Բանաստեղծություններ

nkar

Վերադարձա,
երբ արևն ինձ սպասում էր
մանկան տեսքով:


Այսօր կորցրի մի բուռ արև,
երեկ` ծառի շնչառությունը,
վաղը,
երբ չի մնա ոչինչ,
ես կգամ դեպի քեզ,
ու դու կկոչվես
բնություն:


Մանուկ էր,
հավատում էր
պահի հավերժությանը,
ծեր է.
փորձում է հավատալ,
որ մանուկ էր…


Փողոցում շշնջում էին պոետները,
դա լսում էին մանուկները.
ուրիշ ոչ ոք:
Փողոցում արտասվում էին պոետները,
դա տեսնում ու թաքուն արտասվում էին
մանուկները,
փողոցում գոռում էին պոետները,
դա լսում էին բոլորը,
օրօրոցներում խաղաղ քնած էին
մանուկները:


Անքուն գիշերներից հետո
որոշեցի խառնել քեզ լույսին.
գիշերներն անհետացան,
ու լույսն արդեն
հավերժական է:


Անհայտ մի վիրաբույժ
կտրեց քաղաքի ոտքերը,
երազկոտ մի նկարիչ
քաղաքին ոտքեր նկարեց,
բայց քաղաքը քայլել չկարողացավ:
Նորածին էր պետք:


Կգամ՝
ճախրելով օդում,
որովհետև քաղաքում, ուր ապրում եմ,
չկա անգամ մի ոտնաչափ տարածություն,
որովհետև շենքերը կերան ծառերը,
որովհետև շենքերը կերան քաղաքը,
որովհետև շենքերը կերան մարդկանց,
ու ամեն տեղ գրված է՝
վաճառված է:
Իրենց աթոռներին սոսնձված պաշտոնյաները
ժպտում էին բթացած, մի քիչ էլ դառնացած՝
միթե վաճառելու ոչինչ չի մնացել`
իսկ ճախրա՞նքը:


Տիեզերքն ամփոփվել էր պորտի մեջ.
ինչ-որ մեկը
շարունակ քաշում էր պորտալարը:


Քաղաքը խշշոցով լցվեց
ականջներիս մեջ,
բայց դա նույն քաղաքը չէր:
Իմ մանկությունից չեմ հիշում ոչինչ,
միայն պատկերը Սրբազան լեռան
ու իմ զարմանքը, որ
լեռը երևում էր քաղաքի բոլոր անկյուններից:
Հիմա ոչինչ չի փոխվել.
քաղաքն իր աշխարհագրական դիրքում է,
լեռը` նույնպես,
բայց լեռն ու քաղաքն իրար այլևս չեն տեսնում,
քաղաքը չի արթնանում լեռան շնչից,
լեռն իր ուսերին չի զգում քաղաքը:
Մարդիկ` լեռան ու քաղաքի միջև,
ուսերից կախված սպառնալիքը լեռան,
որ քիչ հետո կվերածվի անեծքի,
եթե…


Ծերունին, որ թունելի ներսում
լույս էր որոնում,
հանկարծ տեսավ մի մանուկ,
ում աչքերից հոսում էր լույսը:

Անդին 8, 2013

Share

Կարծիքներ

կարծիք