Բանաստեղծություններ

nkar

***
Այսօրս էլ սահեց,
ինչպես արձակած զգեստս
սահեց մարմինս ի վար…
մեկ օրով էլ մերկացա կյանքից…

***
-Սիրում եմ քեզ,-ասաց քամին
ու գետնով տվեց ծառի տերևները…

***
Ափսոսանքս շաղ տամ դաշտերին՝
ինձնից կծլեն այստեղ-այնտեղ,
որ մենությունից թոշնեն,
իսկ բուրմունքը երկինք հասնի…
ծաղկի ու երկնքի միջև
հավերժ սպասում կա՝
բուրմունքի ձևով…

***
Ես երբեք դատարկ ձեռքով
չեկա քեզ մոտ.
մի կտոր երկինք
միշտ եղել է հետս…

***
Քո երազներից, որ իմն էին նաև,
ես տուն սարքեցի,
բայց դու քամի արեցիր
ու քանդեցիր երազե տունը…
որտե՞ղ ես ապրելու առանց երազներիդ…

***
Դուք, որ այնքան սիրում եք նյութը.
կահույքը ձեր,
դուռը ձեր ամրոցի,
աթոռնե՜րը հապա,
թուղթը անգամ,
որ ինձ էլ է գերել.
Երկրպագե՛ք ծառին…

***
Ու ամեն անգամ
գիշերն այնպես է ինձ
իր գիրկն առնում, որ
մթնում են աչքերս…
մինչև լուսաբաց:

***
Մատներս չդիմացան խոսքերիդ
ու ծալվեցին ցավից.
որքան թրթիռ փակվեց
ափիս մեջ բաց…

***
Ես ճանաչեցի ձեզ,
քամուց շոյվա՛ծ ծառեր.
դուք առաջինն եք ծաղկել…

***
Աշխարհակործան ջրհեղեղից առաջ էլ
անձրև եղավ.
երկինքը մի կուշտ լացեց Երկրի համար…
Գուցե դրա՞ համար
ամեն անգամ անձրև գալիս
սիրտս տխրում է նորից…

***
Ամենահեռու վայրերը, ուր կարող եմ ճամփորդել,
իմ խորքերն են…
Միայն այնտեղից ցանկություն չունեմ
տուն վերադառնալու…

***
Դու ասացիր՝ կանցնի ամեն բան,
ես սա էլ կծածկեմ, անհոգ եղիր,
բայց հետո հալվեցիր, ձյո՛ւն,
ու բացվել են վերքերս նորից…

***
Թուփը տրորելիս
ոտքս հապաղեց.
գուցե սա ինչ-որ մեկի
ոչ ճիշտ ապրած կյանքն է՝
վերածված խոտի…

***
Գնամ հոգիս աշնան արևին տամ.
դիմանալ է պետք
եկող ցրտերին…

***
Բոբիկ ոտքերով
իմ կարոտն է վազում
արձակ դաշտերով
ու տեղ չի՜ հասնում…

Անդին 2, 2014

Share

Կարծիքներ

կարծիք