Ասի Պետիկ Հերկէլեանի* Թէյն Է

Հեղինակ:

nkar

Բանաստեղծ Պետիկ Հերկելեանի Արեւոտ Ստուերին…

 

 

Բերուած  Պէյրութէն

Քաղաքի միւս կողմէն,

Ցեխոտ մայթերէն վեր բարձրացող

Կարմիր անձրեւներու շոգիով

Հասնող մինչեւ իր  խոնաւ ու տամուկ սենեակը :

Պետիկ Հերկէլեանի թէյն է,

Որուն անունը մաշեցուցինք բառ առ բառ

Առանց անգիր ընելու անոր ոգին

Փնտռեցինք տրամ եւ գեղագիտութիւն

Ծալլեցինք ոգին

Չմեռնող ծաղիկի պէս դրինք մեր Ճամբորդութեան հինցած գիրքերուն մէջ

Քէնի վերածեցինք իր բարեւը եւ երազները

Օդապարիկի պէս վարձու տուինք:

 

Ասի իր թէյն է ինք չկայ,

Ինչպէս եւ չկան երանաւէտ մեռելները:

Ցաւի կափարիչներուն վրայ

Կոխելով քալելու կը նմանի այս հայրենասիրութիւնը

Եւ հետապնդումը

Քաղաքին հին օրհասը վիպող  բանաստեղծի վերադարձին:

Անոր գլխարկին, պահուած աչքերուն ու լայնալիճ ակնոցներուն ամէն մէկ բառին:

Փշուր դարձած կարօտի  ապակիներէն սողալով

Արմուկներու վրայ

— Ռուսական սողալ մը կար յիշեցի՞ք:

Պաչեանին հետ ամայութիւնը կ’ուտէ քաղաքին հոգին

Ամայութիւնը բոլոր մորթուող բանաստեղծներուն տունն է:

Ամայութիւնը մեր հոգիներուն եաթաղանն է

Ուր մենք որոշած ենք մորթել մեր կոյս ու քսուած էգ-բառերը

Ոչ կանայք, ոչ գինիները, ոչ բիրէ զուրկ գրողական ընկերները

Անօթութիւնը մեր սրտին վրայ խոռոչներ պիտի բանայ

Անօթի՞ ենք բառին

Բառ տուէ՛ք ուտեմ

Հացին փաթթելով

Բառ տուէք ուտեմ:

Եղիան ինքզինք կ’ուտէ

Ես կերակուրներս բառերուն մէջ կը թափեմ:

Ասի Պետիկ Հերկելեանի թէյն է կ’ըսեմ,

Դուրսը փամփուշտներու սուլոց

Հայեր զիրար կը սպաննեն նորէն,

Ինք նստած տողերը կը հաշուէ

Չըլլայ թէ բառը սահի ամորձատուած պիտի մնայ բանաստեղծութիւնը:

Ամորձատուած պիտի մնայ իմաստը վանկին

Ուրուականները եթեմին դիմաց

Նորէն կախ կլ** բայեր պիտի ծամեն

Հարուստ գրողներ,

Աղքատ գրողներ,

Կեղծամ դրած  ու ապիկար գրողներ

Աղբի տոպրակները թոննաներով ինչքան ուզես

Մոխրամանը եւ հազար սիկարէթի կճատ

Ու թէյը՝ մնայունը կիրքերուն:

Կինէն առաջ, կինէն վերջ

Հոսումէն առաջ, հոսումէն վերջ

Հայաստանի գիշերները չէ տեսած Պետիկը: Սենեակը նօթի

Թշուառ՝ բառին դիմաց

Բառի թանկութիւն

Գիրքերուն վրայ

Բերաններուն, որ խմբագիր դարձան

Յիշատակելին՝ գոլայի շիշին ճիշդ տակի բաժինը ակնոցի ապակին:

Պէյրութը Հայաստանին կը խառնեմ

Մոռցեր եմ, որ հոս նուազ չորս է դուրսը

Չկայ պրըթէլով Ժիրոն

Չկայ Աստուրը

-Ա՜յգ, Զարթօ՜նք, Ազդակ, Արարատ պոռացողը չկայ

Չկան չմեռնող կոմունիստները

Չկան ընկեր ատամնաբոյժները:

Կարօտի հին փշրուած մեհեանին վրայ

Բառերը կաղամ

Բառերը կը մաքրեմ

Քրտերէն, պարսկերէն եւ արաբերէն կը ճամբորդեմ

Հեռաւոր ստուերներու ետեւէն կը պոռա՜մ

-Ասի Պետիկ Հերկէլեանին թէյն է,

Հասկցէ՛ք:

Ասի Պետիկ Հերկէլեանին թէյն է,

Կը մտնեմ բոլոր մանրամասնութիւններուն մէջ

Գինիի կաթիլ մը արեան հետքերուն վրայ

Անոր սահուն հալումաշ վարի մասերուն կը հայիմ

Բերանէն դուրս վազող բառերուն

Ծանր կաւիճով գրած են անունը բոլոր թաղերուն մէջ

Ուր կրակոց կը լսուի.

-Զարկի՛ն, զարկի՛ն – մէկը կը պոռայ

«Գաղտնի բանակի» կրակոցներն են» կ’ըսեն

Արիւն շաղուող թանձր վէրքին մէջ:

Հերպեսի պէս:

-Բերանդ վէրք կը հոտի կ’ըսէ

Ասի Պետիկ Հերկէլեանի թէյն է կ’ըսեմ:

Յաջորդ օրը հայերէնի ուսցուչուհիս տխուր հէքիաթ կը պատմէ Պետիկին մասին

Բոլորս լուռ կը ծամենք պատմութիւնը

Անոր դեղին դարձած ոսկին կը մնայ

Բառի քանի- մը տետրակներու մէջ

Մեզի հետ, մեզմէ արագ ճամբորդող

Մարմինը հողին, հոգին հեռու կը տանին…

….

Հիմա կանգնած իր ընկերներուն նայելով՝

Ասի Պետիկ Հերկէլեանի թէյի բաժակն է կ’ըսեմ:

 

 

 

*  Պետիկ Հերկելեան (15.2.1954-10.3.1987 ) ¬ Վաղամեռիկ լիբանանահայ բանաստեղծ: Ծնած է Այնճար: Անոր գործերէն՝ «Բառը» «Եւ երկիր պագանեմ», «Եուհու»: Հերկելեան, որ նաեւ կը ստորագրէր Պետրոս Հերեան, մեծ աւանդ ունեցած է սփիւռքի արդի բանաստեղծութեան   զարգացման ընթացքին գործընթացին մէջ:

Անդին 1, 2015

Share

Կարծիքներ

կարծիք