք, հոգի, կարողություն՝ նյութական և հոգևոր:

Եվ խաբեությունը այնքան է կրկնապատկվել, որ հասել է ինձ, խաբեությունը դատարկել է հոգիս: Ես նայել եմ այն հայի աչքերին, որ խաբել է ու չի թարթել աչքերը:

Նախապապերիս արյան կանչը, որ տարիներ շարունակ արյանս շրջանառությունն իրեն ուղեգծած ապրում էր, հանկարծ կանգ է առնում: Փակուղին սիրտս չէ, գլխուղեղս չէ, ոչինչն է, ոչինչը: Եվ սերը դադարում է սեր լինելուց, փոխվում քայլի, իսկ քայլը… սիրուց ատելություն մեկ քայլ է: Հայրենասիրությունից հայրենադավությո՞ւն:

Քանի՞ քայլ՝ մեկ-երկո՞ւ, թե՞ տարիներ: Հարցերիս պատասխանը կուտակվում էր տարիների զարմանքի:

Այսօր լքում եմ հայրենիքս: Դեռ այստեղ եմ, այստեղ՝ ֆիզիկական գոյով, իսկ մտքերս լքել են: Հայրենադավ: Ես հայրենադավ եմ: Սարսափելի է:

 

Քայլողը

Ասենք՝ մեկ մետր ձյուն է եկել, և ես քայլում եմ այդ ձյան վրայով:

Հասկանալի է, ես ձյան վրայով քայլող եմ: Յուրաքանչյուր քայլիս սպիտակ վարդեր են ծնվում և սիրով ժպտում:

Երբ ձյունը հալվի՝ քնած բնությունը կարթնանա:

Ես ջրի վրայով քայլող եմ՝ կասեմ ու կշարունակեմ ճանապարհս, որ կծաղկի երփներանգ, տաք ծաղիկներով, ամռան կիզիչ արևով: Երբ ջուրը գոլորշիանա…

Ես հողի վրայով քայլող եմ՝ կասեմ ու կքայլեմ ցամաք ու դեղին դաշտերով, ուր բերքը կասի՝ ես հասուն եմ: Երբ արտը, այգին դատարկվեն՝ ձյուն կգա:

Ես այս կյանքում կյանքով քայլող եմ՝ կասեմ:

 

 

 

Մի քանի տող աչքով տալու մասին

 

-Հա, հենց հասկանաս, որ քեզ աչք ա կպել՝ ձեռքդ տար աչքիդ, աչքդ կպցրու ձեռքիդ: Տես տեղո՞ւմ է, հո աչքդ չի՞ գնացել: Եթե գնացել է, ուրեմն այդ աչքդ նման է ուրիշի աչքին, բայց քո աչքը ուրիշի աչքին չի կպնում, իսկ ուրիշի աչքը քո աչքին կպնում է:

Չեմ հասկանում՝ ո՞նց է լինում, որ աչքը կարողանում է գա ու կպնի իմ աչքին կամ մի ուրիշ տեղիս: Ամոթ չի՞. բա որ հիմա ձեռքս տանեմ այն մի ուրիշ տեղիս ու տեսնեմ՝  ուրիշի աչք կա կպած, բա ամոթ չի՞: Բա ես հիմա քո աչքը իմ ուրիշ տեղին կպած ո՞նց դուրս գամ ու մարդկանց ուրիշ աչքերի դիմաց քայլեմ:

-Բա չեն ասի՞, տո՛, քո ինչ-որ տեղին աչք է կպած: Ու իմ այդ ուրիշ տեղը, խեղճացած, վատացած իրան կպած աչքից, իսկի իմ ուրիշ տեղին նման էլ չի:

-Դե, բա էլ ինչ կլինի, մի բանի վրա, որ մի ուրիշ աչք կպնի, պարզ չի՞, որ կնմանվի մի ուրիշ բանի, ու… ուրիշ… վա՜յ… դե հիմի էլ ձեռքդ տար բերանիդ ու ասա՝ վա՜յ, քոռանամ ես, էս ի՞նչ օրն եմ ընկել: Բա ես, այսինքն՝ իմ մի ուրիշ տեղը, աչքով տալու է՞ր, որ աչքով տվիք: Ու հետո էլ ձեռքդ տար աչքիդ, որ տեսնես տեղում է, թե գնաց:

-Հա, հենց հասկանաս, որ քեզ աչք ա կպել ու քո մի ուրիշ տեղը մի տեսակ նմանվել է մի ուրիշ տեղի, վեր ես կենում գնում ես, փնտրում ես մի փուշ, որքան կարելի է լավ ծակող, որ ծակի, փափուկ չլինի հա՜…, բերում ես տուն, բարձրանում ես աթոռին՝ կամաց, շատ զգույշ, որովհետև քո ինչ-որ տեղին մի ուրիշ աչք կա կպած ու, մեկ էլ տեսար կընկնես ու քո գտած փուշը չես հասցնի կպցնես դռանդ վերևի մասում, որ էն ուրիշի աչքը հենց ուզենա անցնի կպնի քո ինչ որ տեղին՝ կպնի փշին ու… ասի վա՜յ… դե չոռը քեզ, բա որ ասում էի քո տեղում կպած մնա, մի կպի ուրիշի ուրիշ տեղերին, չէիր լսում: Այ այդպես, դե հիմի գնա, որ էլ ինձ չկպնես:

Կամ էլ մի այլ եղանակ ասեմ.

Գլուխդ թեքում ես ուսիդ վրա, թեքի, այ այդպես, ապրես, քեզ հետ եմ, թեքի դեպի ձախ, հա, հենց ձախ, ձեռքդ դիր աջ աչքիդ, հետո էլ ձախ աչքիդ, այս միայն նրա համար էր, որ տեսնես՝ քո աջ և ձախ աչքերն իրենց տեղում են, թե երեկվա նման գնացել են ու կպել ուրիշի ինչ-որ տեղին, և հենց տեսնում ես, որ տեղում են, արագ, արագ, որ հասցնես, երեք անգամ ասում ես՝ թու, թու, թու. բայց չթքես, թե չէ հետո էլ պիտի մաքրես:

Հասցրեցի՞ր, ուրեմն այսօր փրկվեցիր:

 

Ծիրանա… ծով

Քամու զրույցը ծիրանի հետ է: Զգույշ սոսափում է, խառնում ծառի տերևները, հետո թաքուն շոյում կարմրաթուշը: Կարմրաթուշը հպարտ է, ինքը գույն ունի, համ ունի, քաղցր է: Քաղցր է այնքան, որ ճյուղն էլ չի դիմանում: Ծառն էլ չի դիմանում ու… բաց է թողնում… բա՜ց… ու՜ֆ…- ասում է ծառը:

Ծանր է: Երևի քաղցրություն կրելն էլ ծանր է: Երևի գեղեցկություն կրելն էլ ծանր է: …Ու ծառը հոգնած թեքվում է քամու շշունջին ընդառաջ, քամու շփումին տեղի տալով, ու ամեն մի շփումից մի կլոր, հյութալի, գեղեցիկ պտուղ ընկնում է ցած: Ճաքում, տրաքում վայրէջքի թռիչքի ու ազատության զգացումից… Ու միանգամից էլ խառնվում հողին… Հասուն, տրաքած պտուղը հասե՜լ եմ գոռալով փռվում է հողին: Մրջյունները սպասում էին, նրանք տնավորվում են ճպճպան պտուղի հյուսվածքներում ու մի քանի օր ապրում: Քամին բարկացած ուժգնանում է: Ինքը համը չառավ, ու ավելի է ճկում ճյուղերը: Ծառը ճկվում է, տարածվում, տարուբերվում ու… քամին կարմրաթուշը խլած տանում է թևերին, բայց կրկին վայրէջքը հողին է, ու գետինը ծածկվում է տրաք-տրաք ծիրանով… ծիրանով, որ հասուն է, որ քաղցր է, կարմրաթուշ է, գեղեցիկ… գեղեցիկ:

Քամու սվոցին ծիրանը պատասխանում է խուլ թրմփոցով:

 

Ծաղկած մոլորակներ

-Այ, այն մոլորակը մշուշով է պատվել: Այդ մոլորա՜կը թոփուզի մոլորակն է: Մի երեկո երկնակամարը լցված էր ճերմակ, տարածուն տներով (գուցե ոչ տուն անունով), բայց կաթնաթույր, ծաղկած հարկերով ու պատուհաններով…

Ծառերը դարձել էին գիսավոր աստղեր ու պտղավորվել երկնքում: Երբ իմ հայրենիքին տվեցին Հայաստան անունը՝ ես ծաղիկ էի կամ թռչուն, ինչ-որ մի ձայն ինձ հուշում է, թե Թզենի մոլորակի մի առկայծող էլեկտրոն էի, որ միջուկի պայթյունից ցրվեցի ու հասա երկիր: Երկնակամարը հարուստ էր, իսկ ձեռքերս՝ թույլ, որ այդ տաճարները բերեի երկիր:

Մի կապույտ աչքերով այր ինձ համոզում էր, թե երկրային Հուրիկներն ու Հրայրները՝ ամեն մեկը մի մոլորակ են, և դրսից նայողին թվում են ճառագայթող, ճերմակ վարդեր: Այն փշերը, որոնք չեն թողնում, որ մոլորակներն իրար հետ շփվեն, պաշտպանվելու համար են, այլ ոչ՝ չհասկանալու: Ճենապակե, ճերմակ կացարանների ու ծաղկած ծառերի միջև թևում էր հրեղեն-հրեղեն սպիտակ ձին: Իսկ ձիու վրա հոգիս էր, իսկ ես այստեղ էի՝ ներքևում, գուցե Դդում կոչվող այս մոլորակի վրա:

Մի սխալ պահի սառը մետաղ պտտվեց՝ վախեցնելով անդորրը հեքիաթների,  ու բարի ծերունին իր կծիկներով ճանապարհ տվեց սիրո ու հավատի խենթին՝ պաշտպանելով չարից:

Այն մոլորակում, ուր ծառերը դեղին տերևներ ունեին, երբեմն այցելում են ճերմակ, թևավոր ձիերը: Ես չհասկացա, թե նա ինչով եկավ, այն հրե գնդո՞վ,  որ ներս մտավ իմ պատուհանից, թե՞ ճառագայթե աստղաթիռով, որ տեղավորվեց գլխուղեղիս պատուհաններում ու սկսեց խոսել: Հիմա դու հարցնում ես՝ այդ ի՞նչ հնարեցիր, որո՞նք են գլխուղեղի պատուհանները. աչքերս: Երբ կոպերդ կիջեցնես ու կմտածես, որ քնած ես, աչքերիդ պատուհան-ապակիների վրա կսկսեն թրթռալ գունավոր երազները: Ահա և ամբողջը: Պարզվում է, եթե քնելուց առաջ ուշադիր լինես ու խնդրես հեքիաթի փերուն, ապա  երազդ կնմանվի պատվերով ֆիլմի, իսկ առավոտյան արևի լույսով կավարտվի:

Այդ օրն աստղաթիռն իր ուղեծիրը գծել էր դեպի իմ հոգի:

Ինչո՞ւ Արևը արև կոչվեց, մի ուրիշ անուն չէ՞ր համապատասխանում արևին: Այն առաջին մարդը, որ Եգիպտոսի անապատներում, այրող ավազի մեջ աչքերը բացեց ու տեսավ արևը,« մի՞թե բերանը բացեց ու ասաց…

-Ռա:

Չասաց՝ Հա կամ Հու: Մի՞թե չկար զարմանք, հիացմունք կամ վախ արտահայտող մի ուրիշ անուն, բառ, թե՞ արևի աստվածն ինքը հուշեց,  որ մարդն իրեն Ռա անվանի:

Եթե ես փորձեմ փոխել Արև անունը, կա՞ արդյոք տարածության մեջ մի բառ, որն իր մեջ կկրի Արևի էությունն ու տեսքը: Ո՞րն է…

Քո անունը խնձոր է: Խնձորի մոլորակ, համով է, չէ՞, խնձորի պես: Քո անունը դեղձ է: Դեղձի մոլորակ…

 

 

Սարդոստայն կամ լարախաղացի թակարդում

Շուրջս չնայելով, ծառերի միջով արագ կտրում եմ արահետը ծայրից ծայր: Յուրահատուկ ճրթոցով կտրատվում, տրաքտրաքվում է սարդոստայնը: Չեմ մտածում: Ինչ-որ բան կտրվելու, ավարտվելու, թե կորցնելու զգացումը միայն ակնթարթ է առկայծում ենթագիտակցությանս մեջ՝ գուցե և մոռացվում: Բայց չէ, ինչ մոռանալ, այդ էլ հո իմ հիշողությունը չի, որ մոռանամ, այդ սարդի հիշողությունն է, և որպեսզի այն վառ մնա, ես նորից ու կրկին լսում ու զգում եմ այդ ձիգ ճրթոցը: Կտրվող լարի: Սարդ-լարախաղացն իր մանրաթելը ձգել է ծառից ծառ, պատից պատ, ինչ տեսել ու զգացել է, կամ իր սարդային երևակայությամբ հարմար է գտել իրենով անելու: Ձգել է ու անվեհեր համառությամբ, դանդաղ ու գեղեցիկ սահքով ընթանում է անդունդի վրայով: Ծառից ծառ ձգվող հեռավորությունը գուցե հավասար է այն ճանապարհին, որ ճռռալով ձգում է ավտոբուսը, այս «անմարդաբնակ», բայց խիտ բնակեցված, գյուղավարչաշրջանից մինչև դատարկ շենքերով քաղաք:

Իրեն չկորցնելով աշխատել է: Էլ անկյուն չի թողել՝ հյուսել ու հյուսել է: Ասում եմ՝ երանի քո տրամադրությանը, էս ի՞նչ ես անում, այ սարդ: Իսկ սարդը մի անկյունում տեղավորված ճրթճրթացնում է: Պարզվում է՝ սարդն էլ կարող է ձայն հանել, մանավանդ երբ ուտում է, երբ խրախճանքի մեջ է իր ճանճի հետ:

Ահ, այսպես որ գնա, մի օր ինձ էլ կուտես: Բայց դու հրաշք ես, սարդ: Դաջված խաչ կա թիկունքիդ: Մտածում եմ՝ ի՞նչ է, սարդերն է՞լ են քրիստոնյա, որ մեջքին խաչ են կրում: Հայն իր ամբողջ կյանքում դարերով իր մեջքին խաչ կրեց: Իսկ սարդի մեջքի խաչը ձուլված է, դաջված մարմնին: Սարդը հոշոտում է՝ խաչը մեջքին:

 

 

Սպասման քար

Աստծո հայացքը սահում է երկրակեղևի քարքարոտ մաշկի վրայով: Սպասման քարին նստած սպասում եմ: Հնում հեքիաթներում սպասման քարին նստել են թագավորին խոսք ասողները, խնամիները, որոնք աղջիկ ուզելու են գնացել:

Սպասման քարը, երկար մնալով հողին հենված, հաղորդվում է բնության ներքին կյանքի հետ: Անմիջապես քարի կողքին մի ափաչափ քար կա դրված: Իսկ շուրջը թափված՝ ընկույզի կեղևներ: Հասկանում եմ, որ ով նստել է քարին՝ ընկույզ է ջարդել: Սպասման քարը ընկույզի ծառի տակ է: Ու երբեք էլ ոչ թագավորի պալատին հարևան ծառի: Թեև ոչ ոք չի պոկում թագավորի պալատին հարևան ծառից կամ էլ քարով թափ տալիս: Երազեցի: Այստեղ գրեթե բոլորն էլ ունեն ու գիտեն՝ ինչ է նշանակում ուրիշի ծառի բարիքը պոկել: Ձեռք մեկնելու հետ անմիջապես կլսվի տիրոջ գոռոցը, ու եթե քիչ էլ բերանից թույլ է՝ հայհոյանքը: Այս կողմերում մեծ մասը այդ հնուց եկած բառապաշարը հարգում է: Տների պարիսպները պատված են փշոտ մոշաթփով: Ամեն տանտեր թուփը տնկելիս մտածել է և պարսպի, և պտղի՝ մոշապտղի մասին: Մարդն անուղղելի է: Փուշը մարդուն պետք է պաշտպանի մարդուց: Երբ մոշը հասնում է, դառնում է գայթակղիչ ու ախորժելի: Փշոտ թփերը դուրս են հսկողությունից, ավելի ճիշտ, եթե մինչ այդ իրենք էին հսկելու համար տնկված, այսուհետ իրենց էր պետք հսկել: Լուսումութը չբացված հավաքողը հավաքում է, ու տիրոջը մնում են փշածածկ, պահապան պատնեշ թփերը: Հիշեցի, թե ինչպես տանտերը  «շան լափը» թափեց տարեց կնոջ գլխին, որը դույլը ձեռքին թաղի էն գլխից էս գլուխը հավաքելով իջել էր… Ու բախտը չբերելով՝ այս անգամ էլ հանդիպել էր լաչառ մոշատիրոջ: Շփոթված, մոշահավաք կինը չիմացավ ինչպես փախավ-հեռացավ, որ գեթ իր թևի դույլը փրկի…

Ավտոբուսը ճռնչալով վերջապես եկավ, սպասման քարի իմ ժամանակն ավարտվեց կարծես, ես երջանիկ վազեցի ու բարձրացա: Բարևում եմ: Ավտոբուսի բոլոր ներկաները միմյանց ճանաչում են: Վարորդն անտարբեր ժպտում է՝ անգամ չմեղադրելով ինքն իրեն ուշանալու համար: Նույնիսկ հոգատար է, կարծես ինքը չէր մարդուն ժամերով սպասեցնողը, ինչ է եղել որ, այսպես է, ուզում ես՝ ուզի, չես ուզում՝ էլի… սպասիր: Այսպես ամեն օր, ավտոբուսն իր ճանապարհը շարունակում է գերեզմանոցի միջով: Նախապաշարումից թե վախից, առաջին օրերին աչքերս փակում էի: Հետո քիչ-քիչ դարձավ սովորական ու սկսեցի նայել քարերին, որոնք մարդկանց հիշողություններն են ու քարերի վրա ձգվող դեմքեր: Երբեք չեմ կարողացել հանգիստ նայել ու մտածել այդ մասին: Ասում են՝ կգա ժամանակ, ու մարդիկ կդառնան անմահ: Չեմ էլ պատկերացնում, թե ինչ կլինի, երբ բոլոր մարդիկ լինեն անմահ: Թեկուզ և ընտրյալները: Իսկ հիմա անմահությունը դեռ երազանք է, և ողջ քաղաքը շրջապատված է գերեզմանոցներով: Խորդուբորդ ճանապարհն ավտոբուսի անիվներն ուտելով մնում է ետևում: Կյանքը ճանապարհ է: Անմահությունը նույնպես:

 

Անդին 12, 2013

Կարծիքներ

կարծիք